นาร์เนีย ,The Chronicles of Narnia : The Lion,The Witch and The Wardrobe,Thai - subtitled,movie script
2
นางแม่มดขาวหลอกล่อเอ๊ดมันด์

1.ลูซี่ในดินแดนแห่งนาร์เนีย เธอกลับเข้าไปได้อีกครั้งหลังจากไม่มีใครเชื่อ 2.เอ๊ดมันด์จอมตระกละ นั่นก็พอเพียงที่จะนำพี่น้องตกอยู่ในอันตราย     ลูซี่มีความทุกข์ใจจนนอนไม่หลับ กลางดึกคืนนั้นเธอถือเชิงเทินเทียนเดินเข้าไปในห้องลึกลับ อยากดู อะไร ในตู้อีกครั้ง พอเปิดประตูลมหนาวกระโชกพัดเปลวไฟเทียนดับ ลูซี่จึงยิ้มออก ก้าวเดินเข้าไปข้างใน
     เอ๊ดมันด์ไม่ตั้งใจสะกดรอยลูซี่ เพียงอยากพูดกระเซ้าเย้าแหย่เล่น เขาเปิดประตูตู้ตามเข้าไปบ้าง มีเสื้อขนสัตว์แขวนอยู่เป็นแถว กลิ่นลูกเหม็นลอยปะทะจมูก ข้างในมืดตึ๊ดตื๋อและเงียบจนน่าหวาดหวั่น
     " ลูซี่เธออยู่ที่ไหนน่ะ แฮ่ ! (ไม่มีวี่แววว่าจะพบลูซี่ในนั้น) หวังว่าเธอคงไม่กลัวความมืดนะ ลูซี่ ๆ "
     เอ๊ดมันด์ควานหาลูซี่ในตู้ไม่เจอ เขาล้มหงายหลังลงบนพื้นที่มีหิมะปกคลุมขาวโพลนไปหมด กระทั่งกิ่งไม้ก็มีหิมะเกาะอยู่ทั่ว ท้องฟ้าหม่นสลัวโปรยเกล็ดหิมะลงมาราวสายฝน
     " เธออยู่ไหนน่ะ ตอนนี้ฉันเชื่อที่เธอพูดแล้วนะ " ยืนจ้องมองเสาไฟตะเกียงจากนั้นกอดอกเดินลุยหิมะบนถนนไปเรื่อยๆ " ลูซี่ .. ลูซี่ "

     เอ๊ดมันด์แว่วเสียงกระดึงมาแต่ไกลจากในป่า เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาทุกที ปรากฏเลื่อนเทียมกวางเรนเดียร์ 2 ตัวขนาดเท่าม้าแต่มีเขาแตกกิ่งก้านสวยงาม ขนของมันขาวยิ่งกว่าหิมะ เลื่อนคันนั้นวิ่งปราดเข้าหาเอ๊ดมันด์ หิมะกระเซ็นเป็นปอยเปิดทาง เฉี่ยวร่างเด็กชายล้มลงจึงหยุดจอด
     คนแคระ,สารถีหน้าตาดุร้ายวิ่งห้อตรงมาหาเอ๊ดมันด์ เขาวิ่งหนีไม่ทันถูกบ่วงเชือกคล้องขา เอ๊ดมันด์ร้อง " อย่าทำร้ายผม..! "
     " อะไรอีกล่ะ " ผู้หญิงหน้าขาวพูด
     " ให้เขาปล่อยผมนะ ผมไม่ได้ทำอะไรผิด " เอ๊ดมันด์
     " เจ้าบังอาจพูดกับพระราชินีนาร์เนียอย่างนี้รึ " คนแคระอ้วนตวาด
     " ผมไม่รู้ " เอ๊ดมันด์ตัวสั่น
     " งั้นทีนี้เจ้าจะได้รู้จักพระนางดีขึ้น " คนแคระกระโดดคร่อมตัวเด็กน้อยชักกริชจะจ้วงแทง
     " เดี๋ยว ! " เสียงเยียบเย็นทรงอำนาจนั้นสะกดคนแคระเงื้อมือค้าง " เจ้าชื่ออะไรรึ บุตรแห่งอาดัม "
     " เอ๊ดมันด์ " ตอบตะกุกตะกัก
     " ถ้าเช่นนั้น เอ๊ดมันด์ เจ้าเข้ามาในอาณาจักรข้าได้อย่างไร "
     " ผมก็ไม่แน่ใจ ผมแค่ตามน้องสาวเข้ามา "
     " น้องสาวเจ้ารึ พวกเจ้ามีกันกี่คน? "

