2.
" ข้าได้ขอยืดเวลาพักผ่อนออกไป
เจ้าจงทำหน้าที่แทนข้าในสภา สส.บิ๊งค์ส ข้ารู้ว่าวางใจเจ้าได้ "
แพดเม่" ข้าส์รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้รับภาระอันหนักอึ้งนี้ ข้าส์ขอน้อมรับไว้ด้วยความต่ำต้อยน้อยวาสนา "
" จาร์จาร์ อย่ามัวพล่ามอยู่เลย มีอะไรที่ต้องทำอีกมาก "
" แน่นอน คุณหญิง "
" ข้าไม่ชอบหลบๆซ่อนๆ " แพดเม่ปั้นปึ่งกับอนาคิน
" อย่าวิตก สภาสั่งให้ทำการสืบสวน อาจารย์โอบี-วัน จะหาตัวนักล่ารางวัลเจอในไม่ช้า "
" ข้าใช้เวลาทำงานเป็นปีที่จะค้านกฎหมายสร้างกองทัพ แต่ไม่ได้อยู่ออกเสียง "
" บางครั้งเราต้องลืมศักดิ์ศรีทำในสิ่งที่จำใจ .. " อนาคินปลอบ
" อนาคิน เจ้าโตขึ้นมาก "
" อาจารย์โอบี-วันชอบแกล้งทำเป็นไม่เห็น อย่าเข้าใจผิด โอบี-วันเป็นครูที่ยิ่งใหญ่ " อนาคินเพ่งกระแสจิตเล่นลูกบอลคริสตัลขึ้นลงบนฝ่ามือ " ฉลาดเท่าอาจารย์โยดา และทรงพลังเท่าอาจารย์วินดู ข้าชอบใจจริงๆที่ได้เป็นลูกศิษย์ของเขา ในทางหนึ่ง .. แต่ในอีกหลายๆทาง ข้าล้ำหน้ากว่าเขามาก ข้าพร้อมที่จะ ทดสอบ แล้ว แต่เขารู้สึกว่าข้าเป็นคนเดาไม่ออก ไม่ยอมให้ข้าก้าวหน้า น่าหัวเสียเอามากๆ ร้ายกาจกว่าเสียอีก เขาตำหนิทุกเรื่องไป ไม่เคยรับฟัง เขาไม่ยอมเข้าใจ มันไม่ยุติธรรม "
แพดเม่หยุดเก็บเสื้อผ้าจากตู้พับใส่กระเป๋าเดินทาง " ครูมีวิธีจับผิดเรามากกว่าที่เราอยาก เป็นทางเดียวที่ทำให้เราเติบโต "
" ข้ารู้ "
" อนาคิน อย่ารีบร้อนโตขึ้นเลย "
" ข้าโตพอแล้ว เจ้ายังพูดเองเลยนี่ " อนาคินลุกขึ้นเผชิญหน้าแพดเม่
" อย่ามองข้าแบบนั้นได้มั้ย "
" ทำไม? "
" มันทำให้ข้ารู้สึกอึดอัด " แพดเม่ผละหนี
" ขอโทษ คุณหญิง "
สถานีโดยสารทางอวกาศ ยานลำเลียงรูปร่างคล้ายโบกี้รถไฟลอยมาเทียบท่า
" ขอให้ปลอดภัย " กัปตันไทโฟ
" ขอบคุณ กัปตัน ดูแล ดอร์เม่ ให้ด้วย มันจ้องจะเล่นงานเธอแน่ "
" อยู่กับเขา ข้าจะปลอดภัย " สาวใช้น้ำตาคลอ
" เจ้าจะปลอดภัย "
" มิใช่ข้าคุณหญิง ข้าเป็นห่วงท่านต่างหาก ถ้ามันรู้ว่าท่านไปจากเมืองหลวงแล้ว? "
" ถ้างั้น เจได ผู้ปกป้องข้าจะได้แสดงพิษสงของเขา " แพดเม่
" อนาคิน อย่าทำอะไรลงไปก่อนที่จะปรึกษาข้าหรือสภาเสียก่อน " โอบี-วัน
" ครับ อาจารย์ "
