" แกนดัล์ฟพยักหน้าให้สหายร่วมทางปลดอาวุธ ดาบ ธนู ขวาน มอบให้ทหารยาม
     " ไม้เท้าด้วย "      
     " คนแก่ไม่มีไม้เท้าจะให้เดินได้ยังไงกันเล่า " แกนดัล์ฟแกล้งงอน

     " ฝ่าบาท แกนดัล์ฟ พ่อมดเทา มา เขาคือตัวเสนียดจัญไร " กริม่าทูลกระซิบ
     " เดี๋ยวนี้ระเบียบการเข้าเฝ้าเปลี่ยนไปมากนะ ท่านเธโอเดน " แกนดัล์ฟโวย
     " อย่าต้อนรับเขา " กริม่าบอกบท
     " ทำไมข้าต้องต้อนรับท่าน แกนดัล์ฟ สตอร์มโครว์ " เธโอเดน
     " ถามได้ตรงประเด็นฝ่าบาท .. ดึกดื่นป่านนี้แล้วยังมีนักเล่นกลสั่วๆโผล่มากวนใจ แบบนี้น่าจะชื่อ ไอ้เวรตะไล ไสหัวไป..! " กริม่าเย้ยหยัน
     " หุบปากเถอะ รีบเก็บลิ้นสองแฉกของเจ้าซะ ข้าไม่ได้ฝ่ามฤตยูสู้เปลวไฟเพื่อมาโต้วาทีกับไส้เดือนไร้สมองอย่างเจ้า " แกนดัล์ฟยั้วะ
     " ไม้เท้า ข้าสั่งแล้วไงให้ยึดไม้เท้าพ่อมดนี่ " กริม่าตะลึงเมื่อเห็นอาวุธคู่ใจแกนดัล์ฟ สั่งทหารให้จับตัวแต่ถูก อารากอร์น เลโกลัส และ กิมลี่ ขัดขวาง
     " ข้าจะไม่ขยับ ถ้าข้าเป็นเจ้าล่ะก็ " กิมลี่ปราม กริม่า ,ไส้ศึกซารูมานถูกเหวี่ยงล้มคว่ำคะมำหงายกับพื้น

     " เธโอเดน โอรสแห่งเธงเกล ทรงอยู่ใต้เงามืดมานานเกินไปแล้ว จงตั้งใจฟังข้า .. ข้าขอคลายมนต์สะกดพระองค์ " แกนดัล์ฟเตรียมบริกรรมคาถา
     " ฮ่า ฮ่า ฮ่า ที่นี่เจ้าไม่มีอำนาจ พ่อมดเทา "
     ถอดเสื้อคลุมดำออก เผยให้เห็นนิวแกนดัล์ฟ ชุดขาวล้วน
     " ข้าจะถอนมนต์เจ้า ซารูมาน เหมือนถอนพิษร้ายจากบาดแผล "
     " ถ้าข้าไป เธโอเดนก็ตาย โรฮันเป็นของข้า "
     " เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ เจ้าฆ่าเขาไม่ได้ ไปซะ..! " แกนดัล์ฟใช้ปลายไม้เท้าเคาะกระหม่อมพระราชา ร่างทรงซารูมานกระดอนหงายหลัง เอโอวีนประคองชิด

     " ข้าจำหน้าเจ้าได้ เอโอวีน .. แกนดัล์ฟ "
     " สูดกลิ่นอิสรภาพซะเพื่อนข้า "
     " ข้าฟื้นตื่นจากฝันอันมืดมัว " ยืดพระวรกายยืนตัวตรง ดวงเนตรกลับเป็นสีฟ้า
     " นิ้วของพระองค์ก็จะฟื้นคืนเรี่ยวแรง หากว่าได้ชักดาบ "