     " สี่ ลูซี่เป็นคนเดียวที่เคยเข้ามาที่นี่ เธอเล่าว่าเธอเจอ ฟอน ชื่อ ทัมนุส ปีเต้อร์กับซูซานไม่เชื่อ ทีแรกผมก็ไม่เชื่อเธอ"
     " เอ๊ดมันด์ เจ้าคงหนาวมากซินะ มานั่งกับข้ามั้ย(เอาเสื้อคลุมโอบตัวเด็กน้อย) ทีนี้จะดื่มอะไรร้อนๆมั้ยล่ะ "
     " ดีครับ พระราชินี "

     นางพญาหน้าขาวสวมมงกุฎทองคำบนศีรษะ ห่มคลุมร่างด้วยขนสัตว์สีขาวมิดชิดถึงคอ มือขวาถือคฑาทองคำ ปากสีแดงเชิดอย่างหยิ่งทะนง สีหน้าเยือกเย็นและไร้ความปราณี บัดดลนางหยิบขวดเล็กๆใบหนึ่งคล้ายขวดน้ำหอมออกมาจากเสื้อคลุม เหยียดแขนเทของเหลวหยดบนพื้นหิมะเสียงดังฉ่า ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับเหยือกแก้วบรรจุเครื่องดื่มร้อนๆ คนแคระยกถวาย " ของเสวย พะย่ะค่ะ "
     พระราชินีเอื้อมมือรับส่งต่อให้เด็กชาย เอ๊ดมันด์จิบเครื่องดื่มขณะร้อนๆ ฟองฟู และหวานจัด รู้สึกสบายตัวทันใด ความอบอุ่นแทรกซึมจนถึงปลายนิ้วเท้า " ท่านทำได้ยังไงน่ะ "
     " เจ้าอยากได้อะไรข้าจะทำให้ "
     " เสกให้ผมสูงขึ้นได้มั้ย "
     " ข้าหมายถึงของกิน "
     " เตอร์กิช ดีไล้ท์ พะย่ะค่ะ "
     พระราชินีหยดของเหลวลงบนหิมะอีกหยด กล่องทรงกลมคาดริบบิ้นสีเขียวผุดขึ้นมาทันใด เอ๊ดมันด์รับไว้เปิดออกเห็นขนมหวานชื่นใจ เตอร์กิช ดีไล้ท์ บรรจุอยู่หลายชิ้น เขาไม่เคยทานขนมอร่อยขนาดนี้มาก่อน เขารู้สึกอบอุ่น และสบายอย่างประหลาด
     " เอ๊ดมันด์ ข้าอยากพบพี่น้องของเจ้าทุกคน "
     " ทำไมล่ะ? พวกนั้นไม่เห็นมีอะไรพิเศษ " เศษขนมเปื้อนริมฝีปากเอ๊ดมันด์ ยิ่งกินยิ่งอยาก เขาพยายามยัดขนมใส่ปากให้มากที่สุด
     " ข้าแน่ใจว่าพวกเขาไม่ใสซื่อเท่ากับเจ้าหรอกนะ (ดึงวิกผมคนแคระมาเช็ดปากเด็กชาย) คืออย่างนี้ เอ๊ดมันด์ ข้าไม่มีบุตรของตนเอง แล้วเจ้าก็เป็นเด็กชายที่ข้าหวังจะให้ .. ในวันหน้าได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าชายนาร์เนีย หรือกระทั่งเป็นกษัตริย์ "
     " จริงเหรอ "
     " แน่นอน พาพี่น้องมาก่อนนะ "
     " แปลว่าปีเต้อร์จะได้เป็นกษัตริย์ด้วย? "
     " ไม่ ! ไม่ๆ กษัตริย์ต้องการผู้รับใช้นะ "
     " ถ้างั้นผมจะพามา "
     พระราชินีดึงกล่องขนมส่งต่อคนแคระ มันหยิบขนมที่เหลือชิ้นเดียวสวาปาม แล้วขว้างกล่องกระทบโคนต้นไม้แตกกระจายเป็นเกล็ดหิมะ " พ้นจากป่านี่ เห็นขุนเขาทั้งสองมั้ย ปราสาทข้าอยู่ระหว่างขุนเขา เจ้าจะชอบที่นั่น เอ๊ดมันด์ ที่นั่นมีห้องมากมายที่เต็มไปด้วยขนมเตอร์กิช ดีไล้ท์ "
     " งั้นผมขอตอนนี้เลย " เอ๊ดมันด์ก้าวลงจากเลื่อน
     " ไม่ได้ ! ข้าไม่อยากให้เจ้าเบื่อมันเสียก่อน อีกไม่นานเราก็จะได้พบกันแล้วไม่ใช่รึ "
     " ก็หวังอย่างนั้นองค์ราชินี "
     พระราชินีส่งสัญญาณให้คนแคระขับเลื่อนออกไป พอใกล้ลับตาก็โบกมือให้เอ๊ดมันด์ " แล้วเจอกันที่รัก ข้าจะคิดถึงเจ้านะ "


