แฮร์รี่แยกจากศจ.ดัมเบิลดอร์มาลงที่ทางเดินชื้นแฉะ ใกล้หนองน้ำในไร่ข้าวโพด หลังบ้านโพรงกระต่าย แสงไฟจากตะเกียงกระทบใบหน้าจินนี่ซึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่าง ในห้องนอนบนชั้น 2 ของอาคารไม้รูปร่างโยกโย้ประหลาดพิกล
     " เฮดวิก แม่คะ " จินนี่ วีสลี่ย์ ได้ยินเสียงนกฮูกขนหิมะร้องทัก
     " จินนี่ มีอะไรจ๊ะ " นางวีสลี่ย์สวมเสื้อคลุมอาบน้ำ เดินอุ้ยอ้ายลงมาจากบันได
     " มีเรื่องแจ้งว่า แฮร์รี่ มาถึงแล้วค่ะ "
     " อะไรนะแฮร์รี่ไหน? "
     " แฮร์รี่ พอตเตอร์ น่ะสิคะ "
     " ลูกต้องรู้อยู่แล้วถ้าแฮร์รี่เข้ามาอยู่ในบ้าน จริงหรือเปล่าล่ะจ๊ะ "
     " หีบเค้าอยู่ในห้องครัว นกฮูกเค้าด้วย "
     " ไม่หรอกจ้ะ แม่ไม่เชื่อว่าอย่างนั้นนะ "
     " แฮร์รี่ ใครพูดถึงแฮร์รี่ " รอนโผล่หน้าก้มลงมามองจากชั้น 4
     " ฉันพูดเองแหละ ว่าแต่เค้าอยู่กับพี่หรือเปล่า "
     " เปล่านะ ฉันต้องรู้อยู่แล้วเพราะฉันอยู่ในห้อง "
     " ฉันได้ยินเสียงนกฮูกนี่ " จินนี่เถียง
     " จินนี่ไม่เห็นเค้าใช่มั้ย เค้าอาจจะเดินอยู่รอบๆบ้านก็ได้นะ " เฮอร์ไมโอนี่ชะโงกหน้าจากชั้น 3 แสดงความสนใจ
     " จริงเหรอ " จินนี่เริ่มกระเง้ากระงอด
     " จริงสิ " แฮร์รี่ปรากฏตัว
     " แฮร์รี่ " จินนี่โผกอดแฮร์รี่
     " แฮร์รี่ " เฮอร์ไมโอนี่กอดเขามั่ง
     " สวัสดี รอน " แฮร์รี่ทักทายเพื่อนยาก รูปร่างรอนสูงโปร่งจากเดิมราว 4 นิ้ว
     " ชอบเรื่องตกใจแบบนี้จัง แล้วทำไมไม่บอกกันก่อนว่าเธอจะมา " มอลลี่ วีสลี่ย์ มองดูแฮร์รี่จากหัวจดเท้า รำพันว่าเด็กๆคงถูกคำแช่งยืดตัวเสกใส่
     " ผมไม่รู้ครับ ขึ้นกับศจ.ดัมเบิลดอร์น่ะ "
     " เค้านั่นเอง เธอจะทำยังไงถ้าไม่มีเค้า "
     " อย่าถือสาแก้มเธอเปื้อนนิดนึง " รอนแอบแต๊ะอั๋งเฮอร์ไมโอนี่ ใช้นิ้วมือเขี่ยเขม่าดำออกจากใบหน้าเธอ

