1.
a long time ago in a galaxy far,far away ..
นานมาแล้วในกลุ่มดาวที่อยู่ไกลโพ้นมีเหตุการณ์ไม่สงบเกิดขึ้นในวุฒิสภากาแล็คติก ดาวระบบสุริยะหลายพันดวงได้แสดงเจตจำนงว่า จะถอนตัวออกจากสาธารณรัฐ ขบวนการแบ่งแยกภายใต้การนำของ เคานท์ดูกู ผู้ลึกลับ สร้างความลำบากใจให้แก่อัศวินเจไดซึ่งมีจำนวนน้อย ในอันที่จะรักษาความสงบ และจัดระเบียบของกาแล็คซี่ ท่านวุฒิสมาชิกหญิง อมิดาล่า อดีตราชินีแห่งดาวนาบู เดินทางกลับมายังสภากาแล็คติก เพื่อลงคะแนนเสียงให้กับมาตรการเร่งด่วนในการจัดตั้ง กองทัพ ของสาธารณรัฐ เพื่อใช้เป็นกองกำลังสนับสนุนเหล่าเจได ..
" เราใกล้จะถึง คอรัสซังค์ แล้ว "
" ดีมากผู้หมวด "
เครื่องบินโดยสารพร้อมฝูงบินคุ้มกันจาก ดาวนาบู เดินทางเข้าสู่ชั้นบรรยากาศดาราจักรมหานครแห่งสาธารณรัฐ เครื่องบินขับไล่ลำหนึ่งร่อนลงจอด ณ ดาดฟ้าตึกสูงทำเนียบสมุหนายก หุ่นยนต์กระป๋อง R2D2 ถูกหย่อนลงจากใต้ท้องนกเหล็ก สองนักบินลงมาเตรียมเคลียร์พื้นที่
" เราทำได้ ที่แท้ไม่มีอันตรายใดๆ "
" ข้าคาดผิด "
เครื่องบินโดยสารลงจอดไล่หลัง ทอดบันไดให้วุฒิสมาชิกหญิงและทหารองครักษ์เดินลงมา พลันเกิดระเบิดสนั่นหวั่นไหว
" คอร์เด้ .. " นักบินคุ้มกันรีบมาประคองร่างสว.ซึ่งบาดเจ็บสาหัส ส่วนบอดี้การ์ดตายเรียบ
" คุณหญิง .. ขออภัย ที่ทำให้ล้มเหลว ท่านวุฒิสมาชิกหญิง " สาวใช้ปลอมตัวเป็นสว.สิ้นใจ
" เปล่า "
" คุณหญิงตอนนี้ยังมีอันตรายอยู่ " กัปตันไทโฟ
" ข้าไม่น่ากลับมาเลย "
" การโหวตครั้งนี้สำคัญมาก ท่านจงทำหน้าที่ของท่าน คอร์เด้ ก็เช่นกัน ไปเถอะท่านสว. อมิดาล่า เชิญครับ "
ห้องรับรอง ทำเนียบสมุหนายก
" ข้าไม่รู้ว่าจะเลื่อนการโหวตนี้ไปได้อีกนานเท่าไหร่ กลุ่มดวงดาวหันไปร่วม ขบวนการแบ่งแยก มากขึ้น ถ้าพวกเขาแยกตัวไป ข้าจะไม่ยอมให้สาธารณรัฐนี้ซึ่งยืนหยัดมานานนับพันปีแตกออกเป็นสอง การเจรจาของข้าต้องไม่ล้มเหลว ถ้าเกิดกบฏจะเหลือ เจได ไม่เพียงพอที่จะพิทักษ์สาธารณรัฐ " สมุหนายกพัลพาไทน์กล่าว
" เราเป็นผู้รักษาสันติ มิใช่ทหาร " เมซ วินดู,อัศวินเจได
" อาจารย์โยดา .. ท่านคิดไหมว่ามันจะกลายเป็น สงคราม " พัลพาไทน์
" ด้านมืดบดบังทุกสิ่ง เป็นไปไม่ได้ที่จะแลเห็นถึงอนาคต " โยดา
ภาพเลเซ่อร์เลขาณุการผุดบนโต๊ะประชุม " กรรมาธิการฝ่ายจงรักภักดีมาถึงแล้วครับใต้เท้า "
" ดี ให้เข้ามา .. เราจะหารือเรื่องนี้กันภายหลัง " พัลพาไทน์
