" เขาตายแล้ว.. "
     เอโอวีนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง โลกหยุดหมุนไปชั่งขณะ..
     " เตรียมกำลังให้พร้อมหลังกำแพง รักษาประตู และจัดวางยามรอบนอก " เธโอเดนขึ้นตรวจบนเชิงเทิน
     " แล้วพวกที่รบไม่ได้ล่ะ พะย่ะค่ะ พวกผู้หญิง และ เด็ก "
     " พาไปไว้ในถ้ำ ซารูมาน ย่อยยับแน่ ถ้าเขาคิดว่าจะบุกที่นี่ได้ "

     " เฮล์มดีพมีจุดอ่อน รอบนอกเป็นกำแพงหินผาแต่มีช่องโหว่เล็กๆอยู่ที่ฐานใหญ่กว่าคูระบายน้ำนิดหน่อย ไฟจะทำอะไรหินผาได้ อะไรเล่าจะทำลายกำแพงลงได้ " กริม่า
     " ถ้ากำแพงรั่ว เฮล์มดีพก็จะถึงกาลอวสาน " ซารูมานอุบไต๋อาวุธมหาประลัย
     " ต่อให้มันพังถล่มก็ยังต้องใช้ลี้พลเกินกว่าจะคาดคิด อาจเป็นพันๆเพื่อจะบุกอีกระลอก "
     " เป็นหมื่นๆ "
     " แต่เราไม่มีกำลังขนาดนั้น "
     ซารูมานพากริม่าออกมายืนบนระเบียงหอคอย ดูแถวกองทัพเบื้องล่าง ไพร่พลนับหมื่นถูกเกณฑ์มาทำศึกอย่างพร้อมเพรียง
     " อำนาจใหม่ ยิ่งกล้าแข็ง ชัยชนะอยู่แค่เอื้อมแล้ว (นักรบผีดิบชูหอก ดาบ เป่าแตร ตบเท้าดังสนั่นปฐพี) คืนนี้เลือดของชาวโรฮันจะนองแผ่นดิน บุกเฮล์มดีพ ฆ่าอย่าให้เหลือ แด่สงคราม.. จะไม่มีวันพรุ่งนี้สำหรับมนุษย์ "

     ร่างอารากอร์นถูกสายน้ำพัดขึ้นฝั่ง นิมิตว่า อาร์เวน เดินทางมาพบ
     " ขอให้ธาราจงคุ้มครองท่านด้วย " อาร์เวนจุมพิตเขาแผ่วเบา ก่อนมโนภาพจะหายวับ
     " เบรโก.. " อารากอร์นรู้สึกตัว ค่อยตะกายขึ้นหลังม้าคู่ชีพ

     ณ คฤหาสน์์ท่านลอร์ดเอลรอนด์..ริมหุบผาลึกแห่งริเวนเดลล์
     " อาร์เวนไปได้แล้ว เรือไป วาลินอร์ จะออกแล้ว รีบไปซะก่อนจะสายเกินการณ์ "
     " ข้าตัดสินใจแล้ว "
     " เขาจะไม่กลับมา เจ้าจะรอทำไมในเมื่อไม่มีหวัง "
     " ความหวังยังมี "
     " ถึงเขารอดมาได้ เจ้าก็ต้องจากกันอยู่ดี ต่อให้ ซอรอน พ่ายแพ้ อารากอร์น ได้เป็นกษัตริย์สมใจเจ้า เขาก็ยังต้องลิ้มรสความขมขื่นแห่งความมิใช่ อมตะ ไม่ว่าจะด้วยคมดาบหรือสังขาร อารากอร์นจะต้องตาย เจ้าจะมีแต่ความทุรนทุรายต้องทนทุกข์แสนสาหัสเมื่อเขาจากไป เขาจะเผชิญ ความตาย ภาพลักษณ์ที่งดงามของกษัตริย์แห่งมวลมนุษย์ที่ต้องตายอย่างสมเกียรติก่อน วันอวสานโลก

