Il Mare (Hangul: ???; RR: Siworae) is a 2000 South Korean film, starring Jun Ji-hyun and Lee Jung-jae. The title, Il Mare, means
3.
?????????????????????????????????????? ??? ?????????????

       เสาตอม่อคอนกรีตกลางลำน้ำมีเครน,ปั้นจั่นโครงเหล็ก เตรียมวางแบบพื้นสะพานเชื่อมต่อริมฝั่ง ซุงยุนเกาะราวกันตกยืนมองผลงาน
      " เลิกงานได้แล้ว ซุงยุนมัวรออะไรอีก "
      " ไปแล้ว " รีบเดินตามเพื่อน " หิมะจะตกเหรอ? ผมกะว่าจะหาอะไรปิดกล่องควบคุมไว้ "
      " คืนนี้หิมะไม่ตกหรอก ไปหาอะไรดื่มกันดีกว่า "
      " เข้าทางเลย "
      คล้อยหลังไม่นานหิมะก็ตกลงมาจริงๆ 
     " .. จากวันที่ 9 มค. 1998 เป็นต้นไปจะมีหิมะตกมาก ถ้าคุณยังอยู่ในปี 1998 ระวังเป็นไข้หวัดด้วย มีเจ้าเชื้อไวรัสร้ายระบาดไปทั่ว .. "

     " .. ถึง อุนจู คุณพูดถูก หิมะตกหนักมาก ขนาดคุณเตือนแล้ว ผมยังเป็นไข้หวัดเฉยเลย สงสัยคุณจะเป็นหมอดูเพราะผมไม่เชื่อว่าคุณจะอยู่ในโลกอนาคต .. "
      " หมอดูเหรอ บอกแล้วไม่เชื่อ .. (จรดปากกาเขียนตอบ) 
      " .. ฉันเองก็ยังไม่เชื่อว่าคุณอยู่ในปี 1998 แต่ไม่คิดว่าคุณจะอำกันเล่น ฉันก็อยากเป็นหมอดูอยู่หรอก จะได้ล่วงรู้อนาคต กรุณาตอบจดหมายฉันก็แล้วกัน .. "

      หน้าร้านสะดวกซื้อ
      " ไปกันเถอะ " เพื่อนร่วมงานเร่ง
      " ฉันต้องไปธุระหน่อย " ซุงยุน
      " พรุ่งนี้ก็ถึงเส้นตายแล้ว "
      " เดี๋ยวคืนนี้จะทำมันทั้งคืนเลย " 
      " มาเขตก่อสร้างนี่ทำไม? " เพื่อนผู้ขับรถมาส่งชักสงสัย
      " เธอบอกความจริงเรา? "
      " เรื่องอะไร "
      " อยากรู้จังหน้าตาจะเป็นยังไง "
      " ใคร? "
      " ผู้หญิงที่พักที่นี่ "
      " จะบ้าเหรอ ใครจะมาพักที่เขตก่อสร้าง " 
      อพาร์ตเม้นต์(อุนจูอยู่)ที่ซุงยุนมองเห็นยังไม่แล้วเสร็จ มีไม้ตั้งนั่งร้านเตรียมฉาบปูน,ทาสีเก็บงานภายนอก

      " โคล่า ดูเจ้าปลาน้อยกินอาหารสิ " อุนจูหยอกหมาเล่น
      " .. ผมมีอีกคำถามหนึ่ง หมา คุณหมายถึงเจ้า โคล่า หรือเปล่า? .. "
      " .. คุณเป็นคนเจอมันก่อน ทำไมถึงทิ้งมันไว้ที่นี่ล่ะ มันเดินวนเวียนอยู่ที่ อิล มาเร่ ตอนฉันเจอมัน มันชอบนอนเหมือนคนใช่มั้ยล่ะ .. "
     " แกชื่อเจ้า โคล่า ละสิ โคล่า " ซุงยุนเห็นหมาน้อยนอนหงายหลับสนิทเลียนท่าแบบคน