     แฮร์รี่ได้ใช้ห้องนอนของเฟร็ดกับจอร์จบนชั้น 2 เพราะฝาแฝดวีสลี่ย์ย้ายไปอยู่ประจำร้านขายของตลกในตรอกไดแอกอน ภายในห้องมีลังกระดาษสุมอยู่ราวกับโกดังชั่วคราว
     " พวกเธอมาถึงเมื่อไหร่ " แฮร์รี่ทักทายเพื่อนสนิท
     " 2-3 วันก่อนน่ะ ก่อนนั้นยังไม่แน่ใจว่าจะมาได้ " เฮอร์ไมโอนี่
     " แม่หงุดหงิดมากเมื่ออาทิตย์ก่อน บอกว่าจินนี่กับฉันไม่ต้องกลับไปฮอกวอตส์อีกแล้ว มันอันตรายเกินไป " รอน
     " โอ้ ไม่เอาน่า " แฮร์รี่เคือง
     " ไม่ใช่เธอคนเดียว พ่อแม่ฉันเป็นมักเกิ้ลยังรู้เกิดเรื่องไม่ดีเลย " เฮอร์ไมโอนี่ว่าแล้วครุกแชงก์,แมวสีส้มกระโจนลงจากเก้าอี้
     " ก็ยังดี พ่อช่วยรับหน้าไว้ บอกว่าแม่คิดมากไปเอง กล่อมอยู่ 2-3 วันกว่าแม่จะใจอ่อน " รอน
     " แต่เราพูดถึงฮอกวอตส์อยู่นะ และศจ.ดัมเบิลดอร์อีก มีที่ปลอดภัยกว่านี้เหรอ " แฮร์รี่ย้ำ
     " ดี หมู่นี้เขาลือกันให้แซดว่าศจ.ดัมเบิลดอร์แก่เกินไปแล้ว " เฮอร์ไมโอนี่
     " เหลวไหลน่าเขาแค่ อายุเท่าไหร่นะ " แฮร์รี่
     " 150 ได้มั้ง บวกลบไม่กี่ปี " รอนเว้าซื่อๆ เฮอร์ไมโอนี่อดขำไม่ได้ ทั้งแฮร์รี่กับรอนจึงหัวเราะท้องคัดท้องแข็งตาม

     มอลลี่ วีสลี่ย์ ถือนาฬิกาสลักชื่อสมาชิกในครอบครัวเอาไว้ใกล้ตัว ขณะนี้เข็มทั้ง 9 ชี้ไปยังอันตรายถึงชีวิต อาเธอร์ วีสลี่ย์ ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าสำนักงานสืบค้น และริบคาถาป้องกันตัว และวัตถุคุ้มครองภัยเทียม สามีภรรยาต้องใช้รหัสลับก่อนเข้าบ้านเพราะกลัวผู้เสพความตายปลอมตัวมา (โดยดื่มน้ำยาสรรพรสเปลี่ยนรูปร่างหน้าตา)
     ข่าว บิล วีสลี่ย์ จะแต่งงานกับ เฟลอร์ เดอลากูร์ ไม่ได้ทำให้นางวีสลี่ย์เป็นปลื้ม จินนี่ล้อเลียนชื่อพี่สะใภ้ว่าเฟล็ม แปลว่า เสมหะ เพอร์ซี่,พี่ชายรอนกับจินนี่ยังไม่ยอมพูดกับนายและนางวีสลี่ย์ตามเคย เขายึดถือฟัดจ์(เจ้านาย)ซึ่งปฏิเสธเรื่องโวลเดอมอร์กลับคืนมาแล้ว

