Il Mare (Hangul: ???; RR: Siworae) is a 2000 South Korean film, starring Jun Ji-hyun and Lee Jung-jae. The title, Il Mare, means
5.

การทำอาหารกินเองตามที่ซุงยุนแนะนำ น่าจะทำให้อันจูคลายความคิดถึงแฟนเก่า     ซุงยุนเปิดผ้าคลุมโต๊ะเขียนแบบ ปัดฝุ่น วาดรูปฟรีแฮนด์บ้านหลังเล็กบนกระดาษเพื่อระลึกถึงความหลัง ..
      กาะแห่งหนึ่งของคาบสมุทรเกาหลี
      " คุณน้าขา " เด็กหญิงตัวน้อยโผเข้ากอดอันจู
      " หนูเป็นเด็กดีรึเปล่า "
      " เป็นค่ะ "
      " สบายดีเหรอลูก " คุณแม่ทักทาย
     " ดีค่ะ พ่อล่ะคะ "
     " พ่อไปสัมนาที่โซล "
      อุนจูรู้สึกสบายใจเมื่อแวะมาพักผ่อนที่บ้านเกิด ลมทะเลพัดแผ่วเบาเกิดระลอกคลื่นน้อยๆ เดินอ้อยอิ่ง เก็บปูเสฉวน
      " .. อุนจู ทุกคนที่ผมรักมักอยู่ไกลเกินเอื้อม และคิดว่าผมเจ็บปวดเพราะพวกเขา ผมอายุ 7 ขวบตอนที่พ่อทิ้งผมไป .. "
      ซุงยุนวิ่งไปเปิดกล่องตู้จดหมาย พบแต่ความว่างเปล่า เดินกลับเข้าบ้านแบบเซ็งๆ เจ้าตูบยืนเกาะอ่างอาบน้ำจ้องตะครุบปลาเล่น .. 
      " ได้เวลาอาหารแล้ว โคล่า แกชอบปลาทองเหรอ "ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อ " เดี๋ยวฉันมา เป็นเด็กดีล่ะ "
      ซุงยุนไปดักรออุนจูที่สถานีรถไฟ ม้านั่งปลายสุดมีใครบางคนนั่งคอยขบวนรถ แต่ไม่ เธอคนนั้นกำลังเขียนไดอารี่ ซุงยุนย่องมานั่งใกล้ๆ เธอใจลอย มองเขาแว่บนึง มือปาดน้ำตาก้มหน้าเขียนข้อความต่อ ซุงยุนเปิดกระเป๋าเอาที่ปิดหูมาสวมศีรษะ กะแอมเผื่ออันจูจะจำได้ ไอโขกๆ .. เธอไม่อยู่ในอารมณ์จะใส่ใจคนแปลกหน้า
      " ให้ตายสิ หนาวจังเลย " พูดคนเดียว พยายามส่งสายตาบอกเธอ 
     
เสียงวูดรถไฟดังขัดจังหวะ อันจูลุกขึ้นจะเข้าใกล้ชานชาลา บังเอิญเหลือบมองเห็นแผงขายของกิ๊ฟช็อป
      " ขอโทษครับ " ซุงยุนทัก
      สายไปแล้ว พอประตูโบกี้เปิดอุนจูแทรกตัวเข้าไปท่ามกลางผู้โดยสาร .. เธออมยิ้มน้อยๆ รถเคลื่อนขบวนจากไป ซุงยุนสุดแสนเสียดาย ..
      " .. คืนนี้ผมเจอคุณที่สถานีรถไฟด้วยล่ะ คุณใส่สเว็ตเตอร์สีขาว ผ้าพันคอสีดำ ผมสวย ไม่ได้ข่าวจากคุณมาระยะนึงแล้วนะ .. "

