4.
ยานบินเข้าสู่ชั้นบรรยากาศดาวจีโอโนซิส" เห็นไอน้ำพวยพุ่งออกมาไหม มันเป็นท่อไอเสีย " แพดเม่
" พอไหว " อนาคินบังคับยานร่อนลงกลางปล่องเหมืองใต้ดิน
" ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น จงทำตามข้า ข้าไม่มีความสนใจที่จะก่อสงครามในฐานะสมาชิกสภาสูง ข้าอาจหาทางแก้ไขได้ด้วยวิธีทางการทูต "
" อย่ากลัวเลย ข้าขี้เีกียจทะเลาะกับเจ้าเต็มทีแล้ว "
ทั้งคู่เดินผ่านสะพานท่ามกลางไอน้ำเดือดระเหย
" เพื่อนเอ๋ยถ้าเขาอยากให้เราช่วย ก็คงขอเราไปนานแล้ว นายยังต้องเรียนรู้พฤติกรรมของมนุษย์อีกเยอะ .. เราแค่ช่างเครื่องอย่าคิดอะไรให้เปลืองสมอง .. ข้าถูกตั้งโปรแกรมให้เข้าใจมนุษย์ .. หมายความว่าอย่างไรเหรอ แปลว่าข้าเป็นหัวหน้าที่นี่ไง นายจะไปไหน? " C3PO เดินตาม R2D2
" เดี๋ยว " อนาคินสะกิดแพดเม่ เขาชักดาบเลเซ่อร์ฟันสัตว์ประหลาดจู่โจม
" ว๊าย อะไร โอ๊ย " C3PO ตกใจเมื่อเห็นเอเลี่ยนแมลงแฝงกายอยู่ข้างผนังขยับตัวยึกยือ พวกมันไล่ต้อนอาคันตุกะไปถึงทางตัน
แพดเม่ตกลงไปสะพานลำเลียง มีแขนกลคอยปั๊มแผ่นเหล็กหั่นเป็นช่วงๆ อนาคินกระโดดลงไปตาม,เจ้าวายร้ายมีปีกรุมตี แพดเม่วิ่งหลบหลีกแขนกล
" โอ้โฮเฮะ ให้ตายเถอะเครื่องจักรสร้างเครื่องจักร วิตถารจัง เฮ้ย ใจเย็น R2 ข้าเกือบร่วงแน่ะ เดี๋ยวโดนมั่งหรอก ! " C3PO ตกใส่ยานลำเลียง " เป็นขยะแน่เรา ฝันร้ายชัดๆข้าอยากกลับบ้าน (ถูกเหวี่ยงลงไปพื้นสายพาน) ชาติก่อนเราทำกรรมอะไรไว้หนอ "
แพดเม่ถูกเอเลี่ยนแมลงปีกแข็งผลักตกลงไปในโมล(กระบอกทรงกลมมหึมา)
" ชักสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับ R2 เขามักชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่เรื่อย " C3PO มัวแต่พูดไม่ทันระวังศีรษะถูกตัดฉับ " โอ้ ไม่ ! (เดินโซเซหลงไปต่อแถวหุ่นยนต์ทหาร) โอ๊ะ โอ ชักสับสนซะแล้ว " ศีรษะและร่างสลับกัน
อนาคินถูกปั๊มแขนติดแผ่นพื้น แขนกลเชื่อมล็อกติดสนิท วาล์วปล่อยเหล็กร้อนใส่โมลไล่มาใกล้ถึงแพดเม่แต่เธอไต่ขึ้นไม่ได้ R2 เหาะไปดักรอที่สะพานใช้แขนถอดรหัสปล่อยโมลนั้นตกลงมา แพดเม่กลิ้งพ้นอันตราย อนาคินเอี้ยวตัวหลบเครื่องตัดแผ่นเหล็กเว้นแต่ดาบของเขาโดนหั่นแทน พอแขนหลุดเป็นอิสระก็ไม่มีอาวุธอะไรจะสู้กับหุ่นยนต์พิฆาต
" เอาอีกแล้ว โอบี-วัน ต้องฆ่าเราแน่ " อนาคินมองดาบด้วนกุด