" ข้าจะควานหาก้นบึ้งของแผนนี้ ไม่ช้าท่านจะได้กลับมา " โอบี-วันบอกแพดเม่
" เป็นบุญคุณของท่านอย่างใหญ่หลวง "
" เราไปกันได้แล้ว "
" ข้ารู้ "
" อนาคิน ขอพลังจงอยู่กับเจ้า " โอบี-วัน
" ขอพลังจงอยู่กับท่าน อาจารย์ " หิ้วกระเป๋าเดินลงชานชาลาเพื่อไปต่อยานอวกาศ
" ชักกลัวขึ้นมาซะแล้ว " แพ็ดเม่
" นี่คือภารกิจแรกของข้า ข้าก็กลัว แต่ไม่ต้องห่วงเรามี R2 อยู่ด้วย " อนาคิน
" หวังว่าเขาคงไม่ทำอะไรโง่ๆนะ " โอบี-วัน
" ข้ากลับเป็นห่วงว่านางจะทำอะไรมากกว่าเขา " กัปตันไทโฟ
ห้องผู้โดยสารบนยานอวกาศมุ่งหน้าสู่นาบู
" เฮ้ ห้าม ดรอยด์ เข้ามาต่อคิว ออกไปให้พ้น " หุ่นยนต์บริกรบอก R2 แต่แขนกลR2หยิบแก้วน้ำไปก่อนแล้ว
" ขอบใจ R2 .. ทำใจยากนะที่จะยกชีวิตให้แก่เจได ไม่สามารถไปยังที่ๆเราชอบ หรือทำอะไรตามใจ " แพดเม่เปรยกับอนาคิน
" หรือจะอยู่กับคนที่เรารัก "
" อนุญาตให้ รัก หรือ นึกว่าเป็นสิ่งต้องห้ามของเจได "
" การสนิทสนมต้องห้าม ถือสิทธิ์ครอบครองต้องห้าม ความเมตตา ซึ่งข้าจะนิยามเป็น รัก ที่ไม่มีขอบเขต คือศูนย์กลางของชีวิตเจได เราอาจพูดได้ว่าเราถูกกระตุ้นให้มีรัก "
" เจ้าเปลี่ยนไปมาก "
" แต่เจ้าไม่เปลี่ยนไปสักนิด เจ้ายังเป็นเจ้าที่ข้าจำได้ในฝันของข้า "
ณ จุดหมายปลายทางบนดาวนาบู
" ข้าไม่ใช่ ราชินี ที่เยาว์วัยที่สุดที่ถูกเลือก แต่ข้าไม่แน่ใจว่าจะโตมากพอ ไม่แน่ใจว่าข้าพร้อม " แพดเม่
" คนที่เจ้ารับใช้คิดว่าเจ้าทำงานได้ดี พวกเขาจะแก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อให้เจ้าครองบัลลังก์ " อนาคินหิ้วกระเป๋าเดินตาม
" ข้ากลับโล่งอกเมื่ออยู่ครบ 2 วาระแล้ว แต่พอราชินีขอให้เป็นวุฒิหญิงก็สุดจะปฏิเสธ "
" ข้าเห็นด้วยกับพระองค์ สาธารณรัฐยังต้องการเจ้า ข้าดีใจที่เจ้ายอมรับ "
บาร์เหล้าแห่งหนึ่ง" มีคนมาหาแน่ะทูนหัว เป็น เจได ชายตาก็รู้ " หุ่นกระป๋อง
" โ อ บี - วัน " เด็กซเตอร์ เจ็ตสเตอร์,เพื่อนเก่า
" ฮัลโหล เด็กซ์ "
" นั่งก่อน เดี๋ยวจะไปหา " เด็กซ์อยู่หลังเคานเตอร์
" จาว่าสักถ้วยมั้ยคะ " หุ่นกระป๋อง
" ดีสิ ขอบใจ " โอบี-วัน
" ว่าไงเพื่อนฝูง " เด็กซ์โอบมือใหญ่กอดโอบี-วัน " เฮ้ เพื่อนฝูง มีอะไรให้ข้าช่วย "