     แต่เจ้า ลูกข้า เจ้าต้องทนอยู่ต่ออย่างหมองหม่น เหมือนราตรีในฤดูหนาว เมื่อท้องฟ้าไม่มีดาว เจ้าจะอยู่นี่อย่างโศกาอาดูรใต้ร่มไม้มืดครึ้ม จนโลกเปลี่ยนไปสิ้น และช่วงชีวิตที่เจ้าใช้ไปก็จะสูญเปล่า อาร์เวน ที่นี่ไม่มีอะไรสำหรับเจ้านอกจากความตาย เจ้าไม่รักพ่อเหรอ "
     " แน่นอนข้ารักท่านพ่อ "

     " อำนาจของศัตรูเพิ่มขึ้นทุกที ซอรอน และ ซารูมาน เป็นหุ่นเชิดบดขยี้ผู้คนชาวโรฮัน ไอเซนการ์ดประกาศศักดาแล้ว ดวงตาของซอรอนบัดนี้จ้องไปที่ กอนดอร์ ,อาณาจักรสุดท้ายของมนุษย์ เขาจะโจมตีเมืองนี้อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เขาใกล้แหวนเข้าไปทุกขณะ พลังของผู้ครองแหวนก็อ่อนล้าลง ในใจลึกๆ โฟรโด เริ่มรู้ว่าภารกิจนี้จะปลิดชีวิตเขา ท่านเองก็รู้ดี

     ท่านรู้ล่วงหน้า เราทุกคนเสี่ยงด้วยกัน ในความมืดมนแหวนจะยิ่งมีเจตนารมณ์แรงกล้า ดิ้นรนหาหนทางที่จะกลับไปสู่มือของมนุษย์ มนุษย์ผู้ถูกหลอกล่อได้ง่ายด้วยอำนาจของมัน ขอเพียงนายกองแห่งกอนดอร์ยื่นมือไปยึดแหวนเป็นของตนเอง โลกก็จะล่มสลาย ใกล้เต็มทีแล้ว มันใกล้ถึงจุดหมายของมัน เพราะซอรอนจะเป็นจ้าวแห่งทุกชีวิตในโลกใบนี้ จนกระทั่งถึง วันโลกาวินาศ
     ยุคของเอลฟ์สิ้นสุดลงแล้ว เราจะให้มัชฌิมโลกถึงจุดจบรึ จะทิ้งให้พวกเขาเดียวดายเหรอ.. "

     ลอร์ดเอลรอนด์ตระหนักดีถึงคำทำนายของเลดี้กาลาเดรียล     


     ระหว่างทาง อารากอร์น มองเห็นกองทัพอสูรกายของซารูมานเคลื่อนพลมากมายก่ายกอง เรียงเป็นจุดดำๆวิ่งยั้วเยี้ยข้ามเนินสันเขา จึงรีบควบม้าไปเฮล์มดีพก่อนทันที..
     " ไหน เขาอยู่ไหน ขอทางข้าหน่อย ข้าจะฆ่าเขา " กิมลี่แหวกทางชาวบ้าน ซบหน้ากับอกอารากอร์น " เจ้าโชคดีที่สุด ปราดเปรียวที่สุด บุ่มบ่ามที่สุดเท่าที่ข้าเคยรู้จัก โชคดีจริงพ่อหนุ่มเอ๊ย "
     " กิมลี่ พระองค์อยู่ไหน? "
     " สารรูปดูไม่จืดเลย " เลโกลัสส่งเข็มกลัดพรายที่เก็บได้คืน
     " ขอบคุณ " 
     อารากอร์นเปิดประตูเข้าไปท้องพระโรง
     " เจ้าว่าทัพใหญ่รึ " เธโอเดน
     " ยกมาทั้งไอเซนการืดเลย "
     " เท่าไหร่ล่ะ "
     " กำลังพลอย่างน้อยหลักหมื่น "
     " เป็นหมื่นเชียวเหรอ "
     " กองทัพที่ถูกสร้างเพื่อจุดประสงค์เดียวคือทำลายโลกของมนุษย์ พวกมันจะมาถึงนี่ก่อนมืด "
     " ให้มันมาเหอะ "