" อยู่เฉยๆ เจได พาเขาออกไป " จังโก้ เฟ็ทท์ ชักปืนขู่ ,อนาคิน และ แพดเม่ ถูกจับ
" อย่ากลัวนะ " อนาคิน
" ข้าไม่กลัวความตายหรอก ข้าตายไปวันละเล็กละน้อยตั้งแต่เจ้ากลับเข้ามาในชีวิตของข้า " แพดเม่เปรย
" เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน "
" ข้ารักเจ้า "
" เจ้ารักข้าหรือ? นึกว่าเราตกลงว่าจะไม่รักซะอีก นึกว่าเราจะอยู่ด้วยการหลอกลวงแม้มันจะทำลายชีวิตของเรา "
" ถึงยังไงชีวิตของเราก็กำลังจะถูกทำลายอยู่แล้ว ความจริงข้ารัักเจ้าสุดซึ้งและก่อนเราจะตายข้าอยากให้เจ้ารู้ " แพดเม่จุมพิตอนาคิน
รถเข็นเชลยสู่กลางสนามโคลิเซี่ยม เอเลี่ยนแมลงตีปีกพึ่บๆบนอัฐจรรย์ด้วยความสะใจ โอบี-วันถูกจับมัดคาเสาหลักอยู่ก่อนแล้ว " ข้าสงสัยว่าเจ้าได้รับข้อความของข้าหรือเปล่า "
" ข้าส่งต่อไปให้พวกเขาตามคำขอของท่านอาจารย์ เราตกลงกันว่าจะมาช่วยท่าน "
" ดีมาก ! "
" จงสงบ สงบ การประหารเริ่มต้นได้ " เจ้าพิธี
ประตูกรงเหล็กเลื่อนขึ้น แรดยักษ์คลานดุ่ยๆออกมาจากถ้ำข้างอัฐจรรย์ ตั๊กแตน และ สิงโตพันธุ์ทางพิลึกกึกกือตามติด พวกมันแหกปากคำรามรับเสียงเชียร์โห่กึกก้อง
" ข้าชักไม่ค่อยสบายใจกับเรื่องนี้ " อนาคินเตรียมใจ
" ตั้งสติ ใจเย็นๆไว้ "
" แล้วแพดเม่ล่ะ "
" ท่าทางนางจะเป็นต่อแล้วล่ะ " โอบี-วันชำเลืองมอง แพดเม่ไขกุญแจมือตัวเองปีนป่ายขึ้นไปบนยอดเสา
โอบี-วัน หมุนตัวหลบแขนตั๊กแตนตำข้าวจ้วงโดนปลายโซ่คล้องข้อมือขาด เขากระโดดหยองแหยงตอนมันจิ้มแขนใส่ตัวทีละจึ๊ก แรดยักษ์วิ่งตะบันชนเสาแทน สิงโตขนเม่นพยายามตะกุยเสาขึ้นมา แพดเม่ใช้โซ่หวดมันแต่เอาไม่อยู่ โดนกรงเล็บกรีดแผ่นหลังร้องลั่น
" ทำแบบนั้นได้อย่างไร ยิงเขาหรือทำอะไรสักอย่างสิ? " อุปราชใจร้อน
เชลยทั้งสามต่อสู้ได้เปรียบพวกสัตว์ประหลาด พลังจิตอนาคินทำให้แรดยักษ์เชื่องจนขึ้นขี่ได้
" มันเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร? " อุปราชบ่นกับ เคานท์ดูกู แล้วหันไปสั่ง " จังโก้ ! จัดการมันเร็ว "
" ใจเย็นท่านอุปราช เย็นไว้ นางตายแน่ " สิ้นคำ เคานท์ดูกู หุ่นยนต์พิฆาตกลิ้งออกมาจากข้างอัฐจรรย์ยกการ์ดปืนรายล้อมศัตรู, เมซ วินดู ย่องมาด้านหลังพาดกระบี่แสงบนคอหอยจังโก้
" อาจารย์วินดู ยินดีที่ท่านมาร่วมกับเรา "
" งานเลี้ยงต้องเลิกราแล้ว " เมซ วินดู ว่า,เหล่าอัศวินเจไดเผยตัว