" นี่คืออะไร " โอบี-วันชูลูกดอก
" ไม่เห็นมาตั้งแต่ครั้งข้าไปสำรวจแร่ .. บนดาวซับเทอเรลเหนือขอบนอกหมู่ดาว "
" มันมาจากไหน? "
" เจ้าตัวนี้เป็นของพวกสร้าง โคลนส์ ที่เจ้าได้มานี้คือ คามิโน่ ลูกดอกเลเซ่อร์ "
" ทำไมมันไม่อยู่ในศูนย์วิเคราะห์เอกสาร "
" มีรอยเล็กๆตรงนี้ที่แสดงแหล่งกำเนิดของมัน ดรอยด์ วิเคราะห์เพ่งเล็งเฉพาะสัญลักษณ์ พวก เจได น่าจะเคารพความแตกต่างระหว่าง ความรู้ .. กับ ปัญญา "
โอบี-วันอมยิ้ม " ถ้า ดรอยด์ มีความคิด คงไม่มีเราเหลืออยู่ คามิโน่ นี่อยู่ในสาธารณรัฐงั้นหรือ "
" เปล่าๆอยู่เหนือขอบนอกหมู่ดวงดาวประมาณ 12 พาร์เซค นอกดาวริชชี่เมซน่าจะหาเจอได้ง่ายๆแม้แต่กับพวกดรอยด์เก็บเอกสาร ชาวคามิเนียนเก็บตัวเองเงียบ พวกเขาผลิตโคลนส์เก่งซะด้วย "
" เป็น มิตร ดีมั้ย "
" ก็แล้วแต่นะ "
" แล้วแต่อะไร เด็กซ์ "
" มารยาท เราดีแค่ไหน กับ ความจุของกระเป๋าตังค์เจ้า "
หอสมุดเจได
" ท่านต้องการความช่วยเหลือหรือ " บรรณารักษ์
" ใช่ ต้องการ "
" มีปัญหาอะไรหรือ อาจารย์เคโนบี? "
" ข้ากำลังศึกษาดาวเคราะห์ชื่อ คามิโน่ ซึ่งไม่มีในแผนที่ของเอกสาร "
" คามิโน่ ไม่ใช่ระบบที่ข้าคุ้นเคยเลย แน่ใจหรือว่าท่านได้ชื่อที่ถูกต้องมา "
" มันน่าจะปรากฏอยู่ในตำแหน่งนี้ ทางใต้ของริชชี่เมซ "
บรรณารักษ์เสิร์ชข้อมูลแผนที่ในคอม " ดูเหมือนว่าระบบที่ท่านหาอยู่ไม่มีตัวตน "
" เป็นไปไม่ได้ บางทีเอกสารอาจยังไม่สมบูรณ์ "
" หากมีสิ่งใดไม่ปรากฎในประวัติของเรา มันก็ไม่มีตัวตน " บรรณารักษ์ย้ำ
โยดาฝึกสอนเจไดระดับอนุบาลใช้จิตใต้สำนึกฟันดาบไม้ให้โดนลูกบอลขณะมีหมวกปิดตา
" สัมผัสพลังที่อยู่รอบกาย ใช้ความรู้สึกของเจ้า .. เด็กๆมีแขกมาเยี่ยมเรา " โยดาชงัก
" สวัสดีอาจารย์โอบี-วัน " เจไดน้อยประสานเสียง
" ขอโทษที่ต้องมารบกวนอาจารย์ "
" มีอะไรที่ข้าช่วยได้โอบี-วัน "
" ข้ากำลังตามหาดาวที่เพื่อนเก่าอธิบายให้ฟัง แต่ระบบนั้นมิได้ปรากฎบนแผนที่ "
" ดาวดวงนึงของอาจารย์โอบี-วันทำหาย อับอายขายหน้านัก ช่างหน้าอดสู เลียม ปิดม่าน ไปรวมกันรอบเครื่องอ่านแผนที่ ทำใจให้ว่าง (ผ้าม่านถูกดึงลง ห้องนั้นมืดสลัว โอบี-วันวางลูกแก้วจักรวาลบนโปรเจกเตอร์สามมิติ) ช่วยกันหาดาวที่เหลวไหลของโอบี-วัน "
