The Classic (Hangul: ???; RR: Keulraesik)
view The Classic flash title click- ->click flash 324 kb.
13.จุนฮา กับ จูฮี รู้สึกรำบากใจในความสัมพันธ์ที่มีต่อกัน  แตซูคู่หมั้นเธอคาดคั้นจะขอความรักให้ได้
5.

14.ซีเฮได้รับของขวัญจากซังมิน    
 นักศึกษาชายยืนเข้าแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง ระยะห่างหนึ่งช่วงมือฟังรุ่นพี่ปลุกระดม บางคนทนอากาศร้อนไม่ไหวเป็นลมล้มฟุบ เพื่อนที่ยืนข้างๆช่วยหามออกไปปฐมพยาบาล
     
" เธอยังไม่ตอบจดหมายกลับมา " แตซู
     
" ูฮี นะเหรอ " จุนฮา
     " ใช่ "
     " ทำไมล่ะ "
     " ไม่รู้ซี ปกติฉันมันไม่รักเดียวใจเดียวซะด้วย สงสัยฉันจะชอบเธอเอามาก " แตซูเกิดอาการหน้ามืดล้มลง
     
" แตซู แตซู "

     จูฮีเห็นคู่หมั้นมายืนด้อมๆมองๆหน้าบ้าน " แตซู "
     " หวัดดี "
     "
คุณมาทำอะไรที่นี่ "
     " ผมมารอคุณน่ะ โปรดรับดอกไม้จากผม คือ .. ผมชอบคุณ จูฮี " เจ้าโย่งก้มหน้าจะหอมแก้มหล่อน บังเอิญปีกหมวกชน เลยเปลี่ยนเป็นจูบหน้าผากแทน " เขียนหาผมบ้างนะ " เดินจากไปไม่กี่ก้าวก็ล้มคว่ำ " พิลึกจริงแฮะ นี่เพราะเราสูงเกินไปหรือเปล่าถึงเป็น โรควูบ อยู่บ่อยๆ "

     จุนฮากับจูฮีแข่งกันวิ่งขึ้นบันไดหินมาถึงชานพักขั้นสุดท้ายหน้าบ้าน จุนฮาโอบแขนรอบเอวจะจูบจูฮี เธอเบือนหน้าหนี,ผลักเขาออกห่าง " ขอโทษ ฉันหายใจไม่ทัน "
     
จูฮีนั่งพักเช่นเดียวกับจุนฮา พอหายโกรธเธอค่อยเอียงศีรษะซบไหล่เขา
     " ปัญหาอยู่ที่ แตซู ใช่มั้ย "
     
" คุณว่าฉันควรทำยังไง บอกฉันสิ "
     " แตซูเป็นคนที่ใช้ไม่ได้เลย "
     "
ไม่ แตซู เป็นคนดี "
     " เขาใช้ไม่ได้ก็เพราะเขาเป็นคนดีเกินไป แตซูรอจดหมายคุณอยู่นะ "
     
" ไม่มีทางหรอก เรื่องระหว่างเราไม่มีทางออก "
     " อย่าพูดอย่างนั้น หนทางน่ะมีเสมอ "
     " ไม่ ไม่มีทางที่เราจะทำอะไรได้ ไม่มีเลย รักกันก็รังแต่จะเจ็บปวด "
     " เวลาจะช่วยได้ "
     
" ฉันจะไม่มาพบหน้าคุณ หรือแตซูอีกต่อไป ฉันพูดจริงนะ ฉันขอไม่พบใครเลยสักคน " จูฮีกลั้นน้ำตาไม่อยู่ รีบเข้าไปในบ้าน

     แตซูนั่งรถเบ็นซ์มาลงหน้ามหาวิทยาลัย
     
" คุณลูกเศรษฐีมานี่ " รุ่นพี่ถือไม้เบสบอล กวักมือเรียกเขาแต่ไกล " ว่าไงลูกเศรษฐีคำนับไม่เป็นเหรอ ไม่รู้จักเคารพนพนอบใช่มั้ย มีสารถีขับรถให้เลยใหญ่โตสินะ ติดเข็มกลัดหัวเสื้อไม่ติดกระดุมก็ได้ วันนี้ฉันจะฟาดแกให้เจ๊กอั๊ก ฉันจะเริ่มจากหัวแถวทางซ้าย คนแรกโดนฟาด 1 ที คนที่สอง 2 ที จากคนที่สามตะโกนนับลำดับตัวเอง เข้าใจมั้ย "
     