     เสด็จออกระเบียงทรงมีบัญชาแก่เหล่านักรบว่า " ให้ชายฉกรรจ์ทุกคนและผู้ที่พอจะถืออาวุธได้ เตรียมพร้อมรบก่อนค่ำมืด "
     " พะย่ะค่ะ " แกมลิงทหารเฒ่าถ่ายทอดคำสั่ง
     " เราจะดักซุ่มตามทางเดิน และ เหนือประตู(เธโอเดนยืนบนสะพานทอดสู่ประตูเมือง) ไม่เคยมีทัพใดทะลวงกำแพงหินหรือบุกเข้า ป้อมฮอร์นเบิร์ก ได้ "
     " พวกนี้ไม่ใช่ ออร์ค ปัญญาอ่อน มันพวก อูรุกไฮ เสื้อเกราะหนาเตอะ โล่ก็อันใหญ่ "
     " ข้าผ่านศึกมาก็มากนะท่านคนแคระ ข้ารู้ว่าจะป้องกันตัวยังไง " พาเดินรอบเชิงเทินกำแพงหิน " พวกมันจะทะลวงปราการนี้ ดุจสายน้ำกระแทกหินผา สมุนซารูมานจะปล้นฆ่า เผาเหมือนที่เราเคยเห็น พืชยังปลูกใหม่ได้ เมืองสร้างใหม่ได้ ภายในกำแพงนี้เราอยุ่ได้นานกว่ามัน "     

     " พวกมันไม่ได้มาเพื่อทำลายพืช หรือหมู่บ้านของโรฮัน แต่มาเพื่อล้างผลาญผู้คนจนถึงเด็กคนสุดท้าย ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์..! " อารากอร์นเน้น
     " จะให้ข้าทำยังไงล่ะ ดูไพร่พลข้าสิ ขวัญกำลังใจแทบไม่เหลือ ถ้านี่คือจุดจบของเรา ข้าก็อยากให้พวกเขาพบจุดจบที่ควรค่าแก่การจดจำ " เธโอเดนดึงตัวอารากอร์นมากระซิบบอกความจริงใกล้ๆ
     " ส่งคนนำสารเถอะฝ่าบาท ท่านต้องขอความช่วยเหลือ " อารากอร์นเสนอ
     " ใครล่ะจะมา เอลฟ์ เหรอ หรือ คนแคระ เราไม่ได้โชคดีมีเพื่อนๆแบบเจ้า พันธมิตรเก่าตายหมดแล้ว "
     " กอนดอร์ จะมาช่วยแน่ "
     " กอนดอร์นะเหรอ กอนดอร์อยู่ไหนเมื่อแดนตะวันตกพ่าย กอนดอร์อยู่ไหนเมื่อศัตรูปิดล้อมเรา ไหนล่ะกอนดอร์..! ไม่มีแล้ว อารากอร์น เราโดเดี่ยว " เธโอเดนกริ้ว
     
     " พาผู้หญิงกับเด็กเข้าไปในถ้ำก่อน เราต้องใช้เวลาเตรียมเสบียงขณะโดนล้อม ไม่มีเวลาแล้ว สงครามมาถึงแล้ว " เธโอเดน
     " ปิดประตู " แกมลิง