     มหาดเล็กถวายพระแสงดาบเฮรูกริม พระองค์ชักออกจากฝัก กริม่าคิดหนี ถูกกิมลี่กระชากคอเสื้อไว้ก่อนถูกโยนบก
     " ข้าน้อยภักดีต่อพระองค์เพียงผู้เดียวฝ่าบาท " กริม่าตอแหล
     " เจ้าปลิงชั่ว เล่ห์ลิ้นเจ้าเกือบทำให้ข้าคลานสี่ขาเยี่ยงสัตว์ "
     " ได้โปรดอย่าขับไล่ข้าเลย "
     " อย่าฝ่าบาท ปล่อยเขาไป " อารากอร์นห้าม,ยุดมือพระราชาที่กำลังจะเงื้อดาบฟัน " เลือดต้องมาหลั่งกับเขามากเกินพอแล้ว "
     " หลีกทางข้าเดี๋ยวนี้ " กริม่าวิ่งหนีกะเซอะกระเซิง
     " เธโอเดน ทรงพระเจริญ " ราษฎรคุกเข่า,โน้มศีรษะถวายพระพร

     ณ สุสานใหญ่ประจำราชวงศ์เออร์ล
     " ดอกซิมเบลมีเน เคยงอกงามบนหลุมศพบรรพกษัตริย์ของข้า และจะปกคลุมหลุมศพลูกชายข้า นี่คือวันวิปโยคในชีวิตข้า คนหนุ่มจากไปส่วนคนแก่ยังอยู่ ข้าต้องอยู่ต่อเพื่อรอดูวันสิ้นราชวงศ์ข้า " พระราชากำสรวญเหนือหลุมฝังศพ
     " เธโอเดรด สิ้นชีพมิใช่เพราะฝ่าบาท " แกนดัล์ฟปลอบพระทัย
     " แต่พ่อไม่ควรต้องมาฝังศพลูก " มือปิดหน้าคุกเข่าสะอื้น
     " เขาเป็นคนกล้าแกร่ง วิญญาณเขาจะพบหนทางไปอยู่ร่วมกับบรรพชน จงสู่สุขคติไปสู่ที่ชอบเถิดเธโอเดรด.. " 

     หญิงสาวหนึ่งในชาวบ้านที่อพยพหนีภัยสงครามจากชายแดนทูลเจ้าเหนือหัวว่า
     " พวกเขาไม่รู้ตัว ไม่มีอาวุธจะสู้ พวกคนโฉดชั่วมุ่งไปทางตะวันตก เผาเรียบไปตลอดทาง กระท่อม กองฟาง ต้นไม้ "
     " แม่ข้าอยู่ไหน? " หนูน้อย ฟรีด้า ถามข่าว

     " นี่เป็นแค่ตัวอย่างว่า ซารูมาน จะส่งอะไรมา เขายิ่งต้องเร่งมือตอนนี้เพราะหวาดระแวง ซอรอน พระองค์ควรออกไปเผชิญหน้า ดึงเขาให้ห่างจากผู้หญิงและเด็ก พระองค์ต้องสู้ " แกนดัล์ฟเสนอ
     " นักรบที่เก่งกาจของพระองค์กำลังเคลื่อนทัพไปทางเหนือ เอโอแมร์ ภักดีต่อท่าน ทหารของเขาจะต่อสู้เพื่อกษัตริย์ " อารากอร์น
     " ป่านฉะนี้คงไปไกลสัก 900 ไมล์แล้ว เอโอแมร์ก็ช่วยเราไม่ได้ .. ข้ารู้เจ้าต้องการอะไร แต่ข้าจะไม่ยอมให้ผู้คนของข้าต้องตายอีก ข้าจะไม่เสี่ยงทำสงคราม " เธโอเดนขึงขัง
     " สงครามนั่นมาถึงแล้ว ไม่ว่าพระองค์จะเสี่ยงหรือไม่ " อารากอร์นยัน
     " เมื่อครู่ข้ายังเห็นว่า เธโอเดน คือกษัตริย์แห่งโรฮัน มิใช่ อารากอร์น " เธโอเดนประชด
     " แล้วจะทรงตัดสินใจยังไง? " แกนดัล์ฟฉงน

