" อารากอร์น " กิมลี่กระโดดจากเชิงเทินมาช่วย
     " ยิงมันให้หมด .. ประจัญบาน "
     เลโกลัสเหยียบแผ่นไม้ร่อนสเก็ตบอร์ดลงจากราวบันไดหิน ยิงธนูใส่ผู้รุกรานถี่ยิบ ..

     " อารากอร์น ถอยกลับไปที่ คีฟ ลากคนของท่านออกมา ไปที่คีฟ " เธโอเดนเปลี่ยนแผน
     " ท่านทำอะไรเนี่ย เพื่ออะไร " กิมลี่ถูกหิ้วปีกกลับ
     ฮันเดียร์และพลเอลฟ์พลาดท่าถูกศัตรูสังหารสิ้น อารากอร์นโกรธแค้นที่ช่วยพวกเขาไม่ทันจึงเข่นฆ่าพวกผีดิบอย่างไม่ปรานี
     " ไปที่ประตู ชักดาบออกมา " เธโอเดนนำฮาม่าและองครักษ์ต่อกรปรปักษ์ที่ประตูใหญ่ พระองค์ถูกหอกแหลมทิ่มสีข้าง
     " ถอยหน่อย " ฮาม่ากันเจ้าเหนือหัวออกมา " เราคงต้านได้ไม่นาน "
     บานประตูไม้แตกเป็นรูโหว่ เจ้าปีศาจร้ายแยงหอกนำทาง
     " ตรึงกำลังไว้ " เธโอเดน
     " ต้องการนานเท่าไหร่ " อารากอร์น    
     " เท่าที่เจ้าให้ข้าได้ "


     อารากอร์นเรียกกิมลี่ออกมาทางประตูลับ เดินอ้อมกำแพง เบื้องล่างเป็นคูน้ำตรงข้ามคือสะพานหิน มีพวกผีดิบดาหน้ากันลำเลียงท่อนซุงกระทุ้งใส่ประตูป้อม
     " โธ่เอ๊ย เราสู้มันได้น่า " กิมลี่
     " ระยะมันไกล " อารากอร์นยืนแอบหลังพิงกำแพง
     " เหวี่ยงข้าสิ " กิมลี่เสนอ " ไกลๆข้าโดดไม่ไหว ท่านต้องเหวี่ยงข้าไป .. แล้วอย่าบอกเจ้าเอลฟ์คู่แข่งข้าล่ะ เข้าใจมั้ย "
     " ข้าจะเงียบ "
     อารากอร์นเหวี่ยงร่างกิมลี่ข้ามคลองน้ำ,ตกใส่กลุ่มออร์คหน้าประตู แล้วกระโดดตามไปสมทบ ทั้งสองประดาบพิฆาตศัตรูร่วงลงจากสะพานหลายตน
     " ยันประตูไว้ " เธโอเดน
     " ขอทางหน่อย ดึงโค้งอีก อัดเข้าไปเลย .. เอามาตรงนี้อีกอัน โค้งอีก " ทหารโรฮันโก่งหน้าไม้ยักษ์ก่อนปล่อยกระสุนลำต้นถล่ม
     " กิมลี่ อารากอร์น รีบออกมาเร็ว " เธโอเดน
     เลโกลัสส่งเชือกให้อารากอร์นหิ้วกิมลี่ไต่ขึ้นมาตามกำแพง
     " ถอยกลับให้หมด ถอยกลับให้หมด.. " เธโอเดนบัญชา
     " มันพังเข้ามาได้ ปราสาทกำแพงเป็นช่องโหว่หมดแล้ว รีบถอย ถอยกลับ ถอยเร็ว "
     อารากอร์นบอกทหารบนเชิงเทิน " ถอยกลับ เข้าไปใน คีฟ เข้าไปกำแพงชั้นใน "
     " หาที่กำบัง "

     " ปราการถูกยึด " อารากอร์นเข้ามารายงานสถานการณ์รบ
     " มันจบแล้ว " เธโอเดน
     " ทรงบอกว่าป้อมปราการนี้ไม่มีวันล่ม ถ้าคนของท่านปกป้อง พวกเขายังสู้ ยังสละชีพเพื่อพิทักษ์มัน " อารากอร์นรุกเร้า
     " พวกมันมาแล้ว " เด็กๆ คนแก่ร้องไห้ระงมเมื่อได้ยินเสียงท่อนซุงกระทุ้งบานประตูโครมแล้วโครมเล่า
     " ไม่มีทางอื่นที่พวกผู้หญิงกับเด็กจะออกจากถ้ำได้เลยเหรอ มีทางอื่นบ้างมั้ย "
     " มีอยู่ทางหนึ่ง มันทอดเข้าไปในขุนเขาแต่จะไปได้ไม่ไกล พวก อูรุกไฮ เต็มไปหมดเลย " ฮาม่า
     " ส่งข่าวให้พวกผู้หญิงกับเด็กเตรียมออกไปทางช่องเขา แล้วตั้งแนวปิดทางเข้า " เธโอเดน

