นากินี,เจ้างูยักษ์เลื้อยออกมาจากหลุมศพในสุสานประจำตระกูลริดเดิ้ล ผ่านทางโรยกรวดรกไปด้วยเศษกิ่งไม้ใบหญ้า เดิมทีคฤหาสน์หลังงามที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่บนเนินเขาเหนือหมู่บ้านลิตเติ้ลแฮงเกิลตัน 50 ปีหลังจากเกิดเหตุฆาตกรรมยกครัว ที่แห่งนี้กลับกลายเป็นบ้านร้างน่ากลัว เถาไอวี่ขึ้นปกคลุมตามผนังกำแพง หน้าต่างบางบานมีไม้กระดานตีปิดตาย ชาวบ้านละแวกนี้ไม่เคยเศร้าโศกเสียใจกับการจากไปของนายและนางริดเดิ้ล,เศรษฐีผู้ยโสโอหัง ยิ่ง ทอม ,ลูกชายนั้นก็ไร้มารยาทพอๆกัน
     แฟรงก์ ไบรส์,คนสวนของครอบครัวริดเดิ้ลอาศัยอยู่ในกระท่อมตีนเขา ขณะกำลังจุดไฟเตาแก๊สเขาเหลือบมองออกนอกหน้าต่างเห็นแสงไฟสว่างจากห้องชั้น 3 ของคฤหาสน์
     " พวกเด็กเลว " แฟรงก์สบถ
     ค่ำคืนยามวิกาลเช่นนี้จะมีคนดีๆที่ไหนกันย่องเข้าไปสุมหัวในบ้านร้าง เขาถือตะเกียงเดินงกๆเงิ่นๆไปตามทางลาดชันสู่ตีนบันได เปิดประตูส่องไฟฉายเดินขึ้นไปเรื่อยๆ ราวกับสำรวจถ้ำ กลิ่นอับชื้นฉุนจมูก เมื่อถึงชานบันไดมีแสงไฟลอดจากบานประตูเปิดแง้มไว้ ทำให้เขาพอมองเห็นผู้บุกรุก
     " เจ้าทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ หางหนอน เท่าที่ข้ารู้ ไม่นานมานี้เจ้าเคยอาศัยอยู่ในท่อระบายน้ำ หน้าที่ดูแลรับใช้ข้าเป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับเจ้าใช่มั้ย " เสียงนั้นเยียบเย็น
     " โอ๊ย เปล่าๆเลยท่านลอร์ด โวลเดอมอร์ ข้าหมายถึงว่า .. บางทีเราอาจทำได้โดยไม่ต้องใช้เด็กนั่น " ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ เต้นเร่าพยายามแก้ตัว
     " ไม่ เด็กนั่นคือทุกอย่าง จะทำโดยไม่มีมันไม่ได้ และเราจะต้องทำอย่างที่ข้าบอกเอาไว้ "
     " ท่านจะไม่มีวันผิดหวัง นายท่าน " ชายหนุ่มอีกคนรับอาสา
     " ดี ก่อนอื่นต้องรวบรวมพวกเรา ต้องส่งสัญญาณบอกพวกเขา " งูยักษ์เลื้อยขึ้นบันไดผ่านแฟรงก์และประตูเข้าไปในห้องนั้นแล้วชูหัวขู่เสียงฟ่อๆอยู่เหนือเก้าอี้เจ้าของเสียงอันน่าสะพรึงกลัว " นากินี บอกข้าว่ามีคนเฝ้าสวนที่เป็นมักเกิ้ลแก่ๆยืนอยู่ข้างนอกห้องนี้ ถอยไปซิ หางหนอน  ข้าจะได้ต้อนรับแขกของเราอย่างเหมาะสม อะวาดา เคดาฟรา ! "
     สิ้นเสียงคำสาปพิฆาตบังเกิดแสงสีเขียวสว่างวาบปลิดชีพศัตรู

     แฮร์รี่จำเป็นต้องขู่ลุงเวอร์นอนว่าจะรายงาน ซิเรียส  หากเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ไปดู ควิดดิชเวิลด์คัพตอนปิดภาคเรียนกับครอบครัววีสลี่ย์ ครั้นมาถึงบ้านโพรงกระต่ายเขาฝันเห็นชายแก่มีหน้าที่เฝ้าคฤหาสน์หลังโทรมๆล้มตัวฟาดพื้นสิ้นใจตาย ลอร์ดโวลเดอมอร์ กับ ปีเตอร์ กำลังวางแผนฆ่าเขา โดยมีชายหนุ่มลึกลับคอยช่วยเหลือ แฮร์รี่พลิกตัวนอนหงาย หายใจหอบรัวเร็ว