     " ทรงมีบัญชาให้ทุกคนอพยพออกจากเมือง เราจะลี้ภัยไปที่ เฮล์มดีพ จงอย่าหอบสมบัติพะรุงพะรัง เอาไปเท่าที่จำเป็นเท่านั้น " มหาดเล็กร้องป่าวบอกชาวบ้าน
     " เฮล์มดีพ พวกเขาอพยพหนีขณะที่ยังพอสู้ไหว " กิมลี่ไม่เข้าใจ
     " ไม่ใช่กษัตริย์แล้วใครจะปกป้องราษฎร พระองค์แค่ทำสิ่งที่ดีที่สุดแก่ผู้คน " อารากอร์น
     " เฮล์มดีพเคยช่วยพวกเขามาแล้ว เจ้าครองนครไม่มีทางออก เธโอเดนจะเดินเข้าไปติดกับ แต่พระองค์กลับคิดว่าปลอดภัย พวกเขาจะถูกรุมสังหาร เธโอเดนมุ่งมั่นแต่ข้าหวั่นใจแทนเขา ข้าห่วงเรื่องความอยู่รอดของโรฮัน เดี๋ยวเขาจะต้องพึ่งเจ้าแน่อารากอร์น ประชาชนโรฮันจะพึ่งเจ้า จงปกป้องอย่าให้พ่าย " แกนดัล์ฟวิเคราะห์
     " ต้องไม่พ่ายแพ้ " อารากอร์นรับปาก

     " คนจรสีเทาสมญาที่ใครๆเรียกข้า ข้าท่องโลกมา 300 ชั่วคน แต่บัดนี้ไม่มีเวลา ถ้าโชคดีการค้นหาของข้าไม่สูญเปล่า ข้าจะกลับมาในเช้าตรู่ของวันที่ห้า เมื่อฟ้าสางจงมองทางทิศตะวันออก " แกนดัล์ฟขึ้นหลังม้าชาโดว์แฟ็กซ์
     " ไปเถอะ " อารากอร์น


     " ฝีมือเจ้าไม่เลวนี่ " อารากอร์นประดาบกับเอโอวีนขณะเธอซ้อมเพลงยุทธ
     " สตรีชาวเราเรียนรู้มานาน หากไม่ชักดาบก็ต้องตายด้วยดาบ ข้าไม่กลัวตาย ไม่กลัวเจ็บ "
     " เจ้ากลัวอะไรแม่นาง "
     " กรงขัง ข้ากลัวถูกจองจำจนกระทั่งแก่ชราคากรง หลงลืมความกล้า หรือไม่ก็หมดสิ้นซึ่งความปรารถนา.. "
     " เจ้าคือธิดาแห่งกษัตริย์ นักรบหญิงแห่งโรฮัน ข้าว่านั่นไม่ใช่ชะตาของเจ้าแน่ "
     
     " เธโอเดนจะไม่ปักหลักใน เอโดราส เมืองนั้นมีจุดอ่อนเขารู้ดี เขาคงคาดว่าเมืองนั้นจะต้องถูกโจมตี พวกเขาต้องไป เฮล์มดีพ ปราการสำคัญของโรฮัน แต่เส้นทางเข้าหุบเขาเต็มไปด้วยอันตราย พวกเขาจะล่าช้า เพราะจะมีผู้หญิงกับเด็กไปกับพวกเขาด้วย " กริม่าเผยยุทธวิธีของเธโอเดน
     " ส่งนักรบปีศาจของเจ้าไป " ซารูมาน

