The Classic (Hangul: ???; RR: Keulraesik)
view The Classic flash title click- ->click flash 324 kb.

18.ซังมินกับซีเฮไปเที่ยวด้วยกันที่ชนบท,บ้านคุณแม่
7.


19.ซังมินสารภาพรักซีเฮ   
  คาเฟ่ใกล้ประตูทางเข้ามหาวิทยาลัย
      
" ซีเฮ รู้มั้ยนี่อะไร " สาวใหญ่เจ้าของร้าน
     
" ร่ม "
      " ร่มวิเศษ ต่างหาก "
      " ร่มก็คือร่ม " ซีเฮดื่มกาแฟต่อ
      " มันคือร่มวิเศษเพราะ ซังมิน ให้ฉันไว้ เขาคงรู้ว่าฉันแอบชอบเขา " 
     
" จะไม่รู้ได้ไงก็คุณจ้องดูเขาทุกวัน " 
      " ฝากร่มคืน ซังมิน ทีซิ "
      " ไม่ คุณให้เขาเองสิ ฉันไม่ไปหาเขาหรอก "
      " ทำไมล่ะ เธอกับซังมินทะเลาะกันเหรอ .. เธอจำวันที่ฝนตกกระทันหันได้มั้ย ซังมินมาดื่มกาแฟที่นี่ เขามองไปนอกหน้าต่าง แล้วจู่ๆก็หันมาทางฉันแล้วพูดว่า คุณเอาร่มมาหรือเปล่า ฉันก็ตอบว่า สงสัยจะไม่ได้เอาร่มมา เขาเลยวางร่มไว้ที่นี่แล้วบอกว่า คุณเอาร่มผมไปใช้ได้นะ
      เขาบอกว่าเขาอยากเปียกฝน แล้วเขาก็วิ่งฝ่าสายฝนออกไป ตอนนั้นข้างนอกฝนตกหนักน่าดู ซังมินคงเปียกฝนแย่เลย ไม่มีร่มน่ะ "
      " มันเป็นร่มวิเศษจริงๆด้วย " ซีเฮฉวยร่มสีดำขึ้นมา " ฉันจะเอาไปคืนเขาเอง คุณเอาร่มมาใช่มั้ย " หยิบร่มสีเหลืองที่วางอยู่ข้างๆกัน 
      
" แน่นอน ฉันเอามา "
      " งั้นเหรอ แต่ยังไงคุณก็ใช้ร่มฉันได้นะ " วางร่มสีเหลืองลง วิ่งฝ่าสายฝนข้างนอก
     
" ยัยนี่ท่าจะบ๊องส์ "

      โรงละครกำลังจัดการเปลี่ยนฉากข้างหลัง
      " 
คุณมี ร่ม มาด้วย ทำไมตัวเปียกล่ะ " ซังมิน
     " เพราะมันไม่ใช่ร่มของฉัน ฉันเอามาคืนคุณ คุณทิ้งไว้ที่ร้านอาหาร ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่ตัวเปียกทั้งที่มีร่ม " ซีเฮพูดจบรีบหันหลังกลับ
     
" เดี๋ยวซิครับ .. คุณคงรู้แล้วว่าผมรู้สึกยังไง หวังว่าคุณคงไม่ปฏิเสธ ใช่ ตอนที่ผมเห็นคุณวิ่งหลบฝน ผมก็ตัดสินทิ้งร่มไว้ที่ร้าน แม้แต่ที่ซ้อมละครผมอยากให้ ของขวัญ คุณ ผมจึงซื้อให้ ซูยัง ด้วย และถ้าโชคเข้าข้างผม ผมคิดว่าคุณจะเลือกกล่องที่มีการ์ด ผมกลัวเราจะห่างกันไกลหากผมพูดความในใจ แม้ใจอยากบอกชอบคุณ ผมก็ยังไม่กล้า " ซังมินเผยความในใจ
      " แล้วฉันจะมาดูละครนะ " ซีเฮเขินอาย 