     " แฮร์รี่ ๆ เป็นอะไรไป " เฮอร์ไมโอนี่ปลุก
     แฮร์รี่ผวาตื่นจากภวังค์รีบคว้าแว่นตา " เฮอร์ไมโอนี่ แค่ฝันร้ายน่ะ เธอมาถึงเมื่อไหร่ "
     " เดี๋ยวนี้ เธอล่ะ "
     " เมื่อคืน " แฮร์รี่รู้สึกว่าฝันประหลาดนั้นช่างสมจริงเหลือเกิน
     รอนนอนหลับอุตุอยู่จึงถูกเฮอร์ไมโอนี่ตะโกนเรียก " ตื่นซิๆ โรนัลด์ จริงๆเลย แต่งตัวซะแล้วห้ามกลับไปนอนต่อนะ "
     " โอ๊ยให้ตายสิ " รอนรีบดึงผ้าห่มคลุมอก(ขี้อาย)
     แฮร์รี่ลุกขึ้นนั่งใช้มือกุมหน้าผาก แผลเป็นรูปสายฟ้าฟาดออกอาการปวดแสบปวดร้อน เจ็บปวดขึ้นมาทันใด
     " เร็วเข้า รอน แม่เธอบอกว่าอาหารเช้าพร้อมแล้ว " เฮอร์ไมโอนี่ย้ำ
     เด็กๆจำใจตื่นแต่เช้า หน้าซีดงัวเงียรีบเข้าห้องน้ำและแต่งตัว แบกเป้สะพายหลังเดินทางออกจากบ้าน อากาศภายนอกหนาวเย็นยะเยือก ดวงจันทร์ยังคงห้อยค้างอยู่บนฟ้าใกล้เนินสโต๊ทส์เฮด
     " รอน เรากำลังไปไหนกันเนี่ย " แฮร์รี่
     " ม่ายรุ " รอนบอกแฮร์รี่แล้วส่งเสียงถามบิดา " พ่อครับเราจะไปไหนกัน "
     " ก็ไม่รู้เหมือนกัน ตามมาเถอะ " อาเธอร์
     " อาเธอร์ เกือบมาไม่ทันแล้ว " ชายชรารูปร่างสูงโปร่งเดินมาบรรจบ
     " โทษที เอม็อส พวกเราบางคนยังลืมตาไม่ขึ้นน่ะ(รอนหาว) ทุกคนฟังนี่ เอม็อสดิกกอรี่  ทำงานอยู่กับฉันที่กระทรวง(กองออกระเบียบ และ ควบคุมสัตว์วิเศษ .. เด็กหนุ่มคนหนึ่งกระโดดลงมาจากต้นไม้)หนุ่มหล่อล่ำนี่คงเป็น เซดริก  เดาถูกมั้ย " อาเธอร์ วีสลี่ย์
     " ใช่ครับ " รีบเช็คแฮนด์กับนายวีสลี่ย์
     เซดริกอายุ 17 ปี เป็นหัวหน้าทีม และ ผู้เล่นในตำแหน่งซีกเกอร์ของทีมควิดดิชประจำบ้านฮัฟเฟิลพัฟที่ฮอกวอตส์ เฮอร์ไมโอนี่ส่งสายตาบอกจินนี่ขณะตะลึงความโคตรหล่อ " ทางนี้ "
     " เคราเมอร์ลินเป็นพยาน เธอคือ แฮร์รี่ พอตเตอร์ แน่ๆ " เอม็อสจ้องรอยแผลเป็นรูปสายฟ้าฟาดเขม็ง
     " ใช่ครับ "
     " เยี่ยม..! ยินดีที่ได้พบ " เอม็อสส่งมือเช็คแฮนด์แฮร์รี่
     " ยินดีที่ได้พบเช่นกัน " แฮร์รี่รู้สึกว่าถูกเขย่ามือแรงขึ้นอีก

     " ใช่ มันอยู่ตรงนั้นเอง  ไปหรือยัง " อาเธอร์
     " ไปเลย เราไม่อยากจะไปสาย " เอม็อส
     " เร็วเข้าเกือบถึงแล้ว ยืนกันให้ดีๆนะทุกคน " อาเธอร์
     " ทำไมพวกเขาถึงต้องยืนล้อมรองเท้าบู๊ตเก่าๆด้วย " แฮร์รี่สงสัย
     " มันไม่ใช่รองเท้าบู๊ตเก่าๆ เป็น กุญแจนำทาง " เฟร็ด กับ จอร์จ ตอบพร้อมกัน
     " ถึงเวลาแล้ว " อาเธอร์นำทุกคนก้มลงยืนล้อมวงรอบกุญแจนำทางแล้วเอามือแตะ
     " กุญแจนำทางอะไร? " แฮร์รี่ข้องใจ
     " พร้อมกันนะ ฉันจะนับ 3 .. 1 2 ("แฮร์รี่" อาเธอร์เรียกสติ) 3 " เอม็อส นับ
     แรงเหวี่ยงมหาศาลดันลำตัวและเท