     ท้องฟ้ามืดครึ้มหมอกหนาแผ่ละอองเย็นยะเยือก ขณะฝนตกพรำๆเหนือปล่องไฟของโรงงานทอผ้าที่เลิกกิจการไปนานแล้ว ถนนปูหินสายแคบๆนำผู้หญิง 2 คนในชุดเสื้อคลุมเดินรีบเร่งผ่านตรอกขนาบด้วยตึกแถวก่ออิฐทรุดโทรม
     " ซิสซี่ นาร์ซิสซ่า ฟังฉันก่อน "
     " กลับไปเบลล่า "
     " ซิสซี่ทำอย่างนี้ไม่ได้นะ เธอไว้ใจเขาไม่ได้หรอก "
     " ฉันเคยฟังมามากพอแล้ว ปล่อยฉันตัดสินใจเอง เบลล่า "
     มีแสงลอดออกมาจากม่านหน้าต่างห้องชั้นล่างของบ้านหลังสุดท้าย เมื่ออาคันตุกะเคาะประตูสักพัก บานประตูแง้มออก จมูกแหลมยื่นโผล่จากใบหน้าอ้วนฉุในเงามืด ดวงตาฉ่ำเยิ้มสอดส่ายดูผู้มาเยือนก่อนเปิดให้เข้าไปข้างใน
     ห้องนั่งเล่นเล็กปานรังหนู ผนังทุกด้านปิดทับด้วยชั้นวางหนังสือแน่นเอี๊ยด โคมไฟจุดเทียนส่องแสงขมุกขมัวท่ามกลางบรรยากาศเวิ้งว้าง ชายชุดดำผมยาวสยายรีบวางหนังสือพิมพ์เดลี่พรอเฟ็ต เผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียว และดวงตาดำสนิท เขาค่อยๆลุกจากเก้าอี้ " ไปได้แล้วหางหนอน "
     เขาโบกไม้กายสิทธิ์บานประตูกระแทก ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ กระเด็นออกไปนอกห้อง
     " ฉันรู้ฉันไม่ควรมาที่นี่ จอมมารสั่งห้ามฉัน ไม่ให้ฉันพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ " นาร์ซิสซ่า มัลฟอย ปลดผ้าคลุมศีรษะออก ถอดเสื้อคลุมทิ้งไว้ข้างเก้าอี้โซฟา
     " ถ้าหากว่าจอมมารเป็นคนสั่งห้าม คุณก็ไม่ควรจะพูดหรอกนะ .. วางมันลงเบลล่า เธอไม่ควรแตะต้องของๆคนอื่น แล้วก็อย่างที่เห็นอยู่ ผมรู้เรื่องภารกิจคุณแล้ว นาร์ซิสซ่า "
     " คุณรู้เหรอ จอมมารเค้าบอกคุณงั้นเหรอ " เบลล่าทริกซ์ เลสแตรงจ์
     " พี่สาวคุณสงสัยผม แต่ก็เข้าใจได้ หลังจากที่ผมตีบทแตกมาหลายปี ดีมากจนสามารถตบตาพ่อมดยิ่งใหญ่ที่สุดคนนึงได้นะ ศจ.ดัมเบิลดอร์เป็นพ่อมดที่ยิ่งใหญ่ คนโง่เท่านั้นที่ไม่ยอมเชื่อ "
     " ฉันไม่ได้สงสัยคุณ เซเวอร์รัส " นาร์ซิสซ่า
     " เธอควรรู้สึกเป็นเกียรติ เดรโกก็เหมือนกัน " เบลล่าทริกซ์ไม่แยแส
     " เค้ายังเด็กอยู่นะ " นาร์ซิสซ่าตระหนก
     " ผมไม่อาจเปลี่ยนใจจอมมารได้ แต่มันก็อาจจะเป็นไปได้ที่ผมจะช่วยเดรโก "
     " เซเวอร์รัส " นาร์ซิสซ่าสะอื้นน้ำตาคลอเบ้า
     " สาบานมาสิ คำปฏิญาณไม่คืนคำ ก็แค่พูดไปเท่านั้นเอง เค้าขอว่าแค่จะพยายามแต่พอเอาเข้าจริงๆ เค้าก็จะหดหัวหนีเข้ารูไป ขี้ขลาด " เบลล่าทริกซ์เยาะเย้ย
     " จงเอาไม้กายสิทธิ์มา " ศจ.สเนปและนาร์ซิสซ่ากุมมือขวาของกันแน่น
     " เซเวอร์รัส คุณจะคอยดูแลเดรโก ลูกชายนาร์ซิสซ่า รึไม่ " เบลล่าทริกซ์แตะปลายไม้กายสิทธิ์บนมือที่ประสานกัน ริ้วไฟพันรอบมือทั้งคู่เหมือนเส้นลวดร้อนแดงจัด
     " ผมจะคอยดู เดรโก มัลฟอย "
     " ว่าเค้าพยายามจะทำตามความปรารถนของจอมมารหรือไม่ " เบลล่าทริกซ์สวมบท ผู้พันธนาการ เข้มข้น
     " ผมจะทำ " น้ำเสียง ศจ.เซเวอร์รัส สเนป เยียบเย็น
     " และคุณจะปกป้องเค้าจากอันตราย อย่างสุดความสามารถมั้ย "
     " ผมจะทำ "
     " ถ้าเดรโกทำพลาด คุณจะเป็นผู้ดำเนินการต่อไปตามคำสั่งจอมมารที่ให้ไว้กับเดรโก คุณจะทำใช่มั้ย "
     ศจ.สเนปเงียบงันชั่วขณะ มือเขากระตุกในอุ้งมือน้องสาวเบลล่าทริกซ์ก่อนพูด " ผมจะทำ "
     เปลวไฟสามริ้วค่อยๆคลายออกจากแขนชายหญิง นาร์ซิสซ่าดึงมือกลับ สีหน้าเธอปลาบปลื้มในฐานะการทำหน้าที่ของแม่