      เวทีแสดงละครจัดฉากเป็นห้องพยาบาล
      " ดูสิ ฉันกรีดข้อมือตัวเอง ฉันเห็นหมดทุกอย่าง คุณ 2 คนสารภาพรักกัน คุณรักเธอจริงๆเหรอ คุณรักเธอเหรอ " ซูยังคาดคั้นซังมิน
     
" ผมกำลังซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง ตาผมมองไม่ผิดคนแต่หัวใจยังสับสน "
      " ฉันจะเชื่อคำพูดคุณได้ยังไง ฉันถือว่ามันเป็นคำมั่นได้มั้ย " 
     
" ได้ มีคนๆเดียวเท่านั้นที่ผมรัก " 
     
" คนๆนั้นคือฉันใช่มั้ย " 
     
" ใช่ ผมรักคุณ ผมสาบานว่าผมรักคุณ "
      " ฉันก็รักคุณค่ะ " ซูยังโผกอดชายหนุ่ม " ซังมิน ฉันรักคุณที่สุด ซังมิน " ประกบปากจูบ 

      หลังปิดม่าน ซังมินแกะมือเธอออกจากรอบคอเขา แสดงความไม่พอใจ " คุณทำบ้าอะไรของคุณ ผมยังพูดบทไม่จบด้วยซ้ำ คุณเรียกชื่อผมด้วย เรื่องอะไรคุณถึงเปลี่ยนบทดื้อๆ คุณทำละครเสียหมด "
      " ฉันไม่ได้พูดตามบท ฉันพูดตามความรู้สึก " ซูยังลุกจากเตียงโอบรอบคอแนบหน้าชิดซังมินอีก " ฉันรักคุณ ความรักสำคัญกว่าละครนะ " 
     
ซังมินผลักเธอออก ซูยังตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ทั้งคู่แลกตบกันหลายเปรี้ยง ผู้ชมข้างนอกปรบมือชื่นชม

20.จูฮีพบกับแตซูอีกครั้งตอนนักศึกษาและประชาชนประท้วงรัฐบาลเผด็จการ     .. หลังวันละคร ฉันกับซังมินก็คบหากันสนิทสนม เราตัดสินใจไปเที่ยวแม่น้ำที่ซึ่งแม่ฉันทิ้งความทรงจำไว้ .. 
      " จูฮี " ชายชราทักคู่รัก
     
" ไม่ใช่ค่ะ นั่นเป็นคุณแม่ฉัน ฉันชื่อ ซีเฮ "
      " อย่างนั้นเหรอ
 คนแก่ตาฟางน่ะ แต่เธอถอดพิมพ์แม่มาเลยนะ ฉันเคยส่งจดหมายแม่เธอตั้งหลายฉบับ "
     " ขอบคุณค่ะ " 
     
" ไม่เป็นไร " 
     
.. ฉันรู้สึกดีว่าต่อมาจะเกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่ .. 
      " ประชาชนและนักศึกษา นี่คือการประท้วงที่ผิดกฎหมาย " 
      " ล้มล้างเผด็จการ โค่นล้มคณะปฏิวัติ ๆ ๆ ล้มล้างเผด็จการ "
      จนท.ตำรวจยิงแก๊สน้ำตาสกัดฝ่ายต่อต้านที่ชูกำปั้นดาหน้าเดินเข้ามาก่อนใช้กำลังบุกสลายฝูงชน ซีเฮวิ่งหลบหนีเช่นเดียวกับคนอื่นๆ
     
" ทายาสีฟันไว้ตาจะแสบน้อยลง จูฮี " 
      " แตซู "
      " 
ทายาสีฟันไว้ " แตซูปาดยาสีฟันใต้ขอบตาจูฮี " เราไม่เจอกันนานเลยนะ "
     " ใช่ คุณได้ข่าว จุนฮา บ้างมั้ย "