" ท่านสว.หญิง อมิดาล่า เหตุการณ์อันน่าสลดใจที่ลานจอดยานเลวร้ายมาก การที่ได้เห็นท่านปลอดภัยกลับมา ทำความอบอุ่นใจให้แก่ข้า " โยดา
" ทราบไหมว่าใครอยู่เบื้องหลังการจู่โจม " อมิดาล่า
" ข่าวกรองของเราบ่งว่าชาวเมืองบนดวงจันทร์แห่งดาวนาบู ข้าคิดว่า เคานต์ดูกู เป็นผู้อยู่เบื้องหลัง " เมซ วินดู
" เขาเป็นนักอุดมการณ์ทางการเมืองมิใช่ฆาตกร " เจไดอาวุโสแย้ง
" เคานต์ดูกู ครั้งหนึ่งเคยเป็นเจได การลอบสังหารผู้ใดมิใช่นิสัยของเขา แต่ที่แน่ๆท่านสว.หญิงอยู่ในอันตรายอย่างใหญ่หลวง " โยดา
" อาจารย์เจได ข้าขอเสนอให้ท่านสว.หญิงอยู่ภายใต้การอารักขาของท่าน " พัลพาไทน์
" ฉลาดแล้วหรือภายใต้ความตึงเครียดขณะนี้ " กัปตันไทโฟ,ราชองครักษ์
" สมุหนายก ข้าไม่เชื่อว่า .. " อมิดาล่าลังเล
" สถานการณ์นี้ถึงขนาดคอขาดบาดตาย มาตรการรักษาความปลอดภัยเข้มงวดอาจทำให้ท่านหงุดหงิดใจ แต่ .. หากเป็นใครสักคนที่ท่านคุ้นเคยล่ะ สหายเก่าอย่างอาจารย์ เคโนบี คงเป็นไปได้ " พัลพาไทน์เสนอ
" เขาเพิ่งกลับจากการพิพาททางพรมแดนบนดาวแอบชั่น " เมซ วินดู
" นึกว่าเห็นแก่ข้าเถอะนะ คุณหญิง ความคิดที่ว่าจะต้องสูญเสียท่านไปใจข้าสุดจะทานทนไหว " พัลพาไทน์
" ข้าจะให้ โอบี-วัน รายงานต่อท่านโดยทันที " เมซ วินดู
" ขอบใจอาจารย์วินดู "
ลิฟท์แก้วเกาะผนังพุ่งลิ่วสู่ยอดตึกบัญชาการอัศวินเจได" ท่าทางเจ้าตื่นเต้นมาก " โอบี-วัน เคโนบี
" ไม่มีทาง " อนาคิน สกายวอลค์เกอร์
" ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้ นับแต่เราตกลงไปในรังของกันดาร์คส์ "
" อาจารย์เป็นผู้ตกลงไปต่างหาก ข้าเป็นผู้ช่วยเอาไว้ลืมแล้วหรือ "
" ใช่แล้ว .. เหงื่อแตกใหญ่ ใจเย็นๆ หายใจลึกๆ " เจไดอาวุโสปลอบหนุ่มน้อย
" ข้าไม่ได้เจอนางตั้ง 10 ปีแล้ว "
ประตูลิฟท์เปิด สอง เจได เจอ จาร์จาร์ ตรงคอริดอร์
" โอบี โอบี ข้าส์ดีใจจังที่ได้เจอท่านส์อีก "
" ดีใจที่ได้พบเจ้า จาร์จาร์ "
" ท่านสว.หญิงแพดเม่ ข้าส์มีเพื่อนมา ดูซิ ดูซิ ท่านสว.หญิง "
" อาจารย์เจไดมาแล้ว " แพดเม่
" ดีใจที่ได้พบกันอีก คุณหญิง " โอบีวันโค้งศีรษะ
" มันนานแสนนานมาก อาจารย์เคโนบี .. แอนี่ ตายจริงเจ้าโตแล้ว " แพดเม่เหลียวมองคนคุ้นเคย
" ท่านก็เช่นกัน ยิ่งเติบโตก็ยิ่งงดงาม .. สมกับที่ท่านเป็นสว.ฯ อะไรประมาณนั้น " อนาคิน
" เจ้ายังคงเป็นเด็กน้อยที่ข้ารู้จักบน ทาทูอีน เสมอ "
" การอยู่ที่นี่ของเราจะไม่กีดขวางสายตาท่านแม้แต่น้อย " โอบี-วัน