      อุนจูเปิดตู้รับจดหมายพบห่อของขวัญ จึงนั่งลงเก้าอี้ไม้บริเวณใกล้ๆ แกะริบบิ้น,กระดาษ ข้างในบรรจุถุงมือ 1 คู่ เธอทดลองสวมใส่ด้วยความพอใจ
      " .. อิล มาเร่ ทำให้คุณรู้สึกว้าเหว่ได้มากเลย ฉันรู้สึกอย่างนั้นตอนอยู่ที่นั่น ซุงยุน คุณอยากทำอะไรสนุกๆมั้ย เข้าไปซื้อเบียร์ในร้านสะดวกซื้อแล้วดื่มมัน ทีนี้เริ่มวิ่ง(เขาทำตามลำดับ) ขึ้นไปนั่งเจ้าเรือไวกิ้งในสวนสนุก อะดรีนาลีนสูบฉีดนี่มันน่าทึ่งจริงๆ สุดๆไปเล้ย .. "
      ทั้งคู่มีความสุขแม้จะต่างมิติเวลา และสถานที่ทับซ้อนกัน
      " .. ตาผมบ้างล่ะ นั่งรถไปที่ โบมุนชิ ลงป้ายมุลม็อกใกล้ถนนที่มีแนวต้นไม้ คุณชอบเดินมั้ย เป็นสถานที่ที่สวยงามเหมาะจะเดินคนเดียว และคิดอะไรเรื่อยเปื่อย พอคุณเริ่มเหนื่อย คุณจะเห็นร้านเหล้าร้านหนึ่ง ผมไปดื่มที่นั่นเป็นบางครั้ง คุณชอบไวน์มั้ย ได้ยินว่าคนชอบดื่มไวน์มักเป็นคนขี้เหงา แต่ไม่สำคัญสำหรับผมหรอก ผมเก็บไวน์ไว้ขวดหนึ่งเพื่อเปิดในปี 2000 รสชาติเป็นไงบ้าง (อุนจูเริ่มมึนหัวคล้ายๆจะเมา) ไวน์ยิ่งเก็บไว้นานรสชาติยิ่งดี ผมมีความสุขมากเลย คุณล่ะ .. "
      " .. ฉันก็มีความสุขค่ะ แต่รู้สึกเศร้านิดๆ ที่ต้องกลับมาคนเดียว .. "
      " .. ผมอยากจะพบคุณจริงๆ ถ้าคุณไม่ว่าอะไร .. "

      " ว่าไง โคล่า คิดว่าเราควรเจอกันจริงๆเหรอ " อุนจูปรึกษาเจ้าตูบ " .. คุณมาที่ เกาะเชจู ได้มั้ยล่ะ อาทิตย์หน้าฉันจะกลับบ้าน .. "
      " โคล่า โคล่า (เจ้าตูบตัวเดิมวิ่งงุดๆมาหา) ซุงยุนยกมันมานั่งบนตัก " ฉันจะไปเจอ อุนจู แล้วโคล่า ระหว่างนั้นเราจะทำอะไรดี "
     " .. คุณกำลังดูรูปอยู่หรือเปล่า ฉันอยากจะอยู่บนหาดปะการัง ถ้าได้เห็นละก็ คุณต้องอยากสร้างบ้านที่นั่นแน่ๆ เวลานัดเราคือ 11 มีค. 2000 เวลาบ่าย 3 โมงที่หาดปะการัง .. "
      " วันเสาร์ " ซุงยุนล็อกเวลาเตือนในเครื่องพีซี
      " .. อย่าลืมล่ะ ฉันมีเวลาแค่อาทิตย์เดียว แต่คุณมีเวลาอีกตั้ง 2 ปี .. "

แม้จะได้พบกับตัวจริงอันจู แต่ซุงยุนกลับผิดหวังที่เธอไม่รู้จักเขา
6.

      " อุนจู ยังไม่เข้านอนเหรอ " แม่เรียก 
      " เดี๋ยวไปแล้วคะ ราตรีสวัสดิ์ "
      " เข้านอนซะลูก "
      เช้าอุนจูปั่นจักรยานเล่นตามถนนคดโค้งตามเนินเขาสูงๆต่ำๆเลียบชายหาด จูงรถผ่านคนงานก่อสร้าง เห็นกระดาษภาพสเก็ตช์บ้านเดี่ยว 2 ชั้นคุ้นตา(ที่จริงฝีมือออกแบบของซุงยุน)
      " มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ " สถาปนิกหญิง
      " ไม่ค่ะ ฉันแค่ .. คุณจะสร้างบ้านที่นี่หรือคะ " 
      " ใช่ค่ะ "
      " สร้างอยู่เองหรือคะ "
      " เปล่าค่ะ ฉันมาดูแลงานก่อสร้าง ถามทำไมคะ? " 
      " ฉันแค่อยากรู้น่ะค่ะ "
      " เพื่อนฉันเป็นคนออกแบบเอง ฉันเหมาะกับชายหาดมากใช่มั้ยล่ะคะ เขาอุทิศมันให้แก่ รักแท้ ของเขา "
      " อ้อ ต้องไปแล้วค่ะ โชคดีนะคะ "