      แตซูพาจูฮีเดินแหวกผู้คนที่ชานชาลาขณะรอส่ง ทหาร ไปร่วมรบในสมรภูมิ
      " จุนฮา " จูฮีเคาะกระจกโบกี้ที่จุนฮานั่งอยู่ เขาหันหน้ามามองแล้วเบือนหนี 
      " จุนฮา จุนฮา .. คุณต้องรอดกลับมานะ จุนฮา คุณต้องรอดกลับมานะ จุนฮาตอบฉันสิ จุนฮา "
     เสียงวูดรถไฟบอกสัญญาณขับเคลื่อน เจ้าม้าเหล็กวิ่งออกจากสถานีช้าๆ จุนฮาไม่อาจสะกดอารมณ์นิ่งดูดายต่อคนรักที่ห่วงใยเขาสุดหัวใจ ลุกขึ้นวิ่งไปท้ายตู้ จูฮีถอด สร้อยคอ ส่งถึงมือเขา
      " จุนฮา คุณต้องกลับมานะ " จูฮีตะโกน 
      " จุนฮากลับมาให้ได้ " แตซูย้ำ

      เฮลิคอปเตอร์พันธมิตรลำเลียงทหารลงปฏิบัติการสู้รบภาคพื้นดิน เสียงปืนกล ระเบิด ดังสะท้านทุ่งสังหาร
      " พลทหารโอ .. "
     
" หมอ หมอ .. " จุนฮาวางปืน,ใช้มือทุบหน้าอกเพื่อนทหารที่ถูกยิงแน่นิ่ง " อดทนไว้ๆ "
      " พอได้แล้ว เขาตายแล้ว หนีก่อน รีบหนีเจ้าโง่ เขาตายแล้ว " อีกคนกระชากไหล่จุนฮาถอนกำลัง
      ทหารโสมแดงรุกคืบผ่านเส้นขนานที่ 38 ฮ.อเมริกันร่อนลงรับทหารพันธมิตรขณะล่าถอย จุนฮากำลังจะขึ้นเครื่องคลำรอบคอไม่พบ สร้อย เขาวิ่งย้อนกลับไปที่มั่นเดิม แกะสร้อยจากมือศพเพื่อนทหาร ช่วงถอยกลับก็แบกเพื่อนที่บาดเจ็บอีกคนพาดบ่าวิ่งฝ่าดงกระสุน ฮ.หลายลำจอดรอที่พื้น ทหารช่วยยิงคุ้มกัน จุนฮาใกล้ถึงเป้าหมาย กระสุนปืนครกตกลงมาด้านหลังระเบิดบึ้ม !!

8.

21.สมรภูมิรบ จุนฮาเกือบเอาชีวิตไปทิ้งที่นั่น  แต่..     รถแท็กซี่ถูกว่าจ้างมาส่งชายสูงวัยคนหนึ่งที่ร้านอาหาร
      " คุณไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิดเหมือนเมื่อก่อน เคยสวยยังไงตอนนี้ก็เหมือนเดิม "
      " คุณก็สง่างามนะ (จุนฮานั่งลงตรงข้าม) คุณลำบากมากใช่มั้ย "
      " ก็ไม่เชิงหรอก แตซู เป็นยังไงบ้าง " 
      " ฉันเดาว่าเขาคงสบายดีนะ "
      " ทำไมคุณไม่ แต่งงาน ล่ะ ผมแต่งงานแล้วนะ " จุนฮาฝืนยิ้ม
     