" ข้ากัปตันไทโฟ,ราชองครักษ์ ราชินี้อะมีเลียทรงทราบภารกิจของท่านแล้ว ขอบคุณที่ท่านมา สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่ท่านสว.หญิงคิด " กัปตันตาเดียวรายงาน
" ข้าต้องการคำตอบมากกว่าการอารักขา ใครกันพยายามฆ่าข้า " แพดเม่ข้องใจ
" เรามาปกป้องท่านไม่ใช่มาสืบสาวราวเรื่อง " โอบี-วัน
" เราจะหาตัวการที่มุ่งมาดสังหารท่านให้จงได้ ข้าสัญญา " อนาคินแทรก
" เราจะไม่ทำอะไรเกินคำสั่ง หนุ่มน้อยพาดาวันศิษย์ข้า " โอบี-วันฉุน
" ข้าหมายถึงความใส่ใจที่จะคุ้มครองนาง อาจารย์คงทราบดี "
" เราจะไม่ถกเถียงกันในเรื่องนี้อีก จงตั้งใจทำตามที่ข้าสั่ง "
" ทำไม? (อนาคินขึ้นเสียง โอบี-วันถึงกับอึ้ง) ทำไมเราถึงได้รับมอบภารกิจนี้ ถ้าไม่หาตัวฆาตกร? การอารักขาเป็นหน้าที่ของจนท.ท้องถิ่น มิใช่ เจได นี่มันเหนือกว่าการสืบสวน เป็นอำนาจในอาณัติของเรา " อนาคินยัน
" เราจะทำตามคำสั่งของสภาอย่างเคร่งครัด และเจ้าจงเรียนรู้ฐานะตำแหน่งของตน "
" บางทีการมาของท่านอาจสามารถคลี่คลายความลึกลับที่รายรอบอยู่ก็ได้ เอาล่ะหากไม่ถือสา ข้าขอไปพัก " แพดเม่
" ข้าดีใจที่เจ้ามา ข้ามีจนท.ประจำอยู่ทุกชั้น " กัปตันไทโฟ
" ข้าส์ปลาบปลื้มด้วยความสุขที่ได้เจอเจ้าส์อีก แอนี่ " จาร์จาร์ บิ๊งค์ส
" นางแทบไม่ได้ใส่ใจข้าเลย จาร์จาร์ เสียแรงที่ข้าเฝ้าคิดถึงนางทุกวันนับแต่เราจากกัน นางกลับไม่สนใจใยดีข้า " อนาคินครวญ
" นางส์ดีใจ ข้าไม่เคยเห็นนางมีความสุขมานานโข "
" เจ้ามองอะไรในทางลบเสมอ จงลืมความขุ่นข้องเสีย นางยินดีที่ได้พบเรา " โอบี-วันเดินกลับจากคุยกับกัปตัน " ไปตรวจการรักษาความปลอดภัยกันดีกว่า "
ระเบียงตึกสูงแห่งหนึ่ง
" ข้ายิงถูกยานแต่เป็นตัวปลอม " มือสังหาร
" เราต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมกว่าครั้งนี้ ลูกค้าชักจะหมดความอดทนแล้ว เอ้านี่(ยื่นกระบอกแก้วให้) ระวังหน่อย มันมีพิษร้ายแรง แซม คราวนี้ห้ามมีอะไรผิดพลาดอีก " ผู้บงการ
" กัปตันไทโฟมีลูกน้องเหลือเฟือที่ชั้นล่าง มือสังหารจะไม่บุกไปทางนั้นแน่ ข้างบนนี้มีอะไรไหม " โอบี-วัน
" เงียบยังกับสุสาน ข้าไม่อยากตั้งตาคอยให้เกิดเรื่อง " อนาคิน
" เกิดอะไรขึ้น? " โอบี-วันดูจอมอนิเตอร์ในอุ้งมือ
" นางคลุมกล้องไว้ คงไม่อยากให้ข้าเฝ้าดูนาง "
" นางคิดอะไรอยู่? "
" นางตั้งโปรแกรม R2 ไว้เตือนเราหากมีผู้บุกรุก "
" มีอีกหลายวิธีที่จะฆ่าท่านสว.หญิงสักคน "
" ข้ารู้แต่เราก็อยากจับมือสังหารรายนี้มิใช่หรือ? "
