3
หลังจากนั้นเด็กๆก็ไม่พูดถึงเรื่องตู้เสื้อผ้าอีก ขณะท้องฟ้าโปร่งมีแดดอ่อนๆ ปีเต้อร์ชวนน้องๆเล่นเบสบอล ลูซี่แยกตัวไปนั่งอ่านหนังสือใต้ร่มไม้
" ปีเต้อร์ตั้งท่าเตรียมขว้างไปเข้าเสาอีกครั้ง " ซูซาน
ปีเต้อร์แกล้งขว้างลูกบอลไปโดนขาเอ๊ดมันด์ซึ่งยืนใจลอย " ฝันกลางวันอยู่ได้ ตื่นซะที ! "
" ทำไมเราไม่เล่นซ่อนหากันอีกล่ะ " เอ๊ดมันด์
" ก็นายบอกว่ามันเป็นเกมเด็กๆ " ปีเต้อร์
" อีกอย่างเล่นที่โล่งได้อากาศปลอดโปร่งดีกว่านะ " ซูซาน
" พูดยังกับข้างในบ้านไม่มีอากาศ " เอ๊ดมันด์หน้ามุ่ย
" นายพร้อมรึยัง " ปีเต้อร์
" แล้วนายล่ะ " เอ๊ดมันด์
ปีเต้อร์ขว้างลูกบอลลงพื้นกระดอนขึ้นกะให้ซูซานรับ แต่เอ๊ดมันด์หวดไม้โดนลูกบอลลอยละลิ่วพุ่งชนกระจกหน้าต่างคฤหาสน์ชั้น 2 แตกเพล้ง ! เด็กๆวิ่งกรูกันเข้าไปดูผลงาน อัศวินนักรบในชุดเกราะโบราณนอนแอ้งแม้งอยู่ใต้เศษกระจก
" แม่นยำมากเอ๊ด " ปีเตอร์คราง
ซูซานได้ยินเสียงย่ำเท้าเดินขึ้นบันไดมา " จอมโหดแม็คเรดี้ "
" มาเร็ว ! " ปีเต้อร์
" เดี๋ยวๆ เธอตามมาข้างหลัง " ซูซาน
เด็กทั้ง 4 วิ่งออกทางประตูด้านไกลสุดโผล่เข้าห้องสีเขียว ทะลุออกห้องสมุดยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามมาติดๆ พวกเด็กๆถูกไล่ร่นถอยไปจนมุมที่ห้องว่างที่มีตู้เสื้อผ้านั่นเอง
เอ๊ดมันด์ตรงรี่ไปเปิดประตูตู้ก่อนเพื่อน(เขาเก็บพิรุธไม่อยู่หรอกว่าเคยเข้ามาในนี้) " เข้ามาน่า "
" นายต้องล้อกันเล่นแน่เลย " ปีเต้อร์สงสัยจะเข้าไปอยู่ในนั้นได้ยังไงตั้ง 4 คน พลางงับประตูแต่ปิดไม่สนิท ดวงตาจับจ้องเงานางแม็คเรดี้ที่เดินมาหยุดกึกหน้าห้อง
" เร็วๆถอยเข้ามา " เอ๊ดมันด์
" เท้าฉัน " ลูซี่
" ฉันไม่ได้เหยียบเท้าเธอ " เอ๊ดมันด์
" เลิกผลักซะทีได้มั้ย " ลูซี่
สุดท้ายทุกคนล้มลงนั่งอยู่บนพื้นหิมะเปียกแฉะ หลังพิงต้นไม้
ทั้ง 4 ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่างแยงตายามกลางวันของฤดูหนาว(ตลอดกาล) ทิ้งตู้เก็บเสื้อขนสัตว์ไว้เบื้องหลัง แลไปเบื้องหน้าเห็นต้นไม้ที่มีหิมะเกาะพราว
" เป็นไปไม่ได้ " ซูซานอุทาน
" ไม่ต้องคิดมาก พี่แค่จินตนาการไปเองแหละ " ลูซี่
" พี่ขอโทษ เธอคงไม่หายงอนใช่มั้ย " ปีเต้อร์
" ไม่ เรื่องอะไรจะหาย มันต้องอย่างนี้ " ลูซี่ขว้างก้อนหิมะใส่พี่ชาย