     " ล้มตายกันมากมาย พวกมนุษย์จะเผชิญกับความเกลียดชัง บ้าเลือดนี้อย่างไร " เธโอเดนท้อ
     " ขี่ม้าไปกับข้า ไปเผชิญหน้าพวกมัน สู้ตายอย่างสมเกียรติ เพื่อ โรฮัน เพื่อผู้คนของท่าน " อารากอร์นหมายสร้างวีรกรรม เพื่อเป็นตำนานเล่าขานสืบไป
     " ตะวันกำลังจะขึ้น " กิมลี่บอก
     " _ _ ข้าจะกลับมาในยามเช้าตรู่ อีก 5 วัน เมื่อฟ้าสางจงมองทิศตะวันออก _ _ " อารากอร์นหวนนึกถึงคำมั่นสัญญาของแกนดัล์ฟ
     " ใช่ ใช่ เสียงแตรที่อยู่ในมือจะกู่ก้องสุดเสียงเป็นครั้งสุดท้าย " พระราชาฮึดสู้
     " ใช่ " กิมลี่ขานรับ
     " ขอให้ชั่วโมงนี้เราชูดาบสู้ด้วยกัน จงประสบผล ลบรอยแค้น ล้างรอยพ่าย และอรุณสีเลือด เพื่อ โรลีกาส "
     กษัตริย์เธโอเดนทรงม้าขาวนำทัพตะลุยออร์คที่พังประตูเข้ามา ตีกระหน่ำออกไปถึงกลางสะพาน
     อารากอร์นเหลือบมองเห็น อัศวินม้าขาว บนสันเขา เบื้องหลังคนผู้นั้นมีทหารราบนับพันกำลังเร่งรุดลงมาพร้อมดาบในมือ แตรเขาเป่าเสียงดังสะนั่นเตรียมประจัญบาน
     " แกนดัล์ฟ "

     " เธโอเดน ทรงยืนโดดเดี่ยว " แกนดัล์ฟ
     " ไม่หรอก .. ฆ่าอย่าให้เหลือเพื่อองค์กษัตริย์ " เอโอแมร์นำทัพสู่สมรภูมิ
     กองทัพไอเซนการ์ดร้องอึงอล ระส่ำระสายไม่เป็นขบวนอยู่กลางวงล้อม กองทัพพระราชาจู่โจมจากช่องถนน แกนดัล์ฟและเอโอแมร์นำพลบุกตีขนาบจากเนินเขา ฝูงคนเถื่อนทิ้งอาวุธหมอบราบ พวกผีดิบสู้ไม่ไหววิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง หลบเข้าไปใต้เงามืดของป่าทึบที่คอยกลืนกินผู้รุกราน .. ชัยชนะ ตกเป็นของชาวโรฮัน
     " ความอาฆาตของ ซอรอน จะรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ศึกเฮล์มดีฟ ได้ยุติลงแล้ว แต่ศึกมัชฌิมโลกกำลังจะเริ่มขึ้น ความหวัง ของเราขึ้นกับสองฮอบบิท กลางป่าที่ไหนสักแห่ง .. " แกนดัล์ฟรำพึง     


     ทรีเบียร์ด อุ้มฮอบบิททั้งสองอย่างนิ่มนวล แต่กระชับมั่นไว้ในวงแขนตะปุ่มตะป่ำคนละข้าง .. ก้าวเท้ามหึมาไปที่ริมหน้าผา ย่างลงมาทีละขั้นๆจนถึงพื้นล่างของป่า
     " บ้านข้าอยู่ลึกเข้าไปในป่าใกล้ๆกับเชิงเขา ข้ารับปาก แกนดัล์ฟ ว่าจะปกป้องพวกเจ้าให้ปลอดภัย เหล่าต้นไม้ร้อนรุ่มคุมไม่อยู่ ความแค้นคุกรุ่นในใจ พวกเขาจะทำร้ายเจ้าถ้าทำได้ พฤกษาบาล ก็เหลืออยู่น้อยเต็มที เอ๊นท์ อย่างเรามีน้อยจนควบคุมไม่อยู่ "
     " นั่นมันไปทางทิศใต้ " ฟิปปินเห็นกองทัพซารูมานเคลื่อนพล
     " เดี๋ยวนี้มีควันพวยพุ่งจากไอเซนการ์ดเป็นประจำ .. " ทรีเบียร์ดบ่น
     " ไอเซนการ์ดเหรอ " เมอร์รี่
     " แต่ก่อนนี้ ซารูมาน มาเดินย่ำในป่าของข้า แต่เดี๋ยวนี้เขาคิดถึงแต่โลหะ และเครื่องจักรกล เลิกแยแสต่อสิ่งที่งอกงามได้ "
     " นั่นอะไร? " ฟิปปิน
     " กองทัพของซารูมาน สงครามเริ่มแล้ว.. " เมอร์รี่