" ฉันก็ได้ยินมา " 
      " ผมมีเรื่องมากมายอยากเล่าให้ฟัง พอเจอหน้ากันจริงๆก็ยิ้มไม่ออก " จุนฮาอยากทำให้บรรยากาศพูดคุยสนุกสนาน จูฮีกลับเศร้าน้ำตาไหลรินอาบแก้ม " ตุ๊กตาเปียโนตรงนั้นที่บ้านผมก็มีอยู่ตัวนึง เวลาที่ผมมองมัน มันทำให้ผมนึกถึงเวลาที่คุณเล่นเปียโน (จูฮีมองตามปรากฎว่าเด็กชายเอาตุ๊กตาไปเล่นข้างหลังจุนฮาแล้ว)
      มันดูเหมือนคุณตอนนั้นมาก ว่ามั้ย? (ใช้มือกวัดแกว่งหน้าเขา,นัยน์ตาไม่เขยื้อน) สมัยก่อนเราไร้เดียงสากันมากนะ แต่ตอนนี้ อดีต ผ่านไปหมดแล้ว ผมว่าเราปล่อยให้ ความรู้สึก เป็นใหญ่ แค่เรื่องเล็กๆเราก็หัวเราะ,ร้องไห้กับมันได้ " 
      " ตอนนี้ฉันดูเป็นยังไง "
     
" คุณดูสดใส แต่ผมอยากเห็นคุณมีความสุขกว่านี้ "
      " ฉันกำลังร้องไห้ คุณ ไม่เห็น น้ำตาฉันใช่มั้ย " จูฮีสะอึกสะอื้นหนัก " ทำไมคุณปิดบังเรื่องที่คุณ ตาบอด"
      " สาย
แล้วล่ะ ขอโทษนะผมมีนัดที่อื่น ผมไปล่ะ " จุนฮารีบลุกขึ้น เดินชนเก้าอี้โต๊ะถัดไปล้มลง จูฮีประคองตัวเขายืนขึ้น " ผมขอโทษนะ เกือบจะเหมือนอยู่แล้ว ผมน่าจะทำสำเร็จเมื่อคืนผมมาซ้อมที่นี่หลายรอบด้วย " 
      " คุณก็เกือบหลอกฉันสำเร็จ คุณแสดงได้เหมือนมาก ฉันเกือบจะเชื่อคุณแล้ว "
      " อยากบอกคุณว่า .. ผมเสี่ยงชีวิตกลับไปเอาสร้อยมาคืนคุณ " 
     
" อย่าคืนฉันเลย มันเป็นของคุณนี่คะ "

      .. ภายหลังแม่(จูฮี)กับพ่อ(แตซู)ก็ได้แต่งงานกัน 3 ปีต่อมาท่านก็มีฉัน ไม่กี่ปีจากนั้น ..
      " คุณนาย ซัง จูฮี  คุณ จุนฮา ขอให้คุณโปรยอัฐิเขาลงในแม่น้ำสายนี้ อันที่จริงคุณจุนฮาอยากให้คุณเก็บสิ่งนี้ไว้ " ชายใส่ชุดไว้ทุกข์สีดำยื่นหีบใส่ จดหมายรัก ให้จูฮี แล้วพวกเขาก็พายเรือโปรยอัฐิกลางลำน้ำ
      ซีเฮ น้อยกรอมมือยกลูกปลาไปปล่อยริมแม่น้ำ " แม่คะรุ้งกินน้ำ "
      .. ภาพสายรุ้งในวันนั้นยังคงแจ่มชัดในความทรงจำของฉัน .. 
      ซังมิน รู้สึกสะเทือนใจ เขาถอด สร้อย ออกจากคอสวมให้ซีเฮ .. หิ่งห้อย ที่บินเรืองแสงเหนือสะพานขอนไม้คงเป็นประจักษ์พยานได้ว่า รักสามเส้า ในรุ่นพ่อแม่กลับมาสานต่อจนสมหวังในรุ่นลูก ณ ค่ำคืนนี้ .. 

22.สร้อยคอนั้นไขปริศนาว่าซังมินเป็นลูกของจุนฮา และซีเฮคือลูกของจูฮี,มารดาผู้เคยเป็นคนรักของบิดาเขา
     
     end : text by piraChan rewrite from Thai-subtitle Nontanund Entertainment


 
Pirachan : พิรฌาน