     ทัพหลวงโรฮันยาตราออกจากเอโดราส นำขบวนอพยพของชาวบ้านผ่านถนนแล่นสู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เลียบไปตามเชิงเทือกเขาขาว ไต่ขึ้นๆลงๆบนพื้นที่เขียวชอุ่ม ก่อนตัดข้ามลำธารเล็กๆหลายแห่ง..
     " ดีจริงที่เจ้าไม่เคยเห็นคนแคระผู้หญิง จริงๆแล้วทั้งรูปร่างและน้ำเสียงก็เหมือนๆกัน จนใครๆนึกว่าเป็นผู้ชาย " กิมลี่แซวเอโอวีน
     " เพราะเคราด้วย " อารากอร์นเสริม
     " เพราะงี้ถึงได้เกิดความเชื่อผิดๆว่าไม่มีคนแคระผู้หญิง และคนแคระเด้งออกมาจากรูบนพื้นดิน " กิมลี่ทำเอาเอโอวีนหัวเราะออก " ซึ่งแน่นอนว่านั่นมันเหลวไหลสิ้นดี "
     ม้าหมั่นไส้ทำพยศ,สบัดกิมลี่ตกจากหลัง เอโอวีนตกใจวิ่งเข้าไปดูอาการ
     " ไม่เป็นไรเรืองเล็ก ไม่ต้องตกใจ ข้าชอบทำให้ขำ "   

 
     " แสงของดาวประจำวันไม่เคยจะริบหรี่ ข้าจะมอบ ความรัก ให้ใครก็เรื่องของข้า แล้วแต่ใจข้า นอนซะเถอะ " อาร์เวน
     " ข้ากำลังหลับ นี่คือความฝัน " อารากอร์น
     " และมันก็เป็นฝันดี " อาร์เวนก้มลงจุมพิต " หลับเสียเถอะ "
     " เจ้าเคยบอกข้าว่า วันนี้จะมาถึง "
     " นี่ไม่ใช่จุดจบ มันคือการเริ่มต้น ท่านจะต้องไปกับโฟรโด ไปตามหน้าที่ "
     " ข้าหาเส้นทางไม่เจอ "
     " มันถูกวางไว้แทบเท้าท่านเรียบร้อยแล้ว ท่านจะต้องไม่หวั่นไหว "
     " อาร์เวน "
     " ถ้าท่านไม่วางใจสิ่งใด จงเชื่อใจของเราสองคน.. "

     " นางอยู่ไหน ผู้หญิงที่มอบจี้นั้นให้ท่าน? " เอโอวีนสังเกตเห็นอารากอร์นใจลอย

     " เราอยู่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว หมดเวลาของ อาร์เวน แล้ว ปล่อยนางไป ให้นางลงเรือไปทางตะวันตก ปล่อยนางไปพร้อมกับใจที่รักท่าน สู่ดินแดนอมตะที่ไม่มีวันล่วงโรย " ลอร์ดเอลรอนด์
     " แต่จะเหลือเพียงความทรงจำ " อารากอร์น
     " ข้าจะไม่ยอมให้ลูกข้าตายที่นี่ "
     " นางอยู่ได้เพราะนางยังมีความหวัง "
     " นางอยู่ได้เพราะเจ้า นางควรอยู่กับพวกเดียวกัน "

     " เจ้าอาจพบชีวิตใหม่ ห่างไกลจาก สงคราม ความทุกข์ และ ความสิ้นหวัง " อารากอร์น
     " ทำไมท่านพูดแบบนี้ " อาร์เวน
     " ข้าเป็น มนุษย์ ส่วนเจ้าเป็น เอลฟ์ มันเป็นแค่ ความฝัน อาร์เวน ได้เพียงนั้น .. นี่คือของของเจ้า " อารากอร์นส่งเข็มกลัดพรายคืนให้อาร์เวน
     " มันคือ ของขวัญ .. โปรดเก็บไว้ "

     " ท่านคะ " เอโอวีนเรียกสติอารากอร์นอีกครั้ง
     " นางไปสู่ดินแดน อมตะ กับพวกพ้องที่เหลือแล้ว " อารากอร์นอาลัย..
     
     next chapter >>