" เจ้าใช้นางเป็นเหยื่อล่อ "
" มันเป็นความคิดของนาง ไม่มีอันตรายหรอก ข้ารู้สึกทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั้น เชื่อสิ "
" มันเสี่ยงเกินไป ความรู้สึกเจ้ายังไม่ลึกซึ้งพอ "
" ของอาจารย์ล่ะ? "
" เป็นไปได้ "
ข้างดิสโก้เธค แซม ซีเวลล์ ส่งกระบอกแก้วให้ สปาย-ดรอยด์ ,ทรงคล้ายลูกรักบี้ขนาดใหญ่
" ดูเจ้าเหนื่อย " โอบี-วัน
" ข้านอนไม่ค่อยหลับอีกแล้ว " อนาคิน
" คิดถึง แม่ หรือ? "
" ไม่รู้ทำไมข้า ฝัน ถึงแม่อยู่เรื่อย "
" ฝันผ่านมาแล้วก็แล้วไป "
" ข้าน่าจะฝันถึง แพดเม่ มากกว่า แค่ได้อยู่ใกล้นางก็หายใจหายคอไม่สะดวก "
" จงระวังความคิดของเจ้า มันจะทรยศเจ้า เจ้าได้ปฏิญาณตนต่อกฏของเจไดแล้วจะละเมิดมิได้ นางเป็น นักการเมือง พวกนั้นยากที่จะวางใจได้ "
" นางไม่เหมือนสว.คนอื่นๆ "
" ตามประสบการณ์ของข้า สว.มุ่งแต่จะเอาใจผู้ที่ออกทุนหาเสียงให้ เขาจะลืมความดีงามของประชาธิปไตย และกฏหมาย เพื่อถอนทุน "
" เริ่มเทศนาอีกแล้ว เดี๋ยวก็เกินเลยไปถึงเรื่องเศรษฐกิจจนได้ "
สปาย-ดรอยด์ เจาะเคอเทนวอลปล่อยกิ้งกือดิจิตอลออกจากกระบอกแก้ว คลานตามพื้นห้องขึ้นไปบนเตียงแพดเม่ R2D2ตรวจจับคลื่นสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวได้ มันจึงส่องไฟหา
" อาจารย์ระแวงไปหมด สมุหนายกคนใหม่ไม่มีทีท่าว่าจะ โกงกิน "
" พัลพาไทน์เป็นนักการเมือง เขาฉลาดในการทำตามความลุ่มหลง และลำเอียงของวุฒิสมาชิก "
" ข้าว่าเขาเป็นคนดี .. ข้า " อนาคินสะดุดกึก
" ข้าก็รู้สึก " โอบี-วันและอนาคินรี่เข้าไปยังห้องนอนแพดเม่
อนาคินตวัดดาบเลเซ่อร์ฟันกิ้งกือขาด 2 ท่อน โอบี-วันกระโดดชนเคอเทนวอลจับ สปาย-ดรอยด์ มันพา เจได ร่อนเหนือน่านฟ้าท่ามกลางการจราจรคับคั่ง
" เป็นอะไรหรือเปล่าคะ " สาวใช้ และบอดี้การ์ดเข้ามาดูแลสว.หญิง
" อยู่ที่นี่ " อนาคินวิ่งออกไปข้างนอก ขับยานสปีดเดอร์ตามหาโอบี-วัน
แซม ใช้กล้องทางไกลส่องเห็นเหยื่อ รีบเอาปืนยาวเล็งเป้าแล้วยิง กระสุนถูกสปาย-ดรอยด์,ลูกรักบี้ระเบิด โอบี-วันร่วงลงมาข้างล่าง ว่ายอากาศเกาะสปีดเดอร์อนาคินไว้ทันท่วงที
" หายไปไหนมา? "
" ข้าหาสปีดเดอร์ที่ถูกใจไม่ได้ " อนาคิน
" อยู่นั่นไง " โอบี-วันชี้ให้เห็นยานมือสังหาร
" ห้องขับเปิดประทุนและสามารถเร่งความเร็วได้ทันใจ "
" ถ้าเจ้าใช้เวลาฝึกดาบแทนไหวพริบ เจ้าจะเป็นคู่แข่งของอาจารย์โยดาสบาย "
" ข้าคิดว่าฝีมือคู่ควรแล้วเสียอีก "
" เป็นแต่เพียงความคิด ศิษย์ฝึกหัดของข้า "