" กล้าหาญแต่โง่เง่า เจไดสหายเก่า น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ "
" ไม่จริงมั้ง "
" เดี๋ยวก็รู้ "
กองทัพหุ่นยนต์ตบแถวระดมยิงเจได เอเลี่ยนแมลง,ผู้ชมบนสแตนด์บินหนีว่อน
" ขาเราไม่ยอมก้าว สงสัยจะต้องไปอัดฉีด " C3PO,หุ่นยนต์ทหารแปลกปลอมร่วมวง " เสียงอะไรเนี่ย เสียงของสงครามหรือ? ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ เราถูกโปรแกรมเรื่องมารยาทไม่ใช่ทำลาย "
จังโก้ เฟ็ทท์ พลาดท่าตอนสู้กับ เมซ วินดู มิหนำซ้ำยังถูกแรดยักษ์ขวิดก่อนถูกเจไดอาวุโสฟันคอขาด
" ตายซะไอ้เจได ว๊าย ! เราพูดงี้ได้ยังไง " C3PO ยิงมั่วกระสุนเฉียดท่านอุปราช " ตายแล้ว ขอประทานโทษ " หุ่นยนต์ตัวหนึ่งถูกยิงกระเด็นทับร่าง C3PO แน่นิ่ง
" R2 มาทำอะไรอยู่ที่นี่ โอ๊ย เจ้าทำอะไรเนี่ย หยุดนะ คอ ของข้า ! (R2 ดึงสลิงลากคอ C3PO)อ้าว จะเอาข้าไปไหนไม่ทราบ โอ๊ยถูลู่ถูกังจังเลย ข้าชักเป็นตัวของตัวเองแล้ว (เชื่อมต่อศีรษะกับร่างเดิมของ C3PO) R2 ระวังหน่อยเจ้ากำลังต่อ วงจร ให้ข้านะ หัวข้าตั้งตรงอยู่มั้ย "
ในที่สุดอัศวินเจไดถูกล้อมกรอบสิ้นท่า
" เราไม่ยอมเป็นตัวประกันให้เจ้าต่อรอง ดูกู "
" งั้นก็เสียใจด้วยนะเพื่อนยาก " เคานท์ดูกูสั่งหุ่นยนต์พิฆาตเตรียมสังหาร
พลันปรากฎ โยดา นำทัพโคลนส์นั่งฮ.บินต่ำยิงกระหน่ำฝ่ายแบ่งแยกเปิดศึกยกสอง " ตีวงล้อม ยิงคุ้มกันเจไดผู้รอดชีวิต จัดการ ! "
เหล่าเจไดเดนตายรีบขึ้นฮ.บินพ้นโซนอันตราย
" โอ๊ย เราฝันแปลกประหลาดที่สุดเลย " C3PO คล้ายตื่นจากภวังค์ โบบา เฟ็ทท์ อาลัยบิดาผู้ล่วงลับ
" ถ้า ดูกู หนีรอดเขาจะระดมพลพรรคหมู่ดาวมาช่วยแน่นอน " โยดา
" เกาะไว้ ทรงตัวให้ดี ! " โอบี-วัน บอกสหายผู้กล้า
" เล็งทางเหนือของเซลล์เชื้อเพลิงเอาไว้ " อนาคินสั่งการ ขีปนาวุธชนเป้า แกลลอนมหึมาระเบิดตูม
" เก่งมากพาดาวันหนุ่มของข้า " โอบี-วัน ชม
" นักบินจอดตรงบริเวณโรงงานประกอบดรอยด์ " เมซ วินดู
" ครับท่าน "
" ข้ามีหน่วยกล้าตาย 5 หน่วย รอฟังคำสั่งของท่าน " ทหารโคลนนายหนึ่งรายงาน
" พาข้าไปยังศูนย์บัญชาการส่วนหน้า " โยดาแยกตัวขณะเบื้องล่างการรบภาคพื้นดินระหว่างกองทัพโคลนส์กับดรอยด์ถึงขั้นแตกหัก
" อาจารย์โยดา กองกำลังส่วนหน้ารุกไล่เข้าไปแล้ว "
" ดีมาก ๆ " โยดาก้าวลงจากฮ.
