The Classic (Hangul: ???; RR: Keulraesik)
view The Classic flash title click- ->click flash 324 kb.
3.

8.จูฮีเดี่ยวเปียโนต่อหน้าผู้ชมในหอประชุม   
 " เสร็จแล้ว " จุนฮาวางปากกา
      
" ไหนขออ่านหน่อยสิ " แตซูดึงกระดาษจดหมายมาอ่าน
     
.. ผมเจ็บปวดที่ต้องเขียนจดหมายให้แตซู เพราะผมเองก็ชอบพอเธอ ผมมีอะไรหลายอย่างที่จะบอกเธอ ..
      " หวานจ๋อย ฉันจะตอบแทนแกด้วยท่ามหัศจรรย์ " แตซูหันหลังส่ายก้นดิก
      " เอาสิ "
      " อดใจรอสักเดี๋ยว แกต้อง อ้าปาก ด้วยนะ ถ้าไม่อ้าคนจะหาว่าไม่จริงใจ ดูดีๆนะ " แตซูผายลมหึ่ง " ทายสิ ฉัน ตด เพลงอะไร "
     
" ความลับในใจ " 
      " พวกเด็กบ้า ! ทำไมไม่รีบทำเวรให้เสร็จ สมคบกันหนีโรงเรียนเหรอ เดี๋ยวครูมาตรวจ ถูให้สะอาดเชียวนะ กลิ่นอะไรเหม็นๆหว่า มีใครแอบขี้ในห้อง " อาจารย์ฝ่ายปกครองโผล่มา

      " จุนฮา .. โอ จุนฮา " เจ้าโย่งชูซองจดหมาย
      " 
บ้ารึเปล่า นี่ห้องสมุดโวยทำไม "
      " ดูสิ นี่บัตรเชิญนะ .. มองทำไมพวกแกชื่อ โอ จุนฮา รึไง ยุ่งนักเดี๋ยวปั๊ด "

      หอประชุมมหาวิทยาลัย
      
" ขอบคุณค่ะ ต่อไปนิสิตปี 2. ซัง จูฮี จะเดี่ยวเปียโน บีโธเฟ่น โซนาต้า #8 ขอเสียงปรบมือดังๆให้เธอด้วยค่ะ " 
      จบการแสดง มีผู้คนนำช่อดอกไม้มาแสดงความยินดีมากมาย
     
" จูฮี เธอคงจะหิวสินะ ฉันจะทำอาหารดีๆเลี้ยงว่าที่ลูกสะใภ้ " แม่ยายเอ่ย แตซูโอบไหล่เธอพาไปข้างนอก

      จุนฮานั่งรอริมรั้วนอกหอประชุม ผู้ชมทะยอยเดินออกมา เขาวิ่งเข้าไปไม่พบจูฮี จึงเดินย้อนกลับมาเจอเธอจนได้ จุนฮาถือโอกาสมอบช่อดอกไม้
      " 
ขอบคุณ " จูฮียิ้มแก้มปริ
     " ยินดีด้วยนะ ข้อเท้าคุณดีขึ้นแล้วเหรอ "
     
" ค่ะ "
      " แล้วที่ป่วยล่ะ "
      " หายแล้ว "
      " ผมเป็นห่วงคุณมากนะ ผมชอบคุณเล่นเปียโนด้วย " 
      " 
ฉันยังต้องฝึกฝนอีกมาก ทุกคนกำลังรอฉันอยู่ ฉันแอบออกมาน่ะ หิ่งห้อย ตัวนั้นยังอยู่นะ ฉันกับมันแข็งแรงดีทั้งคู่ "

8.ซังมินได้แต่แอบส่งสายตาบอกความนัยแก่ซีเฮ
4.

      ห้องโถงจัดนิทรรศการทางศิลปะ
     
" สวัสดี โทษทีนะที่มาสาย " ซีเฮทักทายซังมิน 
     
" หวัดดี ซีเฮ ซังมิน ฉันชนะล่ะ เราพนันกันไว้ ฉันพนันว่าเธอมาแต่ซังมินว่าไม่มา คุณต้องเป็นเจ้ามือเย็นนี้นะ "
     
" ตกลงผมเลี้ยง " 
      ระหว่างดูละคร

      " มองอะไร " ซูยัง,เพื่อนสาวซบศีรษะหนุนไหล่ซังมินประชด
      " ฉันกลับก่อนนะ " ซีเฮไม่อยากเป็นก้างขวางคอ
     