" มันน่าจะอยู่ .. นี่ แต่กลับไม่มี " โอบี-วันชี้ตำแหน่ง " แรงโน้มถ่วงกำลังดึงหมู่ดาวในบริเวณนั้นมายังจุดนี้ "
" เงาดำนั่นแสดงว่าแรงโน้มถ่วงยังอยู่ แต่ดวงดาวและดาวเคราะห์ทั้งหลายจนสิ้นกลับหายไป เป็นไปได้อย่างไร คิดออกไหม ใครบอกได้ "
" อาจารย์ฮะ เพราะมีคน ลบ ออกจากหน่วยความจำเอกสาร "
" วิเศษนัก นี่แหละความคิดของเด็กๆ ถูกของพาดาวันนะ ไปอยู่ที่ศูนย์กลางของแรงโน้มถ่วงดึงแล้วจะพบดาวเคราะห์ที่เจ้าหา ข้อมูลอาจถูกลบออกไปแล้ว "
" อาจารย์โยดา ใครจะสามารถทำได้ มันไม่น่าจะเป็นไปได้ "
" อันตรายและสิ่งรบกวนจิตใจ ปริศนาข้อนี้ เจได เท่านั้นที่สามารถลบแฟ้มเหล่านี้ แต่ใครและทำไม? ยากที่จะตอบได้ ต้องนั่งสมาธิเสียหน่อย "
ราชินีแห่งดาวนาบูเป็นประธานที่ประชุมองคมนตรี,สว. และฝ่ายบริหารระดับสูง
" ถ้าสภาโหวตให้สร้างกองทัพจะเกิดสงครามกลางเมือง " ควีน
" เป็นไปไม่ได้ ไม่มีสงครามตั้งแต่สถาปนาสาธารณรัฐขึ้นมา " รัฐบุรุษ
" มีหนทางที่จะนำขบวนการแบ่งแยกกลับสู่สาธารณรัฐบ้างไหม? " ควีน
" ไม่ ถ้าเขาถูกคุกคาม เขาจะขอให้ สมาพันธ์พาณิชย์ หรือ หอการค้า ช่วยมากกว่า " สว.หญิงอมิดาล่า
" มันน่าโมโหที่หลังจากขึ้นศาลสูงมา 4 คดี นูท กันเรย์ ยังเป็นอุปราชแห่งสมาพันธ์พาณิชย์อยู่ได้ เกรงว่าสภาสูงจะไร้น้ำยาแก้ไขวิกฤตนี้ได้ " รัฐบุรุษ
" เราต้องรักษาศรัทธาในระบอบสาธารณรัฐ วันใดเราเลิกเชื่อใน ประชาธิปไตย นั่นจะเป็นวันที่เราพ่ายแพ้ " ควีน
" ภาวนาขออย่าให้มีวันนั้น " สว.หญิงอมิดาล่า
" ระหว่างนี้เราต้องคิดถึงความปลอดภัยของนาง " ควีน
" มีอะไรจะเสนอแนะมั้ย อาจารย์เจได " รัฐบุรุษ
" อนาคินยังไม่ได้เป็น เจได เขายังเป็น พาดาวัน อยู่ " สว.หญิงอมิดาล่า
" เดี๋ยวก่อน " อนาคินแย้ง
สว.หญิงอมิดาล่ารีบตัดบท " ขอโทษ หม่อมฉันคิดว่าจะอยู่ที่นครทะเลสาบไกลหูไกลตาผู้คนดี "
" ขออภัยข้าเป็นหัวหน้าอารักขา "
" นี่คือบ้านของข้า ข้ารู้จักดี เราถึงมาที่นี่ไง มันจะฉลาดยิ่งขึ้นถ้าข้าจะฉวยโอกาสจากความรอบรู้ในส่วนนี้ไปใช้ "
" ขอโทษ คุณหญิง "
" ดีมาก ตกลงตามนั้น " ควีน
ณ อันซีน นาบู ทิวทัศน์ทุ่งหญ้า น้ำตก อันสวยงามตระการตา ..