     ร้านของเฟร็ดกับจอร์จเปิดไฟป้ายนีออนยักษ์ เวทมนตร์สมัยใหม่ ของเล่นนานาชนิดผลุบโผล่ กระเด้งกระดอน ส่องแสงวูบวาบ และ กรีดร้อง จุดดอกไม้ไฟรัวเป็นชุด ใครต่อใครเดินผ่านต้องตะลึงงันจนเหลียวหลังกลับมามอง
     " ก้าวเข้ามา ๆ เรามีลูกอมทำให้เป็นลมด้วย ขนมเรียกเลือดกำเดา นี่สำหรับตอนเปิดเทอม " เฟร็ดโฆษณายกใหญ่
     " ลูกอมที่ทำให้อ้วก .. อ้วกใส่หม้อนะสุดหล่อ " จอร์จบอกเด็กน้อยที่กำลังทำหน้าพะอืดพะอมหลังเขมือบตรามารกินได้
     " นี่เป็นผงทำให้เกิดควันมืดมิดจากเปรูเหรอ " แฮร์รี่หยิบระเบิดนกต่อ
     " ขายดีที่สุดเลยรู้หรือเปล่า เป็นประโยชน์แบบว่าหายตัวไป .. " เฟร็ด
     คีออสตั้งอยู่ใกล้หน้าต่างมีสินค้าสีชมพูหวานแหวว กลุ่มเด็กสาวยืนมุงโดยรอบหัวเราะคิกคักอะไรสักอย่าง
     " สวัสดีสาวๆสนใจยาเสน่ห์เหรอ ใช่ ชั้นอยากได้จริงๆนะ (เลียนเสียงน้องสาว) แต่ว่าที่เราได้ยินมาน่ะ น้องเองก็ทำได้ดีอยู่แล้วนี่ " ไม่เฟร็ดก็จอร์จแซว
     " หมายความว่าไง " จินนี่อาย
     " น้องกำลังคบหา ดีน โทมัส อยู่ไง "
     " เกี่ยวอะไรกับพี่ด้วย " จินนี่ค้อนขวับ
     จินนี่ตกลงใจซื้อพิกมี่พัฟ,ลูกไก่เทียมขนปุยสีชมพูอมม่วง ส่งเสียงร้องจี๊ดๆตอนโดนมือแหย่ ใบหน้าเฮอร์ไมโอนี่ร้อนผ่าวเมื่อเจอแม็คล้ากเก้นจ้องมองแบบเผาขน

     " อันนี้เท่าไหร่ " รอนชี้ไปที่กล่องใส่ของเล่นห่อกระดาษของขวัญ
     " 5 กิลเลี่ยน " เฟร็ด
     " แล้วตรงนั้นล่ะ "
     " 5 กิลเลี่ยน " จอร์จ
     " ฉันเป็นน้องพี่นะ "
     " 10 กิลเลี่ยน " เฟร็ดกับจอร์จตอบพร้อมกัน
     " มาทางนี้เถอะ " แฮร์รี่ชักชวนรอนกับเฮอร์ไมโอนี่ออกไปเดินเล่นตรอกไดแอกอน
     " หวัดดี รอน " ลาเวนเดอร์ บราวน์ ทำตาหวานส่งจูบให้
     " หวัดดี " รอนเงอะงะทำอะไรไม่ถูก