      ซุงยุนออนไลน์อินเทอร์เน็ต ..
      " .. จะต้องมีความเหลื่อมล้ำของเวลาแน่ๆ เพราะมันอยู่ใน 2 ที่ ในเวลาเดียวกันไม่ได้ จะต้องอยู่กับเราคนใดคนหนึ่งเท่านั้น แต่สาบานได้ว่าตอนนี้มันอยู่กับผม .. "
      หลังอ่านจดหมายฉบับล่าสุด อุนจูรู้สึกงุนงง เดินวนและจ้องตู้รับจดหมาย คิดอุบาย ลองเอาที่คาดผมใส่เข้าไป (ซุงยุนเปิดตู้เห็นที่คาดผม) ครั้งอุนจูกลับมาเปิดดูตู้รับจดหมายอีกทีก็ปรากฎว่า ที่คาดผม หายไปแล้ว
      " ตู้รับจดหมายนี่เอง .. " เธออุทาน 
      " .. ผมว่าคุณพูดถูก แต่ผมไว้ผมสั้นคงไม่ได้ใช้ที่คาดผม .. "
      " .. ก็ไว้ยาวสิคะ จะได้ใช้มัน .. "

      อุนจูดูช่องรับจดหมายของอพาร์ตเม้นต์ มีจดหมายที่เธอเขียนถึงแฟนตีกลับจากสหรัฐฯ ใจแป้วทำของหล่นมือ .. ไม่มีกะใจพากษ์การ์ตูนร่วมกับเพื่อนๆ
      เธอรู้สึกเศร้าสร้อยขณะเดินลำพังตามถนน .. หยอดเหรียญโทรทางไกลระหว่างประเทศไปห้องแฟน ได้ยินเสียงผู้หญิงอื่น และเขาอยู่ในห้องเดียวกัน วางหู .. ถอดแหวนออกจากนิ้วนาง หย่อนลงตู้ปลา ใจลอยซ้อมท่องบท 
      " หวัดดี คุณเป็นใคร "
      " ผมคือนายหนอน "
      " คุณอยู่ที่นี่เหรอ "
      " ใช่แล้ว ที่นี่คือบ้านผม "
      ตักข้าวใส่ช้อน .. ชะงัก(ทานไม่ลง) พูดคร่ำครวญ
      " ไหนว่า ความรัก คือความสุขนิรันดร์ " 
      " .. การทำอาหารบางทีก็ช่วยได้ ถ้าอยากทำบาสต้าให้ถูกวิธี ให้ปาเส้นที่สุกแล้วไปที่ผนัง ถ้ามันติดผนังแสดงว่าใช้ได้ (ทั้งคู่ทดลองทำอาหารกินเอง เจ้าหมาน้อยได้ลาภปาก เล็มเส้นที่หล่นจากปาเป้า) คุณรู้สึกดีขึ้นรึยัง .. "
      " .. เราทรมานใจเพราะรักยังคงอยู่ ไม่ใช่เพราะหมดรัก .. "
      " .. รักแล้วพรากยังดีกว่าไม่เคยได้รักใครเลย ขอให้คุณรู้สึกดีขึ้นนะอุนจู .. "

      ชายชรา(บิดาซุงยุน)แวะมาเยี่ยม อิล มาเร่ แผล็บเดียว เขาเกิดอาการแน่นหน้าอกจึงขับรถกลับ ..

      ซุงยุนไปมหาวิทยาลัยเตรียมยื่นหนังสือ ขอลาออกจากการเรียน พอดีเห็นคุณพ่อคุยกับอธิการบดี เลยไม่ค่อยสบอารมณ์นัก .. 
      " นายเป็นสถาปนิก ไม่ใช่กรรมกรก่อสร้าง " เพื่อน(โชเฟอร์)ปลอบ ซุงยุนปรับเบาะกึ่งนั่งกึ่งนอน " เหลือแค่เทอมเดียว ทำไมลาออกเฉยเลย "
      " ฉันเกลียดพวกตอแหลที่พร่ำสอนเรื่องคุณค่าของครอบครัว " 

      " มีอะไรก็น่าจะบอกกันนา " ซิ่งรถเร็วขึ้น 
      " ฉันถึงได้คิดลาออกยังไงล่ะ "
      " ให้ตายสิ หมู่นี้นายทำตัวแปลกๆว่ะ "

อุนจูรอรับจดหมายที่นี่อย่างสม่ำเสมอ ..
4. 