" ทำไมเธอรีบกลับล่ะ ซังมิน จะเลี้ยงข้าวเย็นเรา "
      " ไปกัน 3 คน ไม่ดีหรอก "
      " 
เธอนี่หัวใส เข้าใจคิดแทนเพื่อนนะ ซังมินคะ ซีเฮ จะขอตัวกลับแล้ว "
     
" รออยู่กินข้าวเย็นกันก่อนนะิ เราจะได้คุยเรื่องละครด้วย " ซังมินเปรย
     
" ซีเฮเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น เห็นมั้ย "
     " งั้นก็แย่สิ ถ้ามีคุณไปด้วยก็คงดี " ซังมินอ้อน
     
" เธอเคยเห็น ซังมิน ดีกับทุกคนอย่างนี้เหรอ เขามีน้ำใจเพราะเห็นเธอเป็นเพื่อนฉัน เขาชวนไปงั้นแหละเธอกลับเถอะ ฉันอยู่ต่อได้ " ซูยังผลักไสซีเฮ

     
" เดี๋ยวก่อนครับ วันนี้ผมซื้อของขวัญมา 2 ชิ้น ให้คุณชิ้นนึง คุณจะได้ไม่รู้สึกเหงา " ซังมินปลอบ
      " คืนนี้เธอคงนอนไม่หลับล่ะซินะ ปกติ ซังมิน ไม่ทำแบบนี้หรอก เขาให้เธอก็เพราะเธอเป็นเพื่อน ถ้าไม่เพราะฉันเธอไม่ได้ของหรอกนะ " 
      " เลือกสิครับ "
      " ซีเฮ .. ฉันชอบชิ้นของเธอมากกว่า เราแลกห่อกัน ตกลงนะ ไปล่ะ "

     
ซีเฮกลับมาบ้าน นอนเขย่าของขวัญชิ้นเล็ก แกะริบบิ้นเปิดดูข้างในมีพวงกุญแจตุ๊กตาหมีขาว อ่านการ์ดที่แนบมา
      .. เมื่ออาทิตย์สาดส่องบนท้องทะเล ผมคิดถึงคุณ เมื่อจันทร์สาดแสงในฤดูใบไม้ผลิ ผมก็คิดถึงคุณ ..
      " 
จริงเหรอ เขาหวานอย่างนั้นเหรอ ตายแล้ว ซังมิน ชอบฉันมากสิเนี่ย พรุ่งนี้เธอเอาการ์ดมาให้ฉันนะ " ซูยังฝากบอกผ่านโทรศัพท์มือถือ 
     " ได้ "
      .. ฉันไม่มีเหตุผล
จะไปพบเขาอีก เขาคบหา ซูยัง แล้ว เมื่ออาทิตย์สาดส่องบนท้องทะเล เมื่อจันทร์สาดแสงในฤดูใบไม้ผลิ .. 

      วิชาชีววิทยา
      " เสร็จหรือยัง " แตซูทวงจดหมาย
     " รออีกเดี๋ยว " จุนฮาปั่นจนมือหงิก
      อาจารย์เข้ามาถึง เคาะกระดานเรียกความสนใจ นักศึกษา 2 คนที่ลบชอล์กสะดุ้งเฮือก " เอา อุนจิ ใส่ซองส่งครูหลังเที่ยงนะ เข้าใจมั้ย "
      " เข้าใจครับ " นักศึกษาขานรับ
      " ใครลืมเอามารีบไปเบ่งด่วนจี๋ เข้าใจไหม ! " เคาะกระดานแถม 2 โป๊ก
      นัีกศึกษาชายแย่งกันเข้าห้องน้ำ ป่า เบ่งขี้ จุนฮา กับ แตซู งกๆเงิ่นๆเก็บของเก่าเรี่ยราดตามพื้น
     
.. ซีเฮ อ่านบันทึกช่วงนี้อยากจะอาเจียน ทานขนมไม่ลง แต่อดนึกขำไม่ได้ ..