เอ๊ดมันด์มัวแต่มองหาปราสาทซึ่งน่าจะตั้งอยู่ระหว่างกลางภูเขา 2 ลูกเลยโดนซูซานขว้างหิมะใส่เต็มแก้ม " อย่าเล่นน่า "
" นายมันจอมโกหก " ปีเต้อร์
" นายก็ไม่เชื่อเธอเหมือนกัน " เอ๊ดมันด์
" ขอโทษลูซี่ซะดีๆ บอกสิว่านายขอโทษ " ปีเต้อร์คาดคั้น
" ก็ได้ ! ฉันขอโทษ " เอ๊ดมันด์
" ไม่เป็นไร เด็กๆไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรจะเลิกเล่นสมมุติ " ลูซี่พูดย้อนเจ็บๆเอาบ้าง
" ตลกมากนะ " เอ๊ดมันด์เสียงขุ่น
" เรากลับกันเถอะ " ซูซาน
" เราจะไม่ลองดูอะไรรอบๆกันก่อนเหรอ " เอ๊ดมันด์
" ฉันว่าให้ลูซี่ตัดสินใจดีกว่า " ปีเต้อร์
" หนูอยากให้ทุกคนพบคุณทัมนุส " ลูซี่เสนอ
" งั้นเราไปหาคุณทัมนุสกันสิ " ปีเต้อร์คล้อยตาม
" แต่เราเดินฝ่าหิมะไม่ไหวหรอกเสื้อบางออกอย่างนี้ " ซูซานบ่น
" ใช่ ฉันว่าศาสตราจารย์ไม่ว่าอะไรหรอกถ้าเราจะยืมเสื้อไปใส่ (ปีเต้อร์เข้าไปหอบเสื้อขนสัตว์จากในตู้มา 4 ตัว) ที่สำคัญเราลองคิดตามหลักตรรกะ เราไม่ได้เอามันออกจากตู้เสื้อผ้าด้วยซ้ำ "
" แต่นี่เสื้อผ้าผู้หญิง " เอ๊ดมันด์
" ฉันรู้ " ปีเต้อร์
ลูซี่นำทางพี่ๆเดินผ่านหุบเขาเล็กๆขรุขระเป็นเนินสูงๆต่ำๆ โดยสังเกตจากต้นไม้ประหลาดตรงนี้บ้างตรงโน้นบ้าง " จะมีของอร่อยๆเยอะแยะไปหมด .. "
ทุกคนตกใจเมื่อเห็นประตูถ้ำถูกกระชากหลุดออกพังยับ เศษไม้ไหม้ไฟกับเถ้าถ่านกองสุมอยู่ใต้หิมะ บนพื้นถ้ำมีเศษจานชามแตกกระจายและภาพบิดาคุณทัมนุสถูกมีดกรีดวิ่น
" ลู ? "
" ใครใจร้ายทำได้ลงคอนะ " ลูซี่
ปีเต้อร์ดึงกระดาษข้างผนังมาอ่าน " .. ฟอนทัมนุสต้องโทษในข้อหากบฏทรยศต่อองค์จักรพรรดินี เจดิส พระราชินีแห่งนาร์เนีย เขาฝักใฝ่ศัตรูของพระนาง และคบหาเกื้อกูลมนุษย์ ลงนาม มอ กริม ผู้บังคับการกองตำรวจลับ(ประทับรอยเท้า) ขอจงทรงพระเจริญ .. "
" เอาล่ะทีนี้เราต้องกลับบ้านจริงๆแล้ว " ซูซาน
" จะทอดทิ้งคุณทัมนุสหรือไง " ลูซี่แย้ง
" ถ้าเขาโดนจับข้อหา คบหามนุษย์ เราก็ช่วยเขาไม่ได้ " ซูซานอธิบาย
" พี่ไม่เข้าใจใช่มั้ย มนุษย์คนนั้นคือหนูไง นางคงสืบรู้ว่าเขาช่วยหนู " ลูซี่เฉลย
" เราน่าจะไปแจ้งตำรวจ " ปีเต้อร์
" คนที่จับเขาก็คือตำรวจ " ซูซาน
" ไม่ต้องห่วง ลู เราต้องหาทางออกได้ " ปีเต้อร์
" หาทำไม เขาเป็นผู้ร้าย " เอ๊ดมันด์