     " พวกเอ๊นท์อย่างเราไม่ยุ่งกับสงครามของมนุษย์ และพ่อมด ไม่ยุ่งมานานแล้ว แต่บางสิ่งกำลังจะเกิดขึ้น อุบัติการณ์ที่ไม่ปรากฏมานาน .. สภาเอ๊นท์ "
     " คืออะไร " เมอร์รี่
     " การชุมนุม "     
     " ชุมนุมของอะไรล่ะ "
     ทรีเบียร์ดพาเมอร์รี่และฟิปปินมาถึง เดิร์นดิงเกล ,หุบผาใหญ่รูปร่างเกือบกลมดิก ล้อมรอบด้วยรั้วต้นไม้เขียวครึ้มสูงทะมึน เอ๊นท์หลายตนมารออยู่ก่อนแล้ว
     " บริช โอ๊ค แอช มากันเยอะดี ประชุมนี่ต้องตัดสินใจกันว่าเอ๊นท์จะร่วมรบรึไม่ "
     ทั้งหมดจับกลุ่มยืนล้อมวงรอบทรีเบียร์ด พึมพำประสานเสียงสูงๆต่ำๆ ไม่รีบร้อน ฮอบบิทน้อยนั่งหาวนอนหาวอยู่หลายตลบ
     " เราตกลงกันได้แล้ว.. "
     " ว่าไง " เมอร์รี่
     " ข้าพูดชื่อพวกเจ้าในสภาเอ๊นท์ เราได้ข้อสรุปว่าเจ้าไม่ใช่ ออร์ค "
     " ข่าวดีนี่ " ฟิปปิน
     " แล้วเรื่อง ซารูมาน ล่ะ พวกท่านตัดสินยังไงกับเขา "
     " อย่าใจร้อนสิท่านเมอริอาดอค "
     " ใจร้อนเหรอ .. เพื่อนของเรากำลังแย่อยู่นะ เราต้องไปช่วยเขา พวกเขาสู้ศึกครั้งนี้เองไม่ได้หรอก "

     " สงคราม ใช่ มันกระเทือนทุกฝ่าย แต่เจ้าต้องเข้าใจนะฮอบบิท มันต้องใช้เวลานานมากที่จะพูดอะไรในภาษาเอ๊นท์ .. และเราไม่เคยพูดอะไรนอกจากมันคุ้มกับการเสียเวลานานที่จะพูด .. เอ๊นท์ไม่อาจหยุดยั้งพายุนี้ได้ เราจำต้องทนต่อไปเหมือนที่เคยเป็นมาในอดีต.. "
     " ตัดสินใจแบบนี้ได้ยังไงกัน " เมอร์รี่ท้วง
     " นี่มิใช่ศึกของเรา "
     " แต่ว่าท่านคือส่วนหนึ่งของ โลก หรือว่าไม่ใช่ (เอ๊นท์น้อยใหญ่มองตากันปริบๆ) ท่านจะต้องช่วยนะ ได้โปรดทำอะไรสักอย่างเถอะ "
     " เจ้าอ่อนวัยแต่กล้าหาญ ท่านเมอร์รี่ แต่บทของเจ้าในนิทานนี้จบแล้ว กลับบ้านไปซะเถอะ .. "
     " ทรีเบียร์ดอาจพูดถูก เราไม่เหมาะกับที่นี่เมอร์รี่ เรื่องมันใหญ่เกินไป เราจะทำอะไรได้ เรายังมีไชร์ บางทีเราควรกลับบ้าน "
     " ไฟแห่งไอเซนการ์ดจะไหม้ลามไปเผาผลาญป่า ทัคโบโรว์ กับ บัคแลนด์ แล้วในที่สุดทุกสิ่งที่เคยเขียวขจีในโลกนี้ก็จะหายไปด้วย จะไม่มี ไชร์ อีกฟิปปิน "