     " ไป เข้าไปเร็ว นี่รับไป " โรฮันระดมทหารกองหนุน แจกจ่ายอาวุธ
     " ชาวนา คนเร่ร่อน คนเลี้ยงม้า พวกนี้ไม่ใช่นักรบ " อารากอร์น ส่ายหัว
     " แถมส่วนใหญ่ก็แก่เกินแกง หรือเด็กบ้าง " กิมลี่วิพากษ์
     " ดูพวกเขาสิ กลัวจนรนราน มองตาพวกเขาก็รู้ .. ก็ควรกลัวอยู่หรอก แค่ 300 คนสู้กับ 10,000 " เลโกลัสเปรย
     " แต่ตั้งรับที่นี่มีหวังรอดมากกว่าที่เอโดราส "
     " อารากอร์น พวกเขาไม่มีทางสู้ได้หรอก พวกเขาจะพากันตายหมด " เลโกลัสท้วง   
     " ถ้างั้น ข้าขอตายกับพวกเขา " อารากอร์นกร้าว
     " ปล่อยเขาพ่อหนุ่ม ปล่อยเขา " กิมลี่ยั้งเลโกลัส     

     " ชาวบ้านทุกคนที่ใช้ดาบเป็นถูกส่งไปรับอาวุธแล้วฝ่าบาท " ฮาม่า
     " ข้าเป็นใครกัน " เธโอเดน
     " พระองค์คือกษัตริย์ของเรา "
     " เจ้าเชื่อมั่นกษัตริย์ของเจ้าอยู่รึ "
     " คนของฝ่าบาทจะติดตามพระองค์จนถึงที่สุด " ฮาม่าใส่เกราะให้เจ้าเหนือหัว
     " ไล่ตามจนถึงที่สุด .. ม้ากับอัศวินหายไปไหน .. แตรที่เป่าอยู่หายไปไหนแล้ว เลือนหายดุจสายฝนบนขุนเขา ดุจสายลมพัดผ่านป่า สิ้นยุคทองของแดนอัสดง เบื้องหลังเนินเขาภายใต้เงามืดไฉนเป็นแบบนี้ไปได้.. "

     " ขอดูดาบหน่อย เจ้าชื่ออะไร " อารากอร์น
     " อัลรัส บุตรอาไมไมน์ขอรับ ใต้เท้า พวกเขาพูดกันว่าเราคงไม่พ้นคืนนี้ไปได้ พวกเขาบอกว่าหมดหวัง " หนุ่มน้อยทหารจำเป็นกล่าว
     " นี่เป็นดาบที่ดี " อารากอร์นลองตวัดกวัดแกว่งก่อนส่งคืน " อัลรัส บุตรแห่งอาไมไมน์ ความหวัง ยังมีเสมอ "
     อารากอร์นสวมชุดเกราะพกดาบ,มีดสั้น พร้อมรบ
     " เราเชื่อใจท่านมาขนาดนี้ และท่านไม่ได้พาเราหลง อภัยข้าด้วย ข้าผิดเองที่คิดสิ้นหวัง " เลโกลัสขอโทษอารากอร์น
     " ไม่มีอะไรต้องอภัย เลโกลัส "
     " ยังพอมีเวลา ข้าจะแก้เสื้อนี่ ตรงอกมันคับไปนิดนึง " กิมลี่บ่น

     เสียงแตรทรัมเป็ตดังเป็นสัญญาณมาจากนอกกำแพง ทหารชุดดำหนึ่งกองร้อยเดินสวนสนามมาถึงหน้าประตูป้อม..
     " ไม่ใช่แตรของ ออร์ค นี่ " เลโกลัสวิ่งขึ้นไปดูบนเชิงเทิน
     " ไปทูลองค์กษัตริย์ .. เปิดประตู " ฮาม่าสั่งพลทหาร
     " เป็นไปได้ยังไง " เธโอเดน
     " ข้านำข่าวมาจาก ลอร์ด เอลรอนด์ แห่งริเวนเดลล์ ครั้งหนึ่ง เอลฟ์ กับ มนุษย์ เคยเป็นพันธมิตรกัน และนานมาแล้วเราเคยสู้ตายด้วยกัน เรามาเพื่อสืบทอดเจตนารมณ์ "
     " ด้วยความยินดีอย่างยิ่ง " อารากอร์นสวมกอดฮันเดียร์สหายเก่า
     " เราภูมิใจที่ได้สู้เคียงข้างมนุษย์อีกครั้งหนึ่ง " ฮันเดียร์ย้ำ
     
     next chapter >>