      เช้าแล้วซุงยุนยังนอนไม่สร่างเมา เอื้อมมือหยิบขวดวิสกี้ดื่มต่อจนหลับไป .. 
      " .. ผมรู้สึกเหมือนถูกความทรงจำซุ่มโจมตี (อันจูนั่งอ่านจดหมายฆ่าเวลาขณะเครื่องซักผ้ากำลังปั่นแห้ง) คุณมีความทรงจำที่อยากจะลืมบ้างมั้ย .. "
      " เจ้า โคล่า การซักผ้าก็เป็นการ บำบัดทางจิต ได้เหมือนกัน .. " ซุงยุนแขวนผ้าไว้บนราวเชือกขึงกับเสาไม้ 2 ต้น ลมทะเลพัดกระโชกแรงมาแต่ไกล เขาอุ้มสุนัขตัวโปรดก่อนนั่งเก้าอี้ดูวิว

      อุนจูลากเครื่องดูดฝุ่นตามซอกผนังห้อง เก็บข้าวของที่ไม่จำเป็นรวมทั้งรูปถ่ายคู่กับแฟนใส่ถุงขยะ .. เปลี่ยนใจเอารูปถ่ายซ่อนในลิ้นชักโต๊ะ
      " ขอบคุณที่ช่วยฉันย้ายเข้ามา ฉันพยายามจะเป็น .. (ลืม ยกสคริปท์ขึ้นดู) แต่กรุณาเลิกส่งช็อคโกแล็ตอัลมอนต์มากับจดหมายซะที เพราะมันละลายจนเลอะไปหมด ช็อคโกแล็ตมันละลายจนเลอะจดหมายอ่านไม่ได้เลย .. " หยุดท่อง เปิดเทปเสียงแต่เครื่องเล่นเก่าคร่ำคร่าเสีย เกิดไอเดียใหม่
      " .. ฉันอยากได้อะไรคืนจากปี 1998 น่ะ เพื่อนให้เทปบันทึกเสียงฉันไว้ฝึกพากษ์ แต่ฉันทำหาย ฉันดูในไดอารี่แล้วเป็นวันที่ 11 กพ. ฉันกำลังรอรถไฟที่สถานีเพื่อจะกลับบ้าน ฉันมักจะนั่งที่ม้านั่งตัวสุดท้ายทางทิศใต้เสมอ ฉันทำมันหายคืนนั้น คุณไปที่นั่นแล้วจะเห็นมันในปี 1998 .. "

      ซุงยุนดูนาฬิกาข้อมือได้ยินเสียงวูดรถไฟจึงรีบขึ้นบันไดใต้ดินมาชานชาลา เห็นหญิงสาวคนหนึ่งรีบขึ้นขบวนรถ เธอลืมซาวนด์อะเบ๊าท์ไว้ที่ม้านั่ง ซุงยุนรีบเก็บไว้แต่ไม่ทันขบวนรถที่วิ่งออกไปอยู่ดี 
     กลับมาบ้าน ลองเปิดเทปฟังดู .. นึกขำ
      " อะ ฉันรักคุณ ฉันรักคุณ ฉันรักคุณ .. "
      อุนจูสวมหูฟังซาวนด์อะเบ๊าท์ปั่นจักรยานเล่น
      " รอด้วยดิ อุนจู " เพื่อนสาวปั่นไม่ทัน " เธอทำอะไรของเธอ มันหายไปแล้วไม่ใช่เหรอ "
      " ฟังสิ .. ฉันรักเธอ " ยื่นหูฟังอีกข้างให้เพื่อนสาว หัวเราะขบขันพร้อมกัน " .. สวัสดี อุนจู ผม ซุงยุน นะ หวังว่าคุณได้รับเทปของคุณแล้ว .. " อุนจูนิ่งเงียบเมื่อได้ยินเสียงอัดต่อ
      " เสียงใคร? " เพื่อนสงสัย