ณ กองบัญชาการฝ่ายต่อต้าน อุปราช,เคานท์ดูกู และ เสนาธิการทหาร กำลังเพ่งดูสมรภูมิรบจำลองด้วยระบบอิเล็คทรอนิคส์
" เจไดผนึกกำลังกันเป็นทัพใหญ่ " เคานท์ดูกู
" ทำไม เจได ถึงระดมพลได้รวดเร็วขนาดนี้ เราต้องส่ง ดรอยด์ ทั้งหมดที่มีอยู่เข้าสู้ศึก " อุปราช
" พวกมันมีจำนวนมากเกินไป "
" การติดต่อสื่อสารทั้งหมดของเราถูกรบกวน " เสนาธิการ
" แบบนี้ท่าทางจะไม่ดีแล้ว เราต้องถอนยานแม่ทุกลำกลับสู่ห้วงอวกาศ " อุปราช
" เราจำเป็นต้องสั่งถอยด่วน " เสนาธิการ
" เจ้านายข้าจะไม่ปล่อยให้สาธารณรัฐรอดพ้นจากการทรยศครั้งนี้ ข้าจะส่งนักรบทั้งหมดลงไปซ่อนตัวอยู่ในโพรงใต้ดิน " ดูกูแบไต๋
" อย่าให้เจไดค้นพบพิมพ์เขียวของอาวุธมหาประลัย ถ้าเขารู้ว่าเรากำลังวางแผนจะสร้างอะไร เราก็พัง " เสนาธิการส่งแผ่นดิสก์ให้ดูกู
" ข้าจะเอาแม่แบบติดตัวไป คอรัสซังท์ (กดปุ่มดูภาพจำลองดาวมรณะ) มันจะปลอดภัยถ้าอยู่กับ นาย ข้า "
อุปราชขึ้นยานอวกาศ เคานท์ดูกูขี่สปีดเดอร์ เช่นเดียวกับนายทหารชั้นสูงขับเครื่องบินรบรีบเผ่นหนีจากที่มั่น
" เล็งเป้าหมายการยิงไปที่ยานลำใกล้ที่สุด " โยดา
" ครับท่าน ตั้งศูนย์ยิงไปที่พิกัด 515 " ปืนใหญ่ยิงลำแสงเลเซ่อร์ใส่ยานแมงมุมหุ้มเกราะ
" ดูนั่น เคานท์ดูกู สอยมันลงมา ! " อนาคิน
" จรวดของเราหมดแล้วครับ " พลทหาร
" ตามมันไป "
" แอนี่เราต้องหาคนมาช่วยเหลือ " แพดเม่
" ไม่มีเวลา อนาคินกับข้าจัดการได้ " โอบี-วัน
เครื่องบินคุ้มกันเคานท์ดูกูโฉบเข้ามาด้านหลังยิงใส่ฮ. แพดเม่กับทหารโคลนส์ตกลงไปบนผืนทราย
" แพดเม่ จอดยานเร็ว "
" อย่าให้ความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาขวางกั้น ตามสปีดเดอร์นั่นไป " โอบี-วันกำชับ
" ลดยานลงก่อน "
" ข้ารับมือ ดูกู คนเดียวไม่ไหว ถ้าจับมันได้สงครามจะยุติทันที เรามี หน้าที่ ต้องทำ "
" ข้าไม่แคร์ ! จอดยาน ! "
" เจ้าจะถูกขับไล่จากสภาเจได "
" ข้าจะไม่ทิ้งนาง "
" ตั้งสติซะ คิดว่า แพดเม่ จะทำยังไงถ้าอยู่ในฐานะอย่างเจ้า? นางจะทำตามหน้าที่ "
" กองทัพดรอยด์ถอยไม่เป็นขบวน
" นายทหาร" ดีมาก ผู้บัญชาการ ขอยานข้าลำซิ " โยดา
เคานท์ดูกูเผชิญหน้ากับ โอบี-วัน และ อนาคิน ในถ้ำลึกลับแห่งหนึ่ง
" เจ้าจะต้องชดใช้ชีวิตเจไดที่ถูกเจ้าฆ่าไป ดูกู " อนาคิน
" เราจะจู่โจมพร้อมกัน " โอบี-วัน
" ไม่ ข้าบุกเดี๋ยวนี้เลย "
ประดาบกันได้ไม่กี่กระบวนเพลง เคานท์ดูกูว่า " อาจารย์เคโนบี ข้าผิดหวังในตัวเจ้ามาก เสียแรงโยดายกย่องเจ้าเหลือเกิน เจ้าน่าจะทำได้ดีกว่านี้ "
กระบี่แสงฟันฉับเฉียดแขนและขาโอบี-วันทรุดตัวลง ก่อนจะเงื้อปลิดชีพ อนาคินโผตัวช่วยอาจารย์ไว้ทัน