      " จุนฮาฉันจะหลับตาวิ่ง แกคอยบอกทางนะ ฉันจะหลับตาจริงๆนะ จุนฮาไปเรียนเต้นรำกับฉันหลังเลิกเรียนมั้ย " แตซูใส่ชุดวอร์มวิ่งรอบสนามบอลเช่นเดียวกับเพื่อนๆชั่วโมงพลศึกษา 
      " เต้นรำเหรอ " จุนฮาเบิกตากว้าง
      " ฉันจะไปหา จูฮี ที่นั่น พ่อฉันกับพ่อเธอเป็นคนต้นคิด เขาอยากให้เราเจอกันที่ศูนย์สุขภาพ ที่นั่นหญิงยั้วเยี้ยะเลย แกจะได้สอยซะ แกจะไปมั้ย " แตซูย้ำ
      " ไม่รู้สิ " จุนฮาก้มหน้าวิ่งลืมบอกเจ้าโย่งว่ากำลังจะชนเสาโกล " ไอ้ แตซู เอ๊ย "

9.วิชากิจกรรมเข้าจังหวะ จุนฮาได้พบกับจูฮีอีกครั้ง 10.ซีเฮค่อนข้างเซ็งเมื่อเห็นภาพบาดตา ซังมินไม่ค่อยชอบซูยังที่ทำตัวเป็นเจ้าของเขา     วิชากิจกรรมเข้าจังหวะ
      " จูฮี นี่เพื่อนผม โอ จุนฮา เธอคือคนที่ฉันเล่าให้ฟัง " แตซูแนะนำ
      " ผม โอ จุนฮา ยินดีที่ได้รู้จัก " 
      " สวัสดีค่ะ .. คุณสองคนเป็นเพื่อนกันเหรอ " จูฮีซัก
     
" คุณรู้จักกันเหรอ " แตซูสงสัย
      " อะ เปล่า ไม่รู้หรอก " จูฮีปด 
      " เขาเป็นเพื่อนซี้ของผม " แตซูโอบไหล่จุนฮา
      " นี่เพื่อนฉัน นาฮี " จูฮีแนะนำเพื่อนสาว(คนที่นั่งเกวียนไปกับเธอที่ซูวอน)
     
" สวัสดี ฉันนาฮีค่ะ "
      " ผม ยุน แตซู "

      " ทุกคนหาที่นั่งซะ เลือกที่ตามใจค่ะ (นักศึกษาแย่งกันนั่งเก้าอี้ดนตรี) วันนี้อาจารย์จะสอนการเต้นโพลก้า น่าสนุกใช่ไหมคะ การเต้นรำพื้นบ้านเป็นท่าเต้นแบบ .. " อาจารย์สาวทึนทึกสาธิตท่าร่ายรำ นักศึกษาทำตาม
      " ฉันคิดถึงคุณ " จูฮีส่งสายตาข้ามไปหาเขา
      " ผมก็เหมือนกัน "
     
ชายหญิงสลับกัน จับมือ-ก้าวเท้าเต้นเข้าออก ปล่อยมือ-โค้งให้กัน 
      " ฉันไม่รู้มาก่อนว่าคุณเป็นเพื่อน แตซู " จูฮีเปลี่ยนมาจับคู่จุนฮา
      แตซูแอบเปลี่ยนแผ่นเสียงเป็น เดอะ บีทเทิ่ลส์ ร็อค เอ็น โรล นักศึกษายักย้ายส่ายสะเอวเต้นกันมันส์เฉิบ

      เลิกเรียนหนุ่มคู่หูทำตัวเป็นสุภาพบุรุษพาสองสาวไปส่งบ้าน
      " ฉันอยากเป็นผู้ประกาศข่าว ฉันจึงได้ฝึกซ้อมพูดอยู่บ่อยๆ คุณพูดประโยคนี้ได้มั้ย ชามเขียวคว่ำเช้า ชามขาวคว่ำค่ำ ฉันพูดชัดมั้ย เร็วกว่านี้ยังได้นะ ชามเขียวคว่ำเช้า ชามขาวคว่ำค่ำ อยากฟังเร็วกว่านี้อีกไหม ชามเขียว .. " นาฮีจ้อ
      " ชามเขียวค่ำเช้า ชาขาวค่ำคว่ำ " จุนฮาไม่เต็มใจกล่าว 
      " คุณต้องไปฝึกอีกเยอะเลย พูดตามฉันช้าๆนะ ชามเขียว .. "
     