" เข้าใจครับ "
     
" ไอ้พวกกระเทย พูดอะไรไม่ได้ยิน "
     "
เข้าใจครับ ! "

     " 7 " จุนฮาเอี้ยวตัวหนี
     " อยู่นิ่งๆสิ "
     
" พอก่อนๆ เจ็บ " คว่ำหน้าทำท่าสะพานโค้งยกก้นสูง
     " อยู่นิ่งๆไม่งั้นจะฟาดให้ก้นหัก .. แกต้องทำอีกครั้ง โก้งโค้งขึ้นมา (จุนฮายืนตรง) ฉันสั่งให้โก่งตูดขึ้นมาไง " รุ่นพี่เตะตัดขาแล้วหวด
     "
ฉันถามว่าแกคนที่เท่าไหร่ (แตซูตาขวาง)ไม่ตอบ งั้นฉันตอบเอง แกคนที่ 19 เอ้า 1 .. 2 .. 3 ลุกขึ้นสิ ลุกขึ้น เฮ้ย ตายรึเปล่า " รุ่นพี่จอมโหดตกใจที่เห็นแตซูนอนฟุบ

     
" เรื่องของ จูฮี น่ะ ฉันว่าเธอไม่ชอบฉันหรอก ฉันเอาดอกไม้ให้เธอ จูบเธอด้วยนะ เธอยังไม่มีทีท่าอะไรเลย " แตซูนอนผึ่งก้นเช่นเดียวกับจุนฮาและเพื่อนๆ
     
" แกจูบเธอเหรอ "
     " ใช่ "

15.จุนฮาคล้ายกับถูกแย่งชิงคนรัก เขากลัวจูฮีจะหมางเมิน     
จุนฮากดสวิทช์ไฟเปิด-ดับ-เปิด-ดับหน้าบ้านจูฮี เธอไม่ยอมลงมาพบเขา พอจุนฮาจากไปจึงลงมาเห็นกระดาษจดหมายน้อยทิ้งไว้ที่พื้น ซีเฮ แกะอ่าน " เมื่ออาทิตย์สาดส่องท้องทะเล ผมคิดถึงคุณ เมื่อจันทร์สาดแสงในฤดูใบไม้ผลิ ผมคิดถึงคุณ .. "
     
จุนฮาเดินเข้าไปหลบฝนในร่มจูฮี
     "
คุณถือร่มกลับไปเถอะ จะได้ไม่เปียกฝน " จูฮียื่นร่มให้แล้วเดินตากฝนจากไป
     จุนฮาตามง้อมากดไฟเปิด-ดับที่เสาหน้าบ้านเธออีกครั้ง
     " คนโง่ อยากโดนไฟดูดตายรึไงกัน บ้าที่สุดเลย " จูฮีเดินตามหลังมาพบเข้า
     " ผมไม่อยากให้เราเลิกกันอย่างนี้ เรามาคุยกันดีๆเถอะ "
     
" คุยไปก็เท่านั้น มันเปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก ปล่อยมือฉันนะ " จูฮีสะบัดมือหนี ร้องไห้กลับมาซบไหล่จุนฮา

     ห้องสมุด
     " นี่จดหมายของแก " จุนฮา
     "
ฉันไม่ต้องการแล้ว " แตซู
     " ทำไมล่ะ "
     " เธอไม่มีใจกับฉัน ฉันเองก็รู้สึกลึกๆ ต่อไปฉันจะเขียนจดหมายบอกความจริงกับเธอ ตอนนี้โอกาสสำคัญมาแล้ว ได้ยินว่าเธอตากฝน และไม่สบายมาก กำลังรักษาตัวในโรงพยาบาล "
     " เธอไม่สบายมากเพราะตากฝนเหรอ "
     " ใช่ ฉันจะไปเยี่ยมไข้เธอ ฉันไปเยี่ยมตอนเธอป่วย เธอก็จะเห็นใจ ฉันจะสารภาพว่าฉันไม่ได้เขียนจดหมายเอง ฉันไม่บอกหรอกว่าแกเป็นคนเขียน ที่จริงฉันก็ไม่ใช่คนรักเดียวใจเดียวแต่คนนี้ฉันรักจริง "