" กล้าหาญดีนี่แต่ข้าคิดว่าเจ้าคงได้รับบทเรียนแล้ว "
" ข้าเป็นพวกเรียนช้า " อนาคินรับดาบอีกอันของโอบี-วัน
แรกทีเดียวเพลงดาบคู่ของพาดาวันหนุ่มดูเหมือนจะสูสีฝีมือเจไดเฒ่า ด้วยประสบการณ์ที่เหนือกว่า เคานท์ดูกู ฟันแขน อนาคิน ขาดกระเด็น อดีตเจไดเห็นเงาตะคุ่มๆย่องเข้ามา " อาจารย์โยดา "
" เคานท์ดูกู "
" ท่านคงจะเข้ามาวุ่นวายกับเรื่องของเราเป็นครั้งสุดท้าย "
เคานท์ดูกูและโยดาประลองกำลังภายในโดยใช้ถังเชื้อเพลิงข้างผนังถ้ำเป็นอาวุธทุ่มเหวี่ยงใส่กัน ตามมาด้วยบังคับแผ่นหินเพดานผนังถ้ำหล่น
" ฝีมือรุดหน้ายิ่งขึ้น ดูกู มี ด้านมืด อยู่ในตัวเจ้า ข้ารู้สึกเช่นนั้น "
" ข้ามีฤทธิ์สูงส่งกว่าเจไดทุกผู้ รวมทั้งเจ้าด้วย " ดูกูฟาดพลังสายฟ้า
" ต้องเรียนรู้อีกมาก เจ้าน่ะ " ปรมาจารย์เจไดรับมือได้ทุกรูปแบบ
" การดวลครั้งนี้มิอาจตัดสินได้ด้วยไหวพริบ ต้องด้วยฝีมือเพลงดาบเลเซ่อร์ของเรา " ทั้งคู่งัดเพลงรุกไล่ประชิดตัว
" สู้ได้เก่งนี่ เจ้าพาดาวันเก่าของข้า "
" นี่แค่เริ่มต้นเอง "
มืออีกข้างของ ดูกู อัดพลังโค่นเสาค้ำผนังเอนลงจะทับร่างสองเจไดพิการ จากนั้นรีบวิ่งหนีขึ้นยานปล่อยให้ โยดา รวบรวมพลกำลังต้านทาน,เหวี่ยงท่อนเสาออกไป แพดเม่ นำยานมาถึงสวนทางกับ ดูกู พอดี
" อนาคิน .. " สวมกอดพาดาวันหนุ่ม
ยานอวกาศพา เคานท์ดูกู สู่คอรัสซังท์ร่อนลงจอดบนอาคารแห่งหนึ่ง
" พลังอยู่ข้างเรา อาจารย์ซีเดียส "
" ยินดีต้อนรับการกลับมา ลอร์ดไทรานัส ท่านทำดีมาก " ชายชราในชุดคลุมดำทะมึน
" ข้ามีข่าวมาฝากท่านลอร์ด สงครามอุบัติแล้ว "
" ยอดเยี่ยมที่สุด ทุกๆสิ่งเป็นไปตามแผนของเรา "
" ท่านเชื่อที่ เคานท์ดูกู บอกว่า ซีเดียส ควบคุมสภาสูงไว้ไหม " โอบี-วัน
" ไม่น่าเป็นไปได้ หากร่วมมือกลับด้านมืด ดูกู ทำแน่ " เมซ วินดู
" กลับกลอก หลอกลวง โคตรตอแหล ก่อให้เกิดความไม่ไว้ใจกันเป็นงานของเขาตอนนี้ " โยดา
" เราควรสอดส่องพวก วุฒิสมาชิก เอาไว้ให้ดี " เมซ วินดู
" ข้าเห็นด้วย "
" ศิษย์ฝึกหัดของท่านอยู่ไหน " เมซ วินดู
" ระหว่างทางไปนาบู อารักขาสว.หญิงอมิดาล่ากลับบ้านเกิด ถ้าปราศจาก โคลนส์ เราอาจไม่ได้รับชัยชนะ "
" ชัยชนะ? เจ้าพูดว่าชัยชนะหรือ อาจารย์โอบี-วันพูดผิดไปแล้ว ผ้าตราสังข์ของด้านมืดหลุดออกเปิดฉาก .. สงครามโคลนส์ " โยดา
การต่อสู้ระหว่างสาธารณรัฐกับกลุ่มแบ่งแยกจบลง แต่กองทัพโคลนส์ได้รับอนุมัติให้เพิ่มจำนวนประจำการมากขึ้นมหาศาล อนาคิน และ อมิดาล่า แต่งงานกันลับๆที่นาบู ท่ามกลางบรรยากาศของสถานที่ฮันนีมูนอันงดงามและโรแมนติกยิ่งนัก ..
end : text by piraChan re-write from Thai-subtitle CVDi