" ดูสินกตัวนั้นส่งเสียงเรียก พลีส (กรุณา) เรา " ซูซาน
ปีเต้อร์พาน้องๆเดินออกจากถ้ำตามนกโรบิ้นอกสีแดงซึ่งโผบินจับกิ่งไม้ พลางหันมามองเด็กๆก่อนล่อให้ไล่ตามไปเรื่อยๆ
ลูซี่มองเห็นตัวอะไรสักอย่างขยับไหวหลังพุ่มไม้ตอนนกโรบิ้นบินหนี " นั่นมันตัวบีเว่อร์ "
" มานี่มะ " ปีเต้อร์กระดิกนิ้วเรียก
" ข้าไม่ดมมือเจ้าหรอกนะจะบอกให้ " ตาบีเว่อร์
" ขอโทษที " ปีเต้อร์
" ลูซี่ เพเวนซี่ ? " ตาบีเว่อร์ทักทาย ยื่นผ้าสีขาวผืนเล็กให้
" นั่นผ้าเช็ดหน้าที่หนูให้ .. " ลูซี่
" ทัมนุสเขาให้ข้าไว้ก่อนที่จะโดนจับตัวไป " ตาบีเว่อร์
" เขาปลอดภัยมั้ย " ลูซี่
ตาบีเว่อร์เหลียวซ้ายแลขวา " ตามมาสิ "
" เธอจะทำอะไรน่ะ " ซูซานปรามปีเต้อร์" จริงด้วย เราจะรู้ได้ไงว่าเขาไว้ใจได้ " เอ๊ดมันด์
" เขาบอกเขารู้จักฟอน " ปีเต้อร์
" แต่เขาเป็นบีเว่อร์ ไม่น่าจะพูดได้ด้วยซ้ำ " ซูซานท้วง
" เรียบร้อยกันดีนะ " บีเว่อร์หันมามองพวกเด็กๆ
" ครับ เราแค่ปรึกษากันน่ะ " ปีเต้อร์
" ไปที่ปลอดภัยแล้วค่อยคุยก็ได้ " ตาบีเว่อร์,เพื่อนใหม่ตะกายสี่ขาลัดเลาะภายใต้เงามืดของป่าอย่างรวดเร็วเหลือเชื่อ
" ต้นไม้ที่นี่ไม่ปลอดภัย " ลูซี่
" มาเร็ว เราไม่ควรโดนจับได้หลังพระอาทิตย์ตก .. ดีจริง เมียฉันตั้งกาน้ำรอแล้ว เยี่ยมจริงๆแม่คนนี้ " ตาบีเว่อร์
ทั้งหมดออกมาอยู่ใต้ท้องฟ้าโปร่ง ดวงอาทิตย์ส่องแสงเผยให้เห็นทัศนียภาพงดงามเกินคำบรรยาย ก้นหุบเขาที่เด็กๆและตาบีเว่อร์ยืนอยู่มีแม่น้ำสายใหญ่ไหลเลื้อย แต่พื้นผิวน้ำจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งหนาปึ๊ก
" เขื่อนสวยจัง " ลูซี่
" อ๋อ ก็แค่เล็กๆน้อยๆน่ะ เรายังทำไม่เสร็จเลย มีอะไรอีกเยอะถ้าเสร็จแล้วนะ " ตาบีเว่อร์เขิน
บ้านหลังเล็กคล้ายรวงผึ้งยักษ์สร้างเกยสันเขื่อนตั้งอยู่กลางแม่น้ำ มีควันลอยโขมงจากปล่องไฟคล้ายใครกำลังปรุงอาหารในครัว
" บีเว่อร์ ? นั่น ตา ใช่มั้ย ยาย เป็นห่วงจะตาย ถ้าจับได้ว่าออกไปกับแบ็ดเจอร์อีกล่ะก็ .. ไม่ใช่พวกแบ็ดเจอร์นี่ ไม่นึกว่าข้าจะมีอายุอยู่จนถึงวันนี้ ขนข้ายุ่งไปหมด เตือนกันก่อนสัก 10 นาทีก็ยังดี " ยายบีเว่อร์
" จะให้สวยจริงต้องบอกล่วงหน้าซักอาทิตย์ " ตาบีเว่อร์