     " โอ จุนฮา ๆ " เสียงแหบพร่าตะโกนลั่น
     " ครูเรียกแก " แตซู
     " ครับ " จุนฮา
     " พยาธิตัวตืด พยาธิใบไม้ พยาธิปากขอ พยาธิตัวกลม .. " อาจารย์ร่ายยาว
     " ผมต้องกินทั้งหมดเลยเหรอ "
     
" ก็ดูซิ พยาธิตัวตืด พยาธิใบไม้ พยาธิปากขอ พยาธิตัวกลม .. แกมีครบทุกชนิด แกกินอะไรเข้าไปบ้างล่ะ เพราะแกห้องเราถึงมีแต่พยาธิ "
     " แต่อาจารย์มันไม่ใช่ อุนจิ ผมนะ "
     " ถ้างั้นอุนจิใคร แกคนเดียวมีพยาธิเป็นยวงขนาดนี้ กินยาเข้าไป (จุนฮากินยาหนึ่งกำมือ กรอกน้ำตามหลายแก้ว) ยุน แตซู แกกิน 3 "
     " แกตักขี้กองเดียวกับฉัน " จุนฮาข้องใจแตซู
     " แต่พยาธิมันกระจายเป็นหย่อมไม่เท่ากันโว้ย " แตซูขบขัน

     ภายในโรงพยาบาล
     " คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันมาอยู่ที่นี่ " จูฮียกผ้าห่มคลุมหน้า
     " คุณปิดหน้าทำไมล่ะ "
     " อย่านะ ฉันยังไม่ได้ล้างหน้ามีแต่ขี้ตาสกปรก "
     
" แต่คุณก็ยังสวย "
     " คุณรู้ได้ไงว่าฉันอยู่นี่ "
     " แตซูเป็นคนบอก .. หัวเราะอะไร "
     " ฉันได้ยินว่าคุณกินยาถ่ายพยาธิ 32 เม็ด "
     
" แตซูน่ะสิ ปากโป้งนักหมอนี่ เขาพูดอะไรอีกรึเปล่า "
     " หลังจากเงียบไปพักใหญ่ เขาพูดแค่นั้นแล้วก็กลับ "
     " เหรอ หมอนี่แปลกนะ คุณป่วยหนักมากเหรอ (จูฮีพยักหน้า) ผมขอโทษนะ ผมทำเรื่องโง่ๆจริงๆเลย นอกจากรักคุณแล้วผมไม่เก่งอะไรเลย "
     " ไม่ คุณเก่งอะไรตั้งมากมาย ตากฝนก็เก่ง กินยาถ่ายพยาธิก็เก่ง "
     " อย่าหัวเราะเยาะสิ นี่เรื่องจริงจังนะ ผมต้องบอก แตซู เรื่องของเรา จะได้สบายใจกันทุกฝ่าย (หอมแก้ม) แล้วมานะ " จุนฮากำลังจะออกไป ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาจึงรีบกระโดดขึ้นเตียงริมห้องใช้ผ้าคลุมตัว

     
" ห้องนี้ใช่มั้ย ศรีสะใภ้ของฉันเนี่ยทำไมไปตากฝนจนไม่สบายล่ะ ไม่ต้องลุกนอนเถอะ ไข้หวัดไม่หายง่ายๆหรอกนะ ดีไม่ดีอาจเป็นปอดบวมตามมา (จุนฮาลุกจากเตียง) เธอกินเยอะๆหรือเปล่า กินเยอะๆนะจะได้หายเร็วๆ " พ่อจุนฮาหันกลับมาเห็นอะไรแว้บๆ แพทย์ กับ พยาบาล จ้องจุนฮาเขม็ง
     " ขอโทษครับ ผมคงเข้าผิดห้องน่ะครับ " จุนฮาไก๋แล้วปิดประตู(ตู้เสื้อผ้า)ขังตัวเอง คุณหมอเปิดออกให้ " ผิดห้องจริงๆด้วย "

6.