     อุนจูเดินเล่นบริเวณชายหาด น้ำทะเลซัดสาดสู่ฝั่งเป็นระลอกๆ คลื่นลมไม่ค่อยแรง บรรยากาศเงีบยสงบ เธอยกนาฬิกาขึ้นดูเวลา เหตุใดซุงยุนยังไม่มาตามนัด 
      " .. ฉันรอคุณมานานมากเลย ฉันรู้ว่า 2 ปีมันแสนนานแต่ก็ยังหวังว่าคุณจะมา ฉันหวังมากเกินไปหรือเปล่านะ ฉันรู้ว่าไม่ควรหวังเพราะฉันผิดหวังอยู่เรื่อย แต่ทุกคนที่ฉันห่วงใยช่างอยู่ห่างไกลเหลือเกิน เกิดอะไรขึ้นกับคุณใน 2 ปีนั้น หวังว่ามันเป็นแค่ความทรงจำเพียงน้อยนิด .. "
      " .. ทำไมผมจะไม่ไป ผมไม่มีทางลืมคำสัญญา มันช่างระทึกใจเหลือเกิน .. "
      " จดหมายของซุงยุนนับเป็นเศษเสี้ยวของความสุข หากแต่ยังคงมีความรู้สึกว่างเปล่าแฝงอยู่ เป็นเพราะว่าฉันเสีย จีฮุน ไปรึเปล่า หรือเพราะฉันไม่อาจพบกับซุงยุนได้ "
      น้ำในตู้ปลาลดระดับลงจนแห้งขอด ปลาน้อยนอนหายใจพะงาบๆ บนเม็ดกรวดใกล้กับแหวนหมั้น

      " มีการ ขัดข้องทางเทคนิค พัก 30 นาที " ผู้กำกับบอก
      " ไปดื่มกาแฟกัน ผมเลี้ยง " ฝ่ายชายเชิญกลุ่มผู้หญิง อุนจูมองเวลาอีกครั้ง 
      " การ์ตูนยิ่งเยอะยิ่งดีนะ เราจะได้มีงานเยอะๆทำ " 
      " แถมยังมีโปรเจกต์ใหญ่ๆอีกเพียบ "
      " จริงด้วย อิ อิ "
      ในร้านคาเฟ่ อุนจูยกถ้วยดื่มกาแฟ สายตาจ้องอ่านสคริปท์ แว่วเสียงสนทนากันของชายหญิงโต๊ะถัดไป ทำให้เธอใจหาย ..

      " 
ขอโทษที ผมมาสาย "
     " ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน "
      " จีฮุน คะ เรื่องงานหมั้นของเรา? " 
      " เราจัดกันเดือนนี้เลยดีกว่า "
      " จริงหรือคะ "
      " วันพุธอีก 2 อาทิตย์นับจากนี้เป็นไง " 
      " ตกลงค่ะ "
      " แต่ทำไมต้องรีบด้วยล่ะ "
      " เค้าเปล่าซักกะหน่อย คุณต่างหากที่ยื้อ " 
      " อดทนรอให้หนังการ์ตูนผมเสร็จซะก่อนก็ได้ " 
      ถ้อยคำนั้นเสมือนคมมีดกรีดซ้ำรอยแผลเก่าในหัวใจอุนจู เธอกลับมานั่งซึมตรอมใจบนโซฟา เจ้าโคล่าอยู่คลอเคลียแข้งขา อุนจูหมดอาลัยตายอยาก .. เปิดลิ้นชักขยำรูปถ่ายคู่แฟนเก่าทิ้ง
      " 
.. ฉันนึกว่าฉันจะลืมเขาได้ แต่พอได้ยินเสียงเขาอีก ทุกอย่างก็แย่ลง ฉันรู้เขารักคนอื่น แต่ฉันก็อดคิดถึงไม่ได้ โปรดช่วยฉัน ห้ามไม่ให้เขาจากไปด้วย ฉันเสียใจ ฉันเสียใจจริงๆ .. "
     ซุงยุนกลัดกลุ้มใจยิ่งกว่าเดิม .. เขียนรูปบ้านโผล่ขึ้นมาริมทะเลบนโปสการ์ดของอุนจู .. ไปชานชาลาสถานีรถไฟที่เคยพบเธอ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ .. เห็น อุนจู เดินมา ผ่านเขาไปทักทายแฟนเก่า
      " หวัดดี ขอโทษที่มาสายค่ะ " อุนจู 
      " ไม่เป็นไร หิวมั้ย? " จีฮุน
      " ไม่หิว แต่ก็กินได้ "
      " กินอะไรดีล่ะ "
      " ตามใจคุณ "
      จีฮุน ควงแขน อุนจู จะขึ้นขบวนรถไฟ ซุงยุนยืนขวางทาง เธอจ้องหน้าเขาแว่บหนึ่งก่อนเลี่ยงไป
      " 
.. ผมเป็นเพียง คนแปลกหน้า สำหรับคุณหรือ ผมเป็นแค่คนแปลกหน้าที่ไม่มีความหมายอะไรกับคุณใช่ไหม?."