" เราแยกกันดีกว่า " จุนฮาไม่สบอารมณ์
      " ฉันจะพา จูฮี ไปส่ง แกไปส่ง นาฮี ดีมั้ย แล้วเจอกัน " แตซูเดินชิดคู่หมั้น
      " ฉันสนุกมาก สวัสดีนะ "
      " บ๊าย บาย จูฮี " นาฮีโบกมือไหวๆ
      " 
สวัสดีค่ะ " จูฮีตั้งใจโบกมือให้จุนฮา

     " คุณรออะไรอยู่อีกล่ะ ไปกันเถอะ จุนฮา ลองอะไรง่ายๆหน่อยมั้ย เอาอันนี้นะ ทหารถือปืนแบกปูนไปโบกตึก ง่ายใช่มั้ย คุณลองพูดสิ " นาฮีคิดประโยคใหม่ระหว่างทาง
      " อะไรนะ " จุนฮาใจลอย
     
" ฉันอยากให้คุณลองพูดดู " 
      " พูดอะไร "
      " ทหารถือปืนแบกปูนไปโบกตึก พูดอีกทีสิ " 
      " ผมพูดไม่ได้หรอก อย่าให้ผมพูดเลยนะ " 
      " พูดไม่ได้เหรอ แค่ ทหารถือปืนแบกปูนไปโบกตึก ง่ายจะตาย (จุนฮาแอบถอยหลังหลบเข้าพุ่มไม้)ทหารถือปืนแบกปูนไปโบกตึก .. " นาฮีมองหาจุนฮาไม่เจอ

      บ้านจูฮีอยู่บนเนินสูงมีบันไดอิฐทอดเป็นทางขึ้น
      " โชคดีครับ ลาก่อน " แตซูส่งจูฮีถึงชานพัก โค้งศีรษะอำลา ..
      จูฮีเดินขึ้นบันไดหินต่อไปถึงหน้าประตูเหล็กดัด เธอยืนเก้อรีๆรอๆก่อนกดกริ่ง แสงไฟจากเสาไฟดับ-เปิด จึงหันมามองเห็น จุนฮา กดปิดสวิทช์ ทั้งคู่เข้าสวมกอดกันด้วยความรักใคร่


11.ซังมินใช้เสื้อนอกกันฝนให้ซีเฮ

     
ซีเฮ เข้าเรียนไวโอลินสาย เพื่อนๆจบเพลงตอนเธอเพิ่งยกไม้สี
      " การ์ดล่ะ (ซีเฮเปิดกระเป๋ายื่นให้) นึกแล้วเขาต้องเขียนการ์ดให้ฉัน " ซูยังหลงปลื้มใจ

      ฝนตกพรำๆ ซีเฮ รีบวิ่งเข้าไปหลบใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ซังมิน ตามหลังมาติดๆ เธอหันหลังให้
      " ซีเฮ "
      " สวัสดีค่ะ " หันกลับมา
      " คุณจะไปไหนครับ "
      " ไปห้องสมุดน่ะ "
      " ไกลมั้ย "
     
" ไม่ไกลหรอก ถ้าเลาะไปตามตึกคงไม่เปียกเท่าไหร่ "
      ซังมินถอดเสื้อคลุมออก " ผมจะเดินไปเป็นเพื่อน ผมมี ร่มวิเศษ ด้วยนะ คิดซะว่าเป็นชายคาตึกแล้ววิ่งเลยนะ(สะพายย่ามใส่ไวโอลินบนบ่า) 1 .. 2 .. 3 "
      ทั้งคู่วิ่งฝ่าสายฝนโปรยปรายตามถนนภายในมหาวิทยาลัย สวนทางกับนักศึกษาที่กางร่มมา แวะซุ้มประตูอาคารเรียนเป็นช่วงๆก่อนถึงห้องสมุด 
     " ขอบคุณมากนะ คุณเปียกทั้งตัวเลย " 
      " ยังไงผมก็เปียกอยู่แล้ว "
      " ขอตัวก่อนนะ ขอบคุณอีกครั้ง " 
      " เอาล่ะ เจอกันวันหลังนะ "
      " ค่ะ "
      ซีเฮแอบมองซังมินจากชานพักชั้นบน " ฉันไม่เคยคิดว่าเราจะได้เจอกันอีก ทำไมห้องสมุดอยู่ใกล้อย่างนี้หนอ "

     next chapter >>
        

chapter [ 1 - 2 ] [ 3 - 4 ] [ 5 - 6 ] [ 7 - 8 ]        

 
Pirachan : พิรฌาน