อนาคินบังคับยานดำดิ่งตามศัตรูด้วยความเร็วสูง
" ดึงขึ้น อนาคิน ดึงขึ้น (ยานหวิดชนโครงสร้างตึกโลว์ไลส์ ดีที่มีแรงเชิดขึ้น) ข้าไม่ชอบให้เจ้าทำอย่างนั้น "
" ขอโทษอาจารย์ ลืมไปว่าท่านไม่ชอบบิน "
" บินธรรมดาจะดีกว่า แต่ผาดโผนอย่างเจ้ามันฆ่าตัวตายชัดๆ "
แซมยิงเสาไฟฟ้าแรงสูงโค่นลง เกิดสนามแม่เหล็กกั้น กระแสไฟช็อตเปรี๊ยะๆ
" บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่า .. อย่ายุ่งกับเครื่องเชื่อมต่อพลัง เยี่ยมจริงๆให้ตายสิ " โอบี-วันโล่งอกเมื่อยานแล่นผ่านกระแสไฟฟ้า " จะไปไหน เขาไปทางนั้น "
" ถ้าเรามัวไล่ล่ากันอยู่อย่างนี้ มันต้องกลายเป็นไก่ทอดแน่ ข้าอยากรู้ว่ามันเป็นใคร และทำงานให้ผู้ใด นี่ต้องเป็นทางลัดแน่ .. ข้าว่า "
มือสังหารขับยานบินลอดอุโมงค์ อนาคินหยุดยานกลางอากาศดักรอ
" เจ้าคลาดมันแล้ว "
" ขออภัยอาจารย์ "
" ทางลัดที่ไหนกัน มันหายไปอีกทาง อีกครั้งที่เจ้า .. "
" ขอตัวเดี๋ยวนะ " อนาคินทิ้งตัวเหินเวหา
" เกลียดนักที่เจ้าทำแบบนี้ "
อนาคินเกาะท้ายยานมือสังหาร แซมแตะเบรกนิดเดียวทำให้ร่างอนาคินถลันมาเกาะปีกด้านหน้า แล้วจึงใช้ปืนสั้นยิง อนาคินเหวี่ยงตัวหลบใต้ท้องยานก่อนพลิกขึ้นมาคร่อมกระจกคนขับ ใช้ดาบเลเซ่อร์ฟันฝาครอบ เผอิญ ดาบ หลุดมือ โอบี-วันขับยานตามหลัง,เอื้อมมือคว้าไว้ทัน แซมยิงพลาดโดนกังหันเทอร์โบลุกติดไฟ ยานเสียการทรงตัวร่อนลงฉุกเฉินย่านดาวน์ทาวน์ โอบี-วันจอดสปีดเดอร์หน้าแหล่งเริงรมณ์แล้ววิ่งตามไปสมทบ
" แอนี่ " โอบี-วัน
" นางเข้าไปในคลับ "
" ใจเย็น ใช้พลัง คิด "
" ขอโทษครับ อาจารย์ "
" เขาเข้าไปซ่อน ไม่ได้หนี "
" ครับ อาจารย์ "
" คราวหน้าอย่าลืมมันอีก ดาบ นี้คือชีวิตของเจ้า "
" ข้าทราบดี อาจารย์ "
" ข้าสังหรณ์ใจว่า เจ้าจะเป็น ความตาย ของข้า "
" อย่าพูดอย่างนั้น ท่านเปรียบประดุจ บิดา "
" แล้วทำไมเจ้าไม่เชื่อฟังข้า "
" ข้าพยายามอยู่ "
โอบี-วัน กวาดสายตาไปรอบๆคลับ แขกเหรื่อและสาวบริการยืน,นั่งดริ้งค์แยกเป็นโต๊ะๆ ผนังเป็นจอวิดีโอเกมส์ " เห็นตัวเขาไหม "
" ข้าคิดว่าเขาเป็นผู้หญิง และชำนาญการเปลี่ยนรูปด้วย "
" ถ้าเช่นนั้นยิ่งต้องระวังตัวมากขึ้น ไปหาตัวมา "
" อาจารย์จะไปไหน "
" ไปหาเหล้าดื่ม "
" อยากซื้อแท่งมรณะมั้ย " พ่อค้าตลาดมืด
" เจ้าไม่อยากขายแท่งมรณะให้ข้าหรอก เจ้าแค่อยากกลับบ้านไปล้างคราบไคล " โอบี-วัน เมิน