     ร้านขายหนังสือการ์ตูน
      " เธอว่าดีแล้วเหรอที่ปล่อยเขา(จีฮุน)ไป .. " อุนจูคร่ำครวญ
      " แหงอยู่แล้ว รักแท้ย่อมไม่ยึดครอง ปล่อยหัวใจโบยบินอย่างอิสระ " สาวแว่นแนะ
      " ฉันก็อยากเชื่ออยู่หรอก ฉันอยากให้งานกับความรักไปด้วยกันได้ " อุนจูยากจะทำใจ
      ซุงยุนขยำกระดาษ ไม่มีสมาธิในการออกแบบ .. ลงไปเลี้ยงลูกบอลเล่นที่ชายหาดจนเหนื่อยหอบ หายบ้าไปเลย ..
      " .. ช่วงเวลามีความสุขที่สุดของฉันคือได้เปิดจดหมาย ภายใต้แสงไฟคริสต์มาสของคุณ .. "

7.

ภาพนี้ไม่ปรากฎในภาพยนตร์ แต่ผู้ชมอยากเห็นมากที่สุด     
 จีฮุน มาหา อุนจู ที่อพาร์ตเม้นต์ พาเธอออกไปเคลียร์ปัญหาหัวใจที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง
      " อุนจู อยู่ที่โน่นคนเดียวมันลำบาก ผมเหนื่อยหน่ายและว้าเหว่เหลือเกิน ผมจึงต้องการใครซักคน ผมเสียใจ เราน่าจะไปด้วยกัน " จีฮุนสารภาพ
      อุนจูทนฟังต่อไม่ได้รีบกลับมาสงบใจที่ห้อง นั่งเหม่อหน้ากระจก เจ้าโคล่าคาบกระดาษจดหมายที่ถูกขยำทิ้งมาให้
      " .. ได้โปรดช่วยฉัน ห้ามเขาไม่ให้จากฉันไป ฉันเสียใจ ฉันเสียใจจริงๆ .. "อุนจูอ่านทบทวน
      วันต่อมาเธอเปิดดูตู้จดหมายพบความว่างเปล่า เสียงสปาร์คไฟประดับกิ่งไม้สว่างพรึ่บ .. ล้วงมือหยิบได้จดหมายจากซุงยุน
      " .. ผมจะช่วยคุณ ทำไมไม่บอกผมว่าก่อนนี้คุณรู้สึกอย่างไร (ซุงยุนเริ่มมีสมาธิสเก็ตช์แบบบ้านระบายสีได้หลายรูป) คุณจำจดหมายฉบับแรกของคุณได้มั้ย คุณ อวยพร ให้ผมโชคดีที่ อิล มาเร่ การได้รู้จักคุณถือเป็นพรอันประเสริฐ (ซุงยุนช้อนปลาจากอ่างอาบน้ำใส่อุ้งมือลงไปปล่อยทะเลหลังบ้าน) คราวนี้ผมอยากจะตอบแทนคุณบ้าง ด้วยความปรารถนาดี ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ลาก่อน .. "

      มหาวิทยาลัยโซล
      " ขอโทษค่ะ ภาควิชาสถาปัตยกรรมอยู่ไหนคะ " อุนจู
      " ทางโน้นค่ะ "
      " ขอบคุณค่ะ "