16.จูฮีไม่อยากให้ความหวังกับใครอีกแล้ว     ริมสนามฟุตบอล
     " กำหมัดขึ้นมา ตั้งกำปั้นขึ้น ทีนี้ชกฉันเลย " จุนฮา
     " ทำไมล่ะ " แตซู
     " บอกให้ชกไง "
     " ฉันไม่ชอบตีใคร และไม่ชอบถูกใครตี พ่อตีฉันเป็นประจำ "
     
" ฉันชอบ จูฮี ชกฉันเพื่อล้างแค้นสิ (แตซูหัวร่อไม่ใส่ใจ) ฤดูร้อนปีก่อนเธอให้สร้อยคอฉัน (แตซูล้มวูบอีก) .. แกเป็นไรมั้ย "
     " บ้าจัง ฉันเป็นโรควูบอีกแล้ว .. ไม่ต้องห่วง อย่าให้พ่อฉันเห็นสร้อยเส้นนั้นพ่อจะโกรธ สร้อยเส้นนั้นเป็น ของขวัญ ที่พ่อฉันให้จูฮี " แตซูประคองตัวลุกขึ้น

     " โอ จุนฮา จดหมายแก " บุรุษไปรษณีปั่นจักรยานมาส่งจดหมายถึงที่
     .. จากนั้นก็ถึงช่วงเวลาปิดเทอม ผมคิดว่าผมคงไม่ได้พบเธออีกแล้ว ..
     " .. ฉันคิดถึงคุณ ถ้าคิดถึงมากกว่านี้ฉันคงขาดใจตาย แม่น้ำของเรามันเปลี่ยนไปมากมั้ย ฝากคิดถึงบ้านผีสิง กระท่อม และเรือของเรา บอกมันนะว่าฉันคิดถึง แล้วบอกด้วยว่าฉันสบายดี เมื่อวาน แตซู มาหาฉันพร้อมให้ที่อยู่ลุงคุณ เขายังสารภาพเรื่องที่ทำให้ฉันช็อค เขาว่าคุณเป็นคนเขียน จดหมายรัก ให้ฉัน ไม่บอกฉันคงไม่รู้
     คุณใจร้ายปิดบังฉันได้ไงนะ แต่ช่างเถอะไม่เป็นไร ดีนะฉันไม่ได้ทิ้งจดหมายไปก่อน ตอนนี้ฉันเลยหยิบออกมาอ่านใหม่ ยิ่งคิดถึงคุณ แตซู ยังแนะนำอีกนะให้คุณเขียนชื่อเขาบนซองแล้วจึงส่งจดหมายฉบับนั้นมาให้ฉัน พ่อกับแม่จะได้คิดว่าฉันติดต่อกับเขา .. "

     " .. มองไปนอกหน้าต่างหากเห็นกิ่งไม้ไหวโยกไปมาตามแรงลม โปรดจงรับรู้ว่าคนที่คุณรักเขารักคุณเช่นกัน .. "

     
" .. ตอนนี้ข้างนอกหิมะตก เวลาหิมะเริ่มตกเขาว่า คนรัก ควรจูงมือกันออกไปเดินเล่น แต่ฉันคงนั่งเขียนจดหมายถึงคุณ จุนฮาฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน ฉันจะขอพ่อแม่ไปเที่ยวบ้านคุณปู่ ถ้าไปได้ฉันจะส่งโทรเลขไปบอก .. "
     " เงี่ยหูฟังสิ หากคุณได้ยินเสียงหัวใจคุณเต้น โปรดจงรับรู้ว่าคนที่คุณรักเขารักคุณเช่นกัน .. "
     จูฮีไปที่ทำการไปรษณีย์ หิมะตกประปรายเธอสวมเสื้อโค้ตมีผ้าพันคอกันหนาว
     " ฉันจะส่งโทรเลขค่ะ "
     " กรอกข้อมูลตรงนี้เลย " จนท.
     " ค่ะ "
     .. แต่โชคชะตาก็เข้าข้างผมได้ไม่นาน จดหมายฉบับหนึ่งถูกตีกลับไปบ้าน แตซู ..
     