     ตรอกไดแอกอนสุดจะเงียบเหงาวังเวง มองจากหน้าต่างเข้าไปร้านไหนก็แทบไม่เห็นตำราคาถา เครื่องปรุงยา และ หม้อใหญ่ มีป้ายประกาศขนาดใหญ่ของกระทรวงเวทมนตร์แนะนำเรื่องความปลอดภัยปิดทับกระจก ร้านไอศกรีมของ ฟลอเรียน ฟอร์เตสคิว ไม่ต้อนรับแขก เพราะตอกแผ่นไม้กระดานไขว้ปิดทับหน้าต่าง เช่นเดียวกับร้านอื่น
     แผงลอยซอมซ่อขายเครื่องรางของขลังป้องกันตัวจากผู้เสพความตาย,มนุษย์หมาป่า และ อินเฟอไร ผุดขึ้นมาแทนที่ ใบปลิวสีม่วงแจ้งข่าวมีคนพบศพ ไอกอร์ คาร์คารอฟ ในกระท่อมที่ตรามารฉายแสงเหนือหลังคา และประกาศจับ เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ ,ผู้เสพความตาย มีภาพขาวดำเคลื่อนไหวประกอบ
     " ร้านสุดซอยยังขายอยู่ได้ยังไง ร้านปิดไปแล้วตั้งครึ่งตรอกแน่ะ " เฮอร์ไมโอนี่
     " เพียร์เชื่อว่าทุกวันนี้คนต้องการเสียงหัวเราะ " รอน
     " ฉันเชื่อว่าเขาคิดถูก " แฮร์รี่
     " โอ ไม่นะ ทุกคนต้องซื้อไม้กายสิทธิ์จากร้านโอลลิแวนเดอร์ " เฮอร์ไมโอนี่ครางเมื่อไม่เห็นช่าง
     ตรอกน็อกเทิร์น ถนนแห่งศาสตร์มืดไร้ผู้คนสัญจร นาร์ซิสซ่า กับ เดรโก มัลฟอย เดินเข้าไปในร้านบอร์เจ้น และ เบิร์กส์ ซึ่งขายวัตถุอัปมงคลหลากหลายท่ามกลางหีบบรรจุหัวกระโหลก และ ขวดโหลดองสัตว์ประหลาด แฮร์รี่ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่ ปีนหลังคาตึกฝั่งตรงข้ามมองเข้าไปเห็น มร.บอร์เจ้น,เจ้าของร้านไม่เต็มใจต้อนรับแขกกิตติมศักดิ์เท่าไหร่นัก เดรโกกำลังสั่งเขาทำอะไรบางอย่าง แต่เห็นไม่ชัดเพราะตู้สีดำใบใหญ่ที่แฮร์รี่เคยเข้าไปซ่อนตัวบังอยู่ ชายผู้มีหน้าตาดุร้ายราววูล์ฟเวอรีน(เฟนเรีย เกรย์แบ็ก,ผู้เสพความตาย)คงได้กลิ่นคนสะกดรอย หรือแอบดูดึงม่านหน้าต่างปิด

     บนรถด่วนฮอกวอตส์ขบวนสีแดงสด กำลังห้อตะบึงไปตามรางผ่านทุ่งหญ้าเกรียมแดด มันพ่นไอน้ำเดือดโขมงจากพลังขับเคลื่อนหลายร้อยแรงม้า .. ลูน่า เลิฟกู๊ด หอบนิตยสารไว้แนบอก มีแว่นตาแยกสีแจกฟรี เธอเดินขายมาถึงโบกี้นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
     " เดอะ ควิบเบลอร์ .. ควิบเบลอร์ มั้ย " สายตาลูน่าสะดุดตรง อาร์โนลด์ ,พิกมี่พัฟสัตว์เลี้ยงตัวใหม่เกาะอยู่บนไหล่จินนี่ " น่ารักดีนะ "
     " มันเก่งเรื่องร้องเพลงตอนคริสต์มาสน่ะ " จินนี่บอก
     " ควิบเบลอร์ มั้ย "
     " เอาสิ .. แรดเฟิร์สคืออะไร "
     " มันเป็นสัตว์ล่องหน มันจะเข้าไปทางหูเรา แล้วทำให้เราสับสน "