" เราชอบมาที่นี่ตอนโรงเรียนหยุดพัก ว่ายน้ำข้ามไปที่เกาะนั้นทุกวัน ข้าชอบน้ำมาก เรานอนเล่นอยู่บนทรายเพื่อตากแดดให้ตัวแห้ง และเล่นเกมเดาชื่อนกที่กำลังร้องเพลง " แพดเม่
" ข้าไม่ชอบทราย มันร่วนและหยาบทำให้ผิวหนังแสบ และแทรกเข้าตามเสื้อผ้า ไม่เหมือนที่นี่ ทุกสิ่งทุกอย่างนุ่ม และนวลเนียน " อนาคินโลมไล้สัมผัสแผ่นหลังเปลือยเปล่าก่อนจูบแพดเม่
" อย่า ข้าไม่ควรทำแบบนี้ "
" ข้าขอโทษ "
แพดเม่วาดรูปได้พักเดียวก็หยุด นัยน์ตาเหม่อลอย " ไม่รู้สิ .. "
" ต้องรู้ เพียงแต่ไม่ยอมเล่าเท่านั้น "
" ลองใช้วิชา อ่านใจ ของเจไดกับข้าสิ "
" มันได้ผลกับคนใจอ่อนเท่านั้น "
" ก็ได้ .. ตอนข้าอายุ 12 ปี เขาชื่อว่า พาโล เราอยู่ในโปรแกรมนิติศาสตร์รุ่นเยาว์ เขาแก่กว่าข้า 2 - 3 ปี น่ารักมาก ผิวคล้ำ ผมหยักศก นัยน์ตาช่างฝัน "
" เอาล่ะ ข้าพอเห็นภาพแล้ว เกิดอะไรกับเขา? "
" ตัวข้ารับราชการ ส่วนเขากลายเป็นศิลปิน "
" เขาอาจเป็นคนฉลาดก็ได้ "
" เจ้าไม่ชอบ นักการเมือง เอาซะเลยใช่มั้ย " แพดเม่ตัดพ้อ
" ข้าชอบ 2 - 3 คน แต่ข้าไม่แน่ใจอยู่คนนึง ข้าไม่คิดว่า ระบบ จะได้ผล "
" อยากให้ได้ผลยังไง "
" เราอยากเห็นนักการเมืองลงนั่ง แล้วหารือเรื่องปัญหา เห็นแก่ประโยชน์ของประชาชนแล้วลงมือทำ "
" นั่นคือสิ่งที่เราทำแต่ประชาชนไม่เห็นด้วย "
" ก็ทำให้เขาเห็นด้วยสิ "
" โดยใคร? "
" ไม่รู้ซี บางคนมั้ง "
" เจ้าหรือ? "
" ไม่ใช่ข้าแน่ แต่อาจเป็นคนอื่น คนที่ฉลาด "
" ฟังดูน่ากลัวพอๆกับพวก เผด็จการ "
" ถ้ามันได้ผล "
" ล้อข้าเล่นใช่มั้ย "
" ข้าขี้ขลาดเกินกว่าจะล้อท่านวุฒิฯหญิงเล่น "
อนาคินขี่ตัวแมมมอธเล่น เขาเสียจังหวะหล่นจากหลังของมันจึงถูกเหยียบเลยแกล้งตาย แพดเม่ตกใจวิ่งมาดูใกล้ๆ
" แอนี่ ๆ เป็นอะไรหรือเปล่า? " พอรู้ตัวว่าถูกหลอกแพดเม่ทุบหน้าอกอนาคิน ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกลิ้งสนุกไปตามพื้นหญ้า
โอบี-วัน บินเหนือความเร็วแสงมาถึงดาวคามิโน่ นครลึกลับคล้ายแท่นขุดเจาะน้ำมัน,แก๊สธรรมชาติ