ศาสตราจารย์เจ้าของคฤหาสน์ปักใจเชื่อดินแดนแห่งนาร์เนียมีจริง     " เอ๊ดมันด์ โอ้ เอ๊ดมันด์ พี่เข้ามาได้แล้วเหรอ ดีจริงๆเลย " ลูซี่บังเอิญเดินมาเจอพี่ชายจึงโผเข้ากอด
     เอ๊ดมันด์ผลักน้องสาวออกห่าง พูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ " เธอไปไหนมา ? "
     " ไปหาคุณทัมนุส เขาปลอดภัยดี แม่มดขาว ยังไม่รู้เรื่องที่เขามาพบกับหนู "
     " แม่มดขาวเหรอ ? "
     " นางตั้งตัวเป็นพระราชินีนาร์เนีย ที่จริงนางไม่มีสิทธิ์ พี่เป็นอะไรรึเปล่าท่าทางไม่ดีเลย "
     " จะดีได้ไงล่ะ หนาวจะตายชัก (รีบเอามือกอดอก) เราจะไปจากที่นี่ได้ยังไง "
     " มาเถอะ ทางนี้ " ลูซี่จูงมือเอ๊ดมันด์

     ลูซี่เปิดประตูห้องนอนพี่ชายรีบกระโดดขึ้นไปขย่มร่างเขาทั้งที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียง " พี่ปีเต้อร์ ตื่นเถอะ จริงๆนะมันมีจริงๆ "
     " น้องพูดถึงอะไรนะ ? "
     " นาร์เนีย อยู่ในตู้เสื้อผ้าอย่างที่หนูเล่าให้ฟัง "
     " เธอคงจะฝันไป " ซูซาน
     " เปล่า หนูเจอคุณทัมนุสอีกหน พี่เอ๊ดมันด์ก็ไปด้วย "
     " นายเจอฟอนจริงเหรอ " ปีเต้อร์งัวเงียลุกขึ้น
     " เขาไม่ได้ไปที่นั่นพร้อมหนูหรอกค่ะ พี่เป็นอะไรน่ะ เอ๊ดมันด์ " ลูซี่
     เอ๊ดมันด์รู้สึกปั่นป่วนไม่กล้ามองหน้าลูซี่ แต่แล้วเขาก็เก๊กท่าราวกับตัวเองอายุมากกว่าเธอหลายปี " ฉันแค่เออออไปกับเธอ ขอโทษนะปีเต้อร์ ฉันไม่น่าเออออห่อหมกไปกับลูซี่เลย แต่นายก็รู้นิสัยเด็กสมัยนี้เป็นยังไง เด็กๆไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรจะเลิกเล่นสมมุติ "
     ลูซี่ผู้น่าสงสารตะลึงมองเอ๊ดมันด์ ใบหน้าเยเก แล้ววิ่งออกจากห้องไปชนศาสตราจารย์พอดีก่อนร้องไห้โฮกอดท่านไว้แน่น
     " เด็กพวกนี้ไม่รู้จักเวล่ำเวลา ฉันจะไล่ให้ไปนอนคอกม้า ศาสตราจารย์ขอโทษค่ะ ฉันบอกเด็กๆแล้วว่าไม่ให้รบกวนท่าน " นางแม็คเรดี้,แม่บ้าน
     " ไม่เป็นไร ฉันเชื่อว่าเขาอธิบายได้ แต่ก่อนอื่นเจ้าตัวเล็กคงอยากดื่มช็อคโกแล็ตร้อนสักถ้วย " ศาตราจารย์
     " ตามฉันมาเลย " แม่บ้านบอกลูซี่