     " แล้วเดรโกไปยุ่งอะไรกับพวกหน้าตาแปลกๆน่ะ แล้วคนพวกนั้นเป็นใคร " รอน
     " ไม่เห็นหรือไง มันคือพิธีกรรม มันคือการเริ่มต้น " แฮร์รี่
     " พอเหอะแฮร์รี่ รู้นะว่าเธอคิดอะไรอยู่ " เฮอร์ไมโอนี่
     " มันเป็นไปแล้ว เค้าเป็นพวกมัน " แฮร์รี่
     " พวกอะไร " รอน
     " แฮร์รี่กำลังคิดว่า เดรโก มัลฟอย กลายเป็นผู้เสพความตายไปแล้ว " เฮอร์ไมโอนี่
     " นายบ้าแล้วล่ะ คนที่คุณก็รู้ว่าใครต้องการอะไรจากมัลฟอย " รอน
     " งั้นเค้าไปทำอะไรที่ร้านบอร์เจ้นและเบิร์กส์ ไปหาเฟอร์นิเจอร์รึไง " แฮร์รี่
     " ร้านนั่นพิลึก เค้าเองยิ่งพิลึก " รอน
     " พ่อเค้าเป็นผู้เสพความตาย มีเหตุผลดีอยู่แล้ว อีกอย่างเฮอร์ไมโอนี่ก็เห็นเต็มสองลูกกะตา " แฮร์รี่
     " ฉันบอกแล้วไง ฉันไม่รู้ไม่เห็นอะไร " เฮอร์ไมโอนี่
     " ฉันอยากออกไปสูดอากาศข้างนอก " แฮร์รี่ไม่ต้องการให้บรรยากาศสนทนากับเพื่อนสนิทตึงเครียดกว่านี้

     ระเบียงทางเดินเริ่มว่างขณะนักเรียนกลับไปโบกี้ของตน เพื่อเปลี่ยนเสื้อคลุมโรงเรียนและเก็บข้าวของ แฮร์รี่ฉวยโอกาสขว้างระเบิดควันเข้าไปในโบกี้บ้านสลิธีริน ใช้ผ้าคลุมล่องหนพรางตัวแทรกเข้าไปในกลุ่มเพื่อนมัลฟอย ปีนม้านั่งขึ้นไปนอนขดตัวบนตระแกรงวางของติดเพดาน
     " อะไรน่ะ " เดรโกฉุนตอนควันสีขาวปลิวเข้าตา
     " ไม่รู้สิ " แครบและกอยล์ งงๆ
     " พวกเด็กปีหนึ่งคงเล่นพิเรนน่ะ มาเหอะเดรโกนั่งลงเหอะ เดี๋ยวก็ถึงฮอกวอตส์แล้ว " แพนซี่ ว่า
     " ฮอกวอตส์เป็นโรงเรียนเวทมนตร์ที่ไม่เอาไหนที่สุด ฉันอยากกระโดดลงมาจากหอดูดาวด้วยซ้ำที่คิดว่าต้องเรียนต่อไปอีกตั้ง 2 ปี "
     " เธอหมายความว่ายังไง " แพนซี่ ฉงน
     " เอาเป็นว่าปีหน้า เธอจะไม่เห็นฉันเสียเวลาเข้าเรียนวิชาคาถาก็แล้วกัน ขำอะไรเบลส .. หัวเราะทีหลังดังกว่า " มัลฟอยสังเกตเห็นกระเป๋าใบใหญ่บนตระแกรงเหนือศีรษะของเขาขยับผิดปกติ " ลงกันไปก่อน ฉันขอเช็คอะไรหน่อย "

     แฮกริดถือตะเกียงรอรับนักเรียนที่ชานชาลา
     " แล้วแฮร์รี่ล่ะ " เฮอร์ไมโอนี่
     " คงไปรอที่ชานชาลาแล้วล่ะ " รอน

     เดรโกยืนขึ้นมือซ้ายถือกระเป๋านักเรียนเดินตรงไปดึงผ้าม่านปิดประตู มือขวาดึงไม้กายสิทธิ์โบกให้ผ้าม่านหลุดลงมาบังกระจกหน้าต่างทุกด้านของตู้ขบวน " แม่นายไม่เคยสอนหรือไงว่าแอบฟังมันเสียมายาท พอตเตอร์ เพ็ตตริฟิคัส โททาลัส ! " แฮร์รี่ร่วงลงไปนอนหงายอยู่บนพื้น ตัวชาคล้ายเป็นอัมพาต เดรโกยิ้มเยาะๆเมื่อจัดการคู่อริโดยไม่ทันตั้งตัว
     " อ๋อ ใช่ เค้าตายไปก่อนที่แกรู้จักเช็ดน้ำลายตัวเองซะอีก (กระทืบหน้า)นั่น สำหรับพ่อของฉัน นั่งรถกลับไปลอนดอนให้สนุกนะ " เดรโกลากผ้าคลุมวิเศษมาปิดร่างแฮร์รี่มิดก่อนรีบเดินลงจากรถไฟ
     แว่นตาแยกสีสเปคตรัมจากผ้าคลุมล่องหนเผยให้เห็นร่างใครนอนนิ่งอยู่ ลูน่าร่ายคาถา " อเนอร์วาเต้ ! สวัสดี แฮร์รี่ "
     " ลูน่า รู้ได้ไงว่าฉันอยู่ไหน " แฮร์รี่ดึงผ้าคลุมออก พยุงร่างขึ้นยืนวิงเวียน รถไฟกระตุกเตรียมเคลื่อนออกจากชานชาลา
     " แรพเพิร์ส เต็มหัวเธอไปหมดเลย "