เหนือมหาสมุทรซึ่งมีฝนโปรายปรายแทบตลอดเวลา" อยู่นั่น R4 ตรงที่สมควรจะอยู่ ดาวเคราะห์ที่หายไป คามิโน่ "
" อาจารย์เจได สมุหนายกของเรากำลังรอท่านอยู่ " ทวน วี,ผู้ช่วยท่านผู้นำกล่าวต้อนรับ
" รอข้าอยู่หรือ " โอบี-วันฉงน
" แน่นอน เขาร้อนใจอยากพบท่าน รอมาตั้งหลายปีจนเราคิดว่าท่านคงไม่มาอีกแล้ว เชิญทางนี้ .. ข้าขอแนะนำ ลามะ ซู สมุหนายกแห่งคามิโน่ นี่คืออาจารย์เจได "
" โอบี-วัน เคโนบี " โค้งศีรษะคำนับ
" หวังว่าท่านจะสำราญในการพักที่นี่ (เชิญนั่ง เจรจาธุรกิจได้ <- ทวน วี) ท่านคงจะยินดีปรีดาที่เราทำทันตามกำหนด 200,000 หน่วยแรกแล้วเสร็จ อีกหนึ่งล้านหน่วยกำลังตามมา " ผู้นำร่างสูงเพรียว คอยาวยังกะยีราฟกล่าว
โอบี-วันเบิกตาโพลง,รีบทำสีหน้าปกติ " เป็น .. ข่าวดี "
" ท่านช่วยเรียน อาจารย์ ไซฟา ดีแอซ ว่าคำสั่งของท่านจะบรรลุผลตามเวลา "
" ขอโทษที อาจารย์ .. "
" อาจารย์เจได ไซฟา ดีแอซ ยังคงเป็นสมาชิกชั้นนำของสภาเจไดอยู่มิใช่หรือ? "
" เขาถูกสังหารเกือบ 10 ปีมาแล้ว "
" เสียใจด้วยที่ได้ทราบข่าว แต่ข้าแน่ใจว่าท่านคงภาคภูทิใจใน กองทัพ ที่เราสร้างให้ "
" กองทัพ? "
" ใช่ กองทัพโคลนส์ หนึ่งในความเลอเลิศที่เราจัดให้ "
" ตอนอาจารย์ข้าติดต่อท่านมาครั้งแรก เรื่องสั่งสร้างกองทัพ .. ท่านบอกหรือเปล่าว่าเป็นของใคร? "
" แน่นอน กองทัพนี้สร้างขึ้นเพื่อ สาธาณรัฐ แต่ท่านคงร้อนใจที่จะตรวจตราสินค้าด้วยตนเอง "
" ข้าถึงมาที่นี่ ! "
" น่าประทับใจมาก "
" หวังว่าท่านคงพอใจ โคลนส์ ที่สามารถมีความคิดสร้างสรรค์ ท่านจะเห็นว่ามันเหนือกว่า ดรอยด์ อย่างสิ้นเชิง เราภาคภูมิใจในโครงการศึกษาว่าด้วยการรบ และฝึกฝน กลุ่มนี้ถูกสร้างขึ้นมาเมื่อ 5 ปีก่อน ท่านเอ่ยถึงอัตราเร่งในการเติบโต มันจำเป็นมาก มิฉะนั้นโคลนส์จะใช้เวลาเติบโตทั้งชีวิต ตอนนี้เราประหยัดเวลาได้ครึ่งหนึ่ง "
" งั้นหรือ "