" จูฮี รักกับ จุนฮา ผมไม่ได้เป็นแฟนจูฮี เขาสองคนรักกันมากนะครับ ผมถึงได้ถอนตัวออกมาให้คนที่เขารักกันได้อยู่คู่กัน ผมไม่เป็นไรหรอก (พ่อแตซูถอดเข็มขัดมาถือในมือ) พ่อ อย่า ผมก็รักเธอนะ ผมไม่ยอม แพ้ เขาหรอก " แตซูผวากลัว
     
" นี่แกลองดีฉันใช่มั้ย แกชอบทำอะไรตามอำเภอใจ เห็นพ่อแม่เป็นหัวหลักหัวตอใช่มั้ย (โบยตีเข็มขัดใส่ลูกชาย) แกรู้มั้ย จูฮี เป็นใคร เธอเป็นถึงลูกสาวสส. แกเข้าใจมั้ยว่ามันหมายถึงอะไร (แตซูยกมือป้อง,คลานหนี) ลูกโง่อย่างแกสมควรตาย จีบผู้หญิงคนเดียวก็แห้ว " พ่อแตซูยั้วสุดขีด กระหน่ำตีลูกไม่ยั้ง

     จูฮีเปิดประตูห้องนอนเห็นคุณพ่อนั่งอ่านจดหมายรักจุนฮาถึงกับผงะ ..
     .. ปิดเทอมฤดูหนาวผ่านไปแล้ว ความหวังผมไม่เป็นจริง ..

     ในห้องสมุด
     " รู้มั้ยนี่อะไร " แตซูถอดเข็มขัดฟาดสายบนโต๊ะโครมใหญ่
     "
เข็มขัด " จุนฮาอ่านหนังสือต่อ
     " ไม่ใช่มันคือ แส้ ไอ้แส้เลวมันตีฉัน (ลุกขึ้นยืน) พ่อไม่อยากตีฉันแต่ไอ้นี่มันอยากตีฉัน ฉันถึงได้จับมันไว้ ฉันควรจะลงโทษมันยังไง "
     " ถึงตาย "
     
" แกพูดถูกใจฉันเปี๊ยบเลย ฆ่ามันให้ตายช้าๆ และเจ็บปวด ให้อดอาหารจนตาย หรือจะกรอกยานอนหลับมันดีนะ"
     " รัดคอเลยดีกว่า "
     " ไอเดียเจ๋ง จุนฮา ดูแล จูฮี ดีๆนะ " แตซูคอตกเดินจากไป

17.จุนฮาไปเยี่ยมไข้จูฮี

     เช้านักศึกษาฟังปลุกระดมต่อ แตซูล้มฟุบเพื่อนช่วยแบกให้ขี่วิ่งออกจากแถว เจ้าโย่งแอบขยิบตาให้จุนฮา ในห้องปฐมพยาบาล แตซูติดแถบป้ายชาตะ-มรณะคล้องคอก่อนใช้เข็มขัดรัดคอผูกกับคานเหนือฝ้า จุนฮาโผล่มาพบ
     " แตซู ใครก็ได้ช่วยที มีคนผูกคอตาย(ยกตัวแตซูลอยขึ้น) แตซูไอ้บ้า แตซูไอ้ทุเรศ แตซูอดทนไว้ อดทนไว้นะ ใครก็ได้ช่วยด้วย มีคนผูกคอตาย
     แตซู แตซู ฉันให้แกฆ่า เข็มขัด ไม่ใช่ฆ่าตัวเอง แตซูแกฟื้นสิ ลืมตาขึ้นอย่าตายนะ อย่าตาย แกตายไม่ได้นะไอ้บ้า หายใจ หายใจสิไอ้บ้า .. "
     เพื่อนร่วมชั้นเข้ามาช่วยพาส่งโรงพยาบาล

     จูฮีเห็นสภาพแตซูนอนหายใจพะงาบๆด้วยเครื่องช่วย รู้สึกรันทดใจ กลับออกมานอกห้องคนไข้ร่ำไห้
     " เข้าไปสิ " จุนฮาตามมาปลอบ " มีคุณอยู่ด้วย เขาจะฟื้นเร็วขึ้นนะ รีบเข้าไปเถอะ ไปสิ "
     
" คุณรอฉันตรงนี้นะ "

     " รีบๆหายเข้านะแตซู " จูฮีก้มหน้าใกล้เตียงผู้ป่วย จุนฮาแอบเข้าไปเอา สร้อย แขวนลูกบิดประตู จูฮีเหลือบมองเห็นจึงวิ่งตามเขาลงไปข้างล่างโรงพยาบาล หน้าถนนสองข้างทางมีประชาชนยืนโบกธงกระดาษในมือ รอดูดุริยางค์นำเหล่าทัพเดินสวนสนาม
     
     next chapter >>

       

chapter [ 1 - 2 ] [ 3 - 4 ] [ 5 - 6 ] [ 7 - 8 ]        

 
Pirachan : พิรฌาน