     ทั้งสองเดินย่ำไปตามทางเดินมืดๆไร้ผู้คนเหลือเพียงรอยล้อรถบดถนนลูกรังใหม่ๆ แฮร์รี่รู้สึกโล่งใจเมื่อมาถึงประตูรั้วโรงเรียน รูปหมูป่าแยกเขี้ยวต้อนรับอยู่บนเสาหิน 2 ข้าง
     " ต้องขอโทษที่ทำให้เธอพลาดรถม้านะลูน่า "
     " ไม่เป็นไรหรอก มันทำให้ฉันเหมือนมีเพื่อน " น้ำเสียงลูน่าล่องลอย
     " โอ้ ฉันเป็นเพื่อนเธอ "
     " ดีจัง "
     ศจ.ฟลิทวิกกางกระดาษเช็คชื่อนักเรียน " โอ้ ได้เวลาพอดี ฉันหาตัวเธอแทบแย่ เอาล่ะชื่ออะไร "
     " ศจ.ฟลิทวิก คุณรู้จักผมมา 5 ปีแล้วนะ "
     " ไม่มีข้อแก้ตัวพอตเตอร์ "
     " เขาเป็นใครหรือคะ " ลูน่าเห็นชายฉกรรจ์เดินอาดๆวนเวียนหน้าประตูเหล็ก
     " มือปราบมาร เพื่อความปลอดภัยของโรงเรียน " ศจ.ฟลิทวิกตอบห้วนๆ

     " ไม้นั่นเอาไว้ทำอะไรเหรอ " ภารโรงฟิลช์ทำหน้าที่ตรวจค้นข้าวของละเอียดยิบก่อนใครนำเข้าเขตโรงเรียน
     " ไม่ใช่กิ่งไม้นะตาแก่โง่ นั่นไม้เท้า " เดรโกโมโห
     " แล้วมีเหตุผลอะไรต้องทำให้เธอใช้ไม้เท้า มันอาจถูกใช้เป็นอาวุธร้ายแรงก็ได้ " ฟิลช์ยิ่งสงสัยหนัก
     " ไม่เป็นไรหรอกน่าคุณฟิลช์ ผมรับประกันให้คุณมัลฟอยได้ " ศจ.สเนปแก้ตัวแทนลูกศิษย์
     " หน้าสวยนี่ พอตเตอร์ " เดรโกหันมาเย้ยแฮร์รี่แล้วเดินตามศจ.สเนปไป
     " ฉันจัดการให้เอามั้ย ที่จริงคิดว่าแบบนี้เธอดูหน้าตาเข้มขึ้นนะเมื่อล้างสะอาด "
     " เธอเคยใช้มะขามฟอกสบู่มั้ย "
     " ยังแต่ก็เคยฟอกนิ้วเท้ามั่ง ไม่เห็นต่างกันนัก "
     " เอ่อ โอเคงั้นเริ่มได้เลย "
     " เอพิสกี้ ! " ลูน่าโบกไม้กายสิทธิ์ประชิดใบหน้าแฮร์รี่
     " โอ๊ย เอ่อคือเป็นไงบ้าง " แฮร์รี่เจ็บปวดแทบน้ำตาไหลพรากขณะสันจมูกที่คดหักถูกดึงตรงเข้าที่
     " ดูปกติเหลือเชื่อเลยล่ะ "
     " สุดยอด "

        next chapter >>