     ศาตราจารย์กะแอมเรียกปีเต้อร์กับซูซานเข้าไปในห้องทำงาน หยิบยาเส้นใส่ไปป์พ่นควันจางๆ " ดูเหมือนพวกเธอรบกวนอารมณ์อันอ่อนไหวของแม่บ้านฉันนะ "
     " ประทานโทษครับท่าน มันจะไม่เกิดขึ้นอีก " ปีเต้อร์โน้มตัวจากพนักพิงเก้าอี้
     " น้องคนเล็กของเรา .. " ซูซานยืดอกหลังตรง
     " เด็กคนที่ร้องไห้ " ศจ.
     " ใช่ค่ะ "
     " แกโกรธเลยร้องไห้ " ศจ.
     " ไม่มีอะไรหรอกครับ เราจัดการเองได้ " ปีเต้อร์
     " อ้อ ฉันก็เห็นอยู่ตำตา " ศจ.วางมาดสุขุม
     " แกคิดว่าแกเจอดินแดนมหัศจรรย์ในตู้เสื้อผ้าข้างบน "
     ศาสตราจารย์ลุกขึ้นยืน พูดเสียงเข้ม " เธอพูดว่าไงนะ "
     " ตู้เสื้อผ้าข้างบนน่ะครับ ลูซี่คิดว่าเจอป่าในตู้นั่น "
     " แกพูดถึงเรื่องนี้ไม่ยอมหยุด " ซูซานเสริม
     " มันเป็นยังไงล่ะ " ศจ.
     " เพ้อเหมือนคนเสียสติ "
     " ไม่ๆ ไม่ใช่ลูซี่ ป่า น่ะ " ศจ.
     " นี่ท่านคงไม่เชื่อแกนะ ? " ปีเต้อร์
     " เธอไม่เชื่อรึ " น้ำเสียงศาสตราจารย์เยือกเย็น เอาจริง
     " ก็ไม่เชื่อสิคะ ตามหลักตรรกะมันเป็นไปไม่ได้ "
     " โรงเรียนสมัยนี้เขาสอนอะไรเด็กๆนะ " ศจ.เปรย
     " เอ๊ดมันด์บอกพวกเขาแค่ล้อเล่นกัน " ปีเต้อร์
     " คำพูด เขา เชื่อได้มากกว่า น้อง เหรอ " ศจ.ถาม
     " เปล่าครับ นี่อาจเป็นครั้งแรกก็ได้ "
     " ถ้าแกไม่ได้บ้า ไม่ได้โป้ปด " ศจ.ถอดแว่นออกเช็ด
     " ท่านจะบอกว่า เราควรจะเชื่อเธอหรือครับ "
     " แกเป็นน้องสาวเธอใช่มั้ย คนครอบครัวเดียวกัน ทำตัวให้สมกับเป็นครอบครัวสิ " ศจ.ตอบ และจบบทสนทนา

ไม่มีใครเชื่อลูซี่นอกจากท่าน

     next chapter >>

chapters [ 1 ] [ 2 ] [3 ]  

Narnia webboard Chistianity  Pirachan movie Blog  NarNiaWorld   NarNiaWeb  gallery1.  gallery2. 
NarNiaFans
 NarNia Feature  NarNia Resources    Guestbook

  -: Star Storyboard :-

Pirachan : พิรฌาน