      " 
ตายแล้ว เธอนี่ช่างโอดครวญอะไรอย่างนี้ " นศ.1
     " ก็ชีวิตคนเรามันไม่ยุติธรรมนี่ " นศ.2
      อุนจูตรงไปเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ชายหนุ่มโบ้ยมือไม่ว่าง,กำลังคุยโทรศัพท์ เธอเลี่ยงไปมองผนัง เห็นภาพบ้านฝีมือซุงยุนแขวนประดับ เดินไปดูใกล้ๆ
      .. เขาอุทิศมันให้แก่ รักแท้ ของเขา ..->เพื่อนสถาปนิกหญิงเคยบอกไว้
      " มีอะไรให้ช่วยครับ .. ซุงยุน อุทิศมันให้กับ อุนจู เขาถูกรถชน คนขับมองไม่เห็นเขา ..! " นศ.2
      " ช่วยห้ามเขาไม่ให้ไปจากฉัน เขากำลังจะไปพบใครคนหนึ่งที่ ยูริโอ "
      ลับมาถึงอพาร์ทเม้นต์ อุนจู รีบเขียนบันทึก จ้างแท็กซี่ขับไป อิล มาเร่
      " บ้านหลังนั้นแหละค่ะ "
      ฉีกกระดาษข้อความสำคัญถึงซุงยุนใส่ตู้รับจดหมายหน้าบ้าน ซบศีรษะร้องไห้ทรุดตัวลงปริ่มจะขาดใจ
      " ได้โปรด ได้โปรดรีบๆด้วย จดหมายนี้จะต้องไปถึงมือเขา ฉันผิดเอง ซุงยุนโปรดอย่าไปที่นั่น ขอร้อง " อุนจูภาวนา

      ซุงยุนเดินบนสะพานทอดจากบ้านมาหยุดหน้าตู้รับจดหมาย นึกถึงสัญญา 
      " .. นัดครั้งสุดท้ายของเรา เจอกันที่ร้านกาแฟชื่อ มอร์นิ่ง อยู่ที่ ยูริโอ วันที่ 25 มีค. 1998 "

      " 
ร่าเริงหน่อย ผมไม่ได้ไปแล้วไปลับซะหน่อย " จีฮุน

      " ฉันรู้ค่ะ เพียงแต่ฉันรู้สึกแปลกๆ " อุนจู
      " ก็ชวนไปด้วยกันแล้ว เป็นนักพากษ์มันไม่ใช่ง่ายๆ มีสอบผ่านแค่ไม่กี่คน เพียง 3 ปีเท่านั้นเอง "
      " ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ .. " อุนจูเหลือบมองเห็นชายคนหนึ่ง(ซุงยุน)กำลังข้ามถนนแต่ถูกรถชน เธอตกใจทำแก้วหล่นพื้นแตก ลำตัวเขากระดอนศีรษะฟาดพื้น พยายามขยับหันหน้ามาทางอุนจู เอื้อมมือไม่ขึ้น น้ำตาไหลริน หมดลมหายใจ .. ตอนนั้นเธอไม่รู้จักว่าเขาคือใคร ก็แค่ชายเคราะห์ร้ายคนหนึ่ง บัดนี้อุนจูได้แต่คุกเข่าร่ำไห้หน้าตู้รับจดหมายโบราณ 
      " ได้โปรดอย่าไปเลย .. อย่าตายนะ ฉันเสียใจจริงๆ .. "

      " .. ถ้า 2 ปี นับจากนี้ ผมไม่ไปปรากฎตัวก็แสดงว่าเราไม่ใช่ เนื้อคู่ กัน .. "
      อุนจูนั่งเขียน สคส.ลงบัตรอวยพรวันคริสต์มาสเสร็จแล้วอุ้มกล่องใส่ของออกมา ซุงยุนเดินไปรับช่วงยกมันขึ้น โคล่าเห่าต้อนรับเจ้านายเก่า
      " คุณคือ .. "
     " หวังว่าคุณพร้อมจะฟัง นิยายรัก เรื่องยาวแล้วนะ " ซุงยุนล้วงกระเป๋าเสื้อหยิบจดหมายฉบับสุดท้ายของอุนจูออกมา " พร้อมจะเชื่อใจผมหรือยัง? "
      " ค่ะ ฉันเชื่อ .
. "

     

ซุงยุนรับปากจะช่วยให้อุนจูสมหวังกับจีฮุน โดยไปตามนัดที่คาเฟ่แห่งหนึ่งโคล่า,เจ้าหมาน้อยคือพยานรักที่ดี เสียดายมันพูดไม่ได้ ว่าเจ้านายหนุ่มแอบรักอุนจูตั้งแต่แรกพบอุนจูรีบไปส่งจดหมายเพื่อห้ามไม่ให้ซุงยุนไปพบจุดจบ
     end text by piraChan re-write from Thai-subtitle LookMaew - Il Mare TIME LINE HoT!           

chapter [ 1-2 ] [ 3-4 ] [ 5-7 ]        

 
Pirachan : พิรฌาน