" พวกเขาว่านอนสอนง่าย รับคำสั่งโดยไม่ไต่ถาม เราปรับปรุงการถ่ายทอดพันธุกรรมเพื่อทำให้มีความเป็นอิสระน้อยกว่าตัวต้นแบบ "
" ใครเป็นต้นแบบ "
" นักล่ารางวัลชื่อ จังโก้ เฟ็ทท์ "
" ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน "
" อ๋อ เราเก็บไว้ที่นี่ นอกจากค่าตัวเขาซึ่งสมเหตุสมผลมากแล้ว เฟ็ทท์ เรียกร้องจากเราอีกเพียงอย่างเดียว โคลนที่ไม่ได้ปรับสภาพ .. น่าสงสัยนะ "
" ไม่ปรับสภาพหรือ? "
" ถอดแบบการถ่ายทอดพันธุกรรมบริสุทธิ์ ไม่ข้องแวะกับโครงสร้างที่ทำให้มันว่าง่ายขึ้น และไม่เร่งอัตราการเจริญเติบโต "
" ข้าอยากพบ จังโก้ เฟ็ทท์ ขึ้นมาซะแล้ว "
" ข้ายินดีอย่างยิ่งที่จะจัดการให้ท่าน "
ผู้นำดาวคามิโน่ชี้ให้โอบี-วันดูมนุษย์โคลนส์เข้าแถวตอนเรียงหนึ่ง ใส่ชุดเกราะตบเท้าเดินไปรับหมวกเหล็กตามลำดับ " สง่างามใช่มั้ยล่ะ "
" โบบ้า พ่อหนูอยู่หรือเปล่า "
" อยู่ " เด็กน้อยรู้สึกไม่ถูกชะตากับ เจได แต่แรกพบ
" ขอเจอหน่อย "
" ได้ พ่อ ทวน วี มา "
" จังโก้เป็นไงบ้าง เดินทางสะดวกดีไหม " โอบี-วันทักทาย
" พอใช้ " จังโก้
" นี่อาจารย์เจได โอบี-วัน เคโนบี เขามาตรวจความก้าวหน้าของเรา " ทวน วี
" โคลนส์ของเจ้าน่าประทับใจมาก เจ้าคงภูมิใจ " โอบี-วัน
" ข้าพยายามไปตามทางของข้าในจักรวาล " จังโก้
" ไกลขนาดเข้าไปใน คอรัสซังท์ มั้ย "
" ครั้งสองครั้ง "
" เร็วๆนี้ "
" อาจเป็นได้ "
" งั้นเจ้าคงรู้จักอาจารย์ ไซฟา ดิแอซ "
" อาจารย์อะไรนะ "
" ไซฟา ดิแอซ เขาไม่ใช่ เจได ที่จ้างเจ้าทำงานนี้หรือ "
" ไม่เคยได้ยินชื่อ "
" จริงหรือ? "
" ข้าถูกจ้างวานโดยคนชื่อ ไทรานัส บนดวงจันทร์ของบ็อกเค้น "
" น่าสงสัย "
" ชอบกองทัพของท่านไหม "
" ข้ากำลังคอยดูพวกเขา ปฏิบัติการ "
" พวกเขาทำงานได้ดี ข้าขอรับรอง "
" ขอบคุณมากจังโก้ " โอบี-วันโค้งศีรษะคารวะ
" ยินดีเสมอที่ได้พบเจได "
( " อะไรหรือพ่อ? " โบบาเห็นบิดาหน้านิ่วคิ้วขมวด
" เก็บข้าวของ เราต้องเผ่นแล้ว " จังโก้ เฟ็ทท์ สังหรณ์ใจอย่างไรชอบกล)
next chapter >>