     " ข้าจะส่งพวกเจ้าที่ชายป่าด้านตะวันตก จงมุ่งขึ้นเหนือจากนั้นเจ้าจะถึงบ้าน.. "
     " เดี๋ยวหยุดก่อน หยุดกลับหลังหัน พาเราไปทางใต้ " ฟิปปินบอกทรีเบียร์ด
     " ใต้เหรอ งั้นเจ้าต้องผ่าน ไอเซนการ์ด นะ "
     " ใช่ ถูกเผงเลย " ฟิปปินยิ้มร่า " ถ้าลงใต้เราจะผ่านได้โดยซารูมานไม่เฉลียวใจ ยิ่งใกล้อันตรายเท่าไหร่ เรายิ่งปลอดภัยขึ้นเท่านั้น เขาคาดไม่ถึงแน่ๆ "
     " ข้าว่ามันไม่เข้าท่านา แต่สมองเจ้าเล็กมากอาจคิดถูก งั้นก็ลงใต้ได้ เกาะไว้นะเจ้าตัวจ้อยแห่งไชร์ ข้าเองก็ชอบไปทางใต้ มันรู้สึกเหมือนขาลงจากเขา "
     " จะบ้าเหรอ เดี๋ยวก็โดนจับอีกหรอก " เมอร์รี่ห่วง
     " ไม่โดนหรอก คราวนี้ไม่ .. "

     " ครอบครัวหนูนาตัวเล็กๆ บางครั้งปีนขึ้นมาทำให้ข้าจั๊กจี้แทบแย่ พวกมันพยายามไปในที่.. " ทรีเบียร์ดหยุดพล่าม ตาแทบถลนเมื่อมองเห็นต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้า ถูกตัดโค่นเหลือแต่ตอ ป่าราบเป็นแถบๆ " ต้นไม้เหล่านี้ หลายต้นคือเพื่อนข้า รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเป็นเมล็ด "
     " เสียใจด้วยนะ ทรีเบียร์ด " ฟิปปินปลอบ
     " แต่ละต้นมีเสียงพูด ซารูมาน แกเป็นพ่อมด ไม่น่าคิดสั้น .. " ตะโกนโหยหวนไปทั่วปฐพี " ไม่มีถ้อยคำในภาษาเอลฟ์ เอ๊นท์ หรือ ภาษามนุษย์จะสาปแช่งได้อย่างสาสม คืนนี้ข้าจะเล่นงาน ไอเซนการ์ด ด้วยอิฐและหิน "
     เอ๊นท์ใหญ่น้อยกลับมาชุมนุมกันอีกครั้ง
     " ยอดเลยเพื่อน " เมอร์รี่
     " เหล่าเอ๊นท์กำลังจะออกศึก เป็นไปได้ว่าเราอาจไปพบจุดจบ เอ๊นท์จะยกพลครั้งสุดท้าย "

     ทรีเบียร์ดนำพลเอ๊นท์บุกไอเซนการ์ด พฤกษาบาลทุ่มก้อนหินใหญ่ใส่พวกออร์ค กระทืบเท้า ทำลายเหมืองใต้ดิน ศัตรูยิงธนูไฟใส่
     " นำคืนสรรพสัตว์ ปล่อยน้ำออกมา .. "
     พวกเอ๊นท์พังเขื่อนกั้นน้ำแตก และปล่อยน้ำทั้งหมดที่เก็บกักไว้ไหลผ่านโพรงที่สันเขาด้านเหนือ เข้ามาในไอเซนการ์ด สายน้ำไหลกระหน่ำป้อมค่าย เอ่อลงมาท่วมที่ราบและเหมืองใต้ดิน
     " ฟิปปินเกาะไว้ " เมอร์รี่บอกเพื่อนรักยึดกิ่งไม้บนบ่าทรีเบียร์ด
     " เกาะแน่นๆ ฮอบบิทน้อย "
     ฉับพลันน้ำก็ท่วมนองพื้นที่รอบฐานหอคอย ออร์ธังค์ ทุ่งชามอ่างเต็มไปด้วยไอน้ำเดือดพล่าน เศษเหล็ก เศษไม้ หีบลัง สิ่งของนานาชนิดลอยฟ่อง ซารูมาน ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ขังตนเองอยู่บนหอคอย โดยมีพวกเอ๊นท์ยืนคุมเชิงอยู่รอบๆ ตราบจนต้นไม้จะกลับมาเติบโตหนาแน่นอีกครั้ง และได้รับการขนานนามว่า วอทช์วู้ด ..
     
     next chapter >>