อนาคินเดินซอกแซกไปทั่วบาร์ มือสังหารชักปืนสั้นออกมา,เดินตลบหลังโอบี-วัน เขาตวัดดาบเลเซ่อร์ฟันถูกศัตรูโดยสัญชาตญาณ
" เย็นไว้ เรื่องของ เจได ดื่มเหล้าต่อไป " โอบี-วันหิ้วปีกมือสังหารออกมาสอบสวนนอกบาร์ อนาคินประกบติด " รู้ไหมคนที่เจ้าพยายามฆ่าคือใคร? "
" ท่านสว.หญิงจากดาวนาบู "
" ใครว่าจ้างเจ้า? "
" เป็นแค่งานชิ้นหนึ่ง "
" ใครจ้างวานเจ้า บอกมา บอกมาเร็ว ! " อนาคินตะคอก
" นักล่าเงินรางวัลชื่อ .. อึ๊ก " มือสังหารถูกฆ่าปิดปาก
" ลูกดอกอาบยาพิษ " โอบี-วันดึงอาวุธร้ายจากซอกคอเหยื่อ
วิหาร ที่ประชุมเจได
" ติดตามนักล่าเงินรางวัลให้พบ โอบี-วัน " โยดา
" ที่สำคัญที่สุดสืบให้รู้ว่าใครว่าจ้างเขา " เมซ วินดู
" แล้วท่านสว.หญิงล่ะ นางยังตกอยู่ในอันตราย " โอบี-วัน
" จงมอบให้ พาดาวัน ของเจ้าดูแล " โยดา
" อนาคินพานางไปส่งที่บ้าน,บนดาวเคราะห์นาบู ที่นั่นปลอดภัยกว่า จงอย่าใช้พาหนะขึ้นทะเบียน เดินทางแบบผู้ลี้ภัย " เมซ วินดู
" ในตำแหน่งผู้นำฝ่ายค้าน ยากนักที่จะให้ อมิดาล่า ทิ้งเมืองหลวงไป จนกว่าจะจับตัวการได้ " อนาคิน
" นางต้องเคารพคำสั่งของเรา " โยดา
" อนาคิน จงไปที่สภาขอให้สมุหนายก พัลพาไทน์ ช่วยคุยกับนาง " เมซ วินดู
ห้องทำงาน,ทำเนียบสมุหนายก
" ข้าจะพูดกับนาง อมิดาล่า จะไม่ปฏิเสธคำสั่งฝ่ายบริหาร ข้ารู้จักนางดีพอ " พัลพาไทน์
" ขอบคุณครับท่าน " อนาคิน
" เห็นมั้ย ท้ายที่สุดเจ้าก็ได้รับภารกิจ ความอดทนเป็นผลดีแล้ว "
" เป็นเพราะคำชี้แนะจากท่านมากกว่า "
" เจ้าไม่ต้องการคำชี้แนะหรอก เมื่อไหร่เจ้าวางใจในความรู้สึกของตน เจ้าจะ อยู่ยงคงกระพัน ข้าย้ำคำนี้มาหลายครั้ง เจ้าเป็นเจไดที่มี พรสวรรค์ ที่สุดเท่าที่เคยพบ "
" ขอบคุณท่านมาก "
" ข้าเห็นเจ้ากลายเป็นเจไดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเหนือใครๆ มีอิทธิฤทธิ์ยิ่งกว่าอาจารย์โยดาเสียอีก "
โถงทางเดินใต้วิหาร,ตึกกองบัญชาการอัศวินเจได
" ข้าเป็นห่วงพาดาวัน เขายังไม่พร้อมที่จะรับมอบหมายภารกิจนี้ " โอบี-วัน
" สภามั่นใจในการตัดสินใจของเขา " โยดา
" เด็กนั่นมีฝีมือก้าวหน้าเกินใคร " เมซ วินดู
" แต่เขายังต้องเรียนรู้อีกมาก ทักษะของเขาทำให้เขา .. ทรนง " โอบี-วัน
" ใช่ ความคิดนี้เป็นของธรรมดาในหมู่เจได มั่นใจในตนเองเกินไปแม้แต่พวกอาวุโสที่คว่ำหวอดกว่าใครก็เถอะ " โยดา
" จำเอาไว้ โอบี-วัน ถ้า คำทำนาย กลายเป็นจริง อนาคิน เป็นคนเดียวที่สามารถนำพลังคืนสู่ ความสมดุลย์ " เมซ วินดู สรุป
next chapter >>