      " .. ขอบคุณที่ส่งเทปให้ฉัน ฉันส่งของขวัญมาให้คุณ 2 ชิ้น แต่อันหนึ่งอาจจะไปไม่ถึงก็ได้(ซุงยุนดึงถุงปลาทองเล่นน้ำออกมา) ส่วนที่ปิดหูเอาไว้กันหนาว ถ้าอยากให้ช่วยอะไรก็บอกมาได้เลยนะ .. "
      ซุงยุนหยุดรถจะลองสวมที่ปิดหูเลยโดนคันข้างหลังบีบแตรไล่
      ระหว่างทำงานยิงสกรูขันน็อตเกอร์เดอร์สะพาน ซุงยุนหยิบรูปถ่ายวัยเด็กคู่กับคุณพ่อมาดู (แขนข้างหนึ่งของท่านเท้าโมเดลบ้าน) แม้ยามจะเข้านอน ..
      " ป้านายโทรหาฉัน ฉันรู้มันไม่ง่ายสำหรับนาย แต่แกก็เป็นเหมือนแม่นาย แกอยากให้นายไปให้ได้จริงๆ ได้โปรดไปเยี่ยม ศจ.ฮัน ที่โรงพยาบาลด้วย " 
      ซุงยุนนอนไม่หลับ
 ลุกขึ้นมาล้างหน้า นึกถึงถ้อยคำที่เพื่อนสนิทมาบอกตอนกลางวัน
     " .. ในปี 2000 มีข่าวเกี่ยวกับ ศจ.ฮัน มั้ย .. " เขาเขียนจดหมายถามหาข้อมูลจากอันจู

      ในห้องสมุดมหาวิทยาลัย อันจูค้นพบหนังสือลงรูป อิล มาเร่ พลิกดูประวัติผู้ออกแบบ ระบุมีชีวิตอยู่ช่วงปี 1943 - 1998 ตกใจ วิ่งข้ามถนน โดนรถเฉี่ยว ซาวนด์อะเบ๊าท์หล่นพื้นจะก้มลงเก็บจึงหลบรถเก๋งที่วิ่งตามมาอีกคันไม่พ้น .. 
      งานศพศจ.ฮัน ซุงยุนเศร้าโศกที่บิดาด่วนจากไปไม่มีวันกลับ
      " .. ผมยอมรับไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นความตายของพ่อผม หรือความรักที่ผมมีต่อท่าน .. "
      ซุงยุนสติแตกวิ่งจากสะพานไม้เข้าบ้านลงไปชายหาดค่อยสงบอารมณ์ได้บ้าง
      อุนจูรู้สึกเจ็บหัวไหล่ไม่หายเมื่อกลับมาถึงอพาร์ตเม้นต์ นึกอะไรบางอย่างได้จึงโทรหาสาวแว่น 
      " ฉันกลับมาจากโรงพยาบาลแล้ว ดีที่รถคันนั้นเบรกทัน เลยไม่เป็นอะไรมาก .. เธอเอาหนังสือไปใส่ที่ตู้รับจดหมายหรือยัง .. ก็ได้เดี๋ยวไปเอา " 
      " .. มี 3 สิ่งที่คนเราปิดบังไม่ได้คือ การไอ ความยากจน และ ความรัก ยิ่งพยายามจะปกปิดมันเท่าไหร่ มันยิ่งแสดงออกให้เห็น แต่มีหลายครั้งที่เราพยายามจะปกปิดมัน การสูญเสียคนรักทำให้ฉันร้องไห้จนไม่มีแรงจะร้องอีกต่อไป ความรักกลับกลายเป็นความทุกข์เสียเอง .. "
      ซุงยุนปีนขึ้นไปตรวจงานเชื่อมต่อเกอร์เดอร์(คานเหล็กขนาดใหญ่)ระหว่างตอม่อ .. กลับบ้านยังเปิดดูหนังสือรวมผลงานออกแบบของคุณพ่อ .. บ้านของลูกชาย 1997 .. ภาพร่าง อิล มาเร่ และภาพถ่ายคู่กับบุตรชายจัดอยู่ในหน้าเดียวกัน .. เขายิ่งระทมขมขื่นเศร้าใจ
      " .. หวังว่าคุณคงจะพบความสงบสุขในจิตใจ ความอบอุ่นอ่อนโยนของ อิล มาเร่ จากแรงบันดาลใจแห่งรัก .. รักมาหาเราในหลายรูปแบบแต่มันก็เป็นรักแท้ หวังว่าหนังสืออนุสรณ์ของพ่อคุณจะช่วยให้คุณเข้าใจได้ .. "
     
หิมะตกตามที่อันจูบอกไว้จริงๆผมเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าใช่ไหม?อันจูดีใจที่ได้เซาวนด์อะเบ๊าท์คืน

     next chapter >>         

chapter [ 1-2 ] [ 3-4 ] [ 5-7 ]         

 
Pirachan : พิรฌาน