" เข้าบ้านเถอะ เราจะได้หาอะไรให้เด็กๆกิน แล้วก็ต้อนรับขับสู้แบบผู้เจริญแล้ว " ยายบีเว่อร์
ตาบีเว่อร์นำเด็กๆเดินตามสันเขื่อนมาถึงประตูบ้าน ยายบีเว่อร์กำลังเย็บจักรรีบลุกขึ้นไปดูมันฝรั่งต้ม " ระวังนะเดินดีๆล่ะ ขอโทษด้วยรกไปหน่อย "
" ตาบีเว่อร์อู้งานอยู่เรื่อย " ยายบีเว่อร์
เอ๊ดมันด์พยายามมองหาปราสาทที่ตั้งระหว่างภูเขา 2 ลูก(ตอนนั้นหมอกลงจัด)แต่ตาบีเว่อร์เข้าใจผิด " วิวบ้านข้าสวยละสิ "
ทุกคนนั่งประจำตำแหน่งบนเก้าอี้ 4 ขาไม่มีพนักพิงรอบโต๊ะกลมรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เด็กๆดื่มนมสดขณะนายบีเว่อร์ดื่มเบียร์เหยือกใหญ่แล้วจิบน้ำชา - สูบกล้องยาเส้นสบายอารมณ์
" มีทางไหนที่เราจะช่วยคุณทัมนุสได้บ้าง " ลูซี่
" เขาถูกจับไปที่ปราสาทแม่มด ร่ำลือกันว่าน้อยคนนักจะได้กลับออกมา " ตาบีเว่อร์
" ปลากับมันทอด " ยายบีเว่อร์เสิร์ฟขนมเค้กสอดไส้แยมต่อก่อนรินน้ำชาร้อนๆ " แต่ก็มีความหวังนะจ๊ะ โอกาสมีเยอะ "
" เรามีมากกว่าความหวังอีก อัสลาน เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว " ตาบีเว่อร์
" ใครคือ อัสลาน ? " เอ๊ดมันด์
" ฮ่า ๆ เจ้าหนูน้อยช่างไม่รู้อะไรเลย เจ้าไม่รู้จักเขาเหรอ " ตาบีเว่อร์
" เราเพิ่งมาที่นี่ได้ไม่นาน " ปีเต้อร์
" อัสลานเป็นจอมราชาแห่งพงไพร เป็นเจ้าเหนือหัว กษัตริย์ที่แท้จริงแห่งนาร์เนีย " ตาบีเว่อร์
เอ๊ดมันด์ไม่นึกอยากอาหารเพราะใจเขาโหยหาเพียงขนมหวานชื่นใจ เตอร์กิช ดีไล้ท์ ชื่อ อัสลาน ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวจากนั้นค่อยๆมุดลอดผ้าม่านที่แขวนปิดประตูออกไปข้างนอก
" พระองค์ไปจากที่นี่สักพักแล้ว " ยายบีเว่อร์
" พระองค์เพิ่งกลับมา พระองค์รอเธออยู่ที่ แท่นศิลา " ตาบีเว่อร์
" รอพวกเราน่ะเหรอคะ ? " ลูซี่
" ต้องล้อกันเล่นแน่ เด็กพวกนี้ไม่รู้แม้แต่กระทั่งคำทำนาย " ตาบีเว่อร์
" ถ้างั้น .. " ยายบีเว่อร์
" ฟังนะ อัสลานกลับมา ทัมนุสถูกจับ กองตำรวจลับ อีกทั้งหมดเกิดขึ้นก็เพราะพวกเจ้า " ตาบีเว่อร์
" คุณกล่าวโทษเราเหรอ " ซูซาน
" เปล่า ไม่ได้โทษ ขอบคุณต่างหาก " ยายบีเว่อร์
" คำทำนายมีอยู่ว่า คราใดเลือดเนื้อเชื้อไขของอาดัมได้สถิตย์บัลลังก์แห่ง แคร์ พาราเวล ครานั้นกาลชั่วร้ายย่อมหลีกลี้หนีหาย " ตาบีเว่อร์
" กลอนคุณไม่สัมผัสกัน " ซูซานตำหนิ
" ข้ารู้แต่ตรงนั้นไม่ใช่ประเด็น " ตาบีเว่อร์
" คำทำนายมีมาช้านาน 2 บุตรแห่งอาดัม 2 ธิดาแห่งอีฟ จะเป็นผู้สยบแม่มดขาว และนำสันติสุขมาสู่นาร์เนีย " ยายบีเว่อร์
" เราใช่คนๆนั้นเหรอ ? " ปีเต้อร์
" ก็ต้องใช่เจ้าสิ อัสลานเตรียมกองทัพไว้ให้เจ้า " ตาบีเว่อร์
" กองทัพเหรอ " ลูซี่เบิกตาลุกวาว
" แม่ส่งเรามาไกลเพื่อไม่ให้เราตกอยู่ท่ามกลางสงคราม " ซูซานพูดเชิงปรึกษาปีเต้อร์
" ผมว่าคุณคงเข้าใจผิด เราไม่ใช่วีรบุรุษนะ " ปีเต้อร์
" เรามาจากฟินซ์ลี่ย์ ขอบคุณที่ต้อนรับพวกเราค่ะ " ซูซานลุกขึ้นยืน " แต่ว่าเราต้องรีบกลับ "
" เจ้าจากไปเฉยๆไม่ได้ " ตาบีเว่อร์
" เขาพูดถูก เราต้องไปช่วยคุณทัมนุส " ลูซี่
" มันเกินกำลังความสามารถของเรา ขอโทษครับถึงเวลาที่เราต้องกลับบ้านแล้ว เอ๊ด " ปีเต้อร์ลุกขึ้นเหลียวมองรอบกระท่อม " ฉันจะฆ่าเขาให้ตาย "
" เจ้าอาจไม่ต้องลงมือ เอ๊ดมันด์เคยมานาร์เนียแล้วใช่มั้ย? " ตาบีเว่อร์ไม่อยากบอกเลยเมื่อเขาเห็นเอ๊ดมันด์ครั้งแรกก็สังหรณ์ใจว่า เขาจะทรยศหักหลังพี่น้อง ลักษณะเขาบ่งบอกว่าเคยพบ(ถูกมนต์สะกด)นางแม่มด และกินอาหาร(ถูกวางยา)ของนางมาก่อน
ทุกคนสวมเสื้อเดินออกมานอกบ้าน หิมะหยุดตก ดวงจันทร์ส่องแสงจับปราสาทมองเห็นเด่นชัด
" เร็วเข้า " ปีเต้อร์กระวนกระวาย
" เ อ๊ ด มั น ด์ ! ! ! " ลูซี่ตะโกน
" เดี๋ยวพวกนั้นได้ยิน " ตาบีเว่อร์บอกลูซี่พลางดึงแขนปีเต้อร์
" ปล่อยผมสิ " ปีเต้อร์
" เจ้ากำลังเดินไปสู่เงื้อมมือนาง " ตาบีเว่อร์
" เราปล่อยเขาไปไม่ได้ เขาเป็นพี่ของหนู " ลูซี่
" เขาคือเหยื่อล่อให้เจ้า 4 คนไปหานางแม่มด " ตาบีเว่อร์
" เพื่ออะไร? " ปีเต้อร์
" เพื่อยุติไม่ให้คำทำนายเป็นจริง เพื่อ ฆ่า พวกเจ้าตาย..! " ตาบีเว่อร์
" ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ " ซูซานตำหนิพี่ชาย
" ความผิดฉันรึ " ปีเต้อร์
" เรื่องทั้งหมดคงไม่เกิดขึ้นถ้าพี่เชื่อฉันพูดแต่แรก " ซูซาน
" แล้วเธอรู้ล่วงหน้างั้นรึ " ปีเต้อร์
" ฉันรู้แต่เราควรกลับตอนที่ยังมีโอกาส " ซูซาน
" หยุดทีเถอะ ! ทะเลาะกันก็ช่วยเอ๊ดมันด์ไม่ได้ " ลูซี่
" เธอพูดถูก อัสลานเท่านั้นที่จะช่วยน้องเจ้าได้ " ตาบีเว่อร์
" พาเราไปหาเขา " ปีเต้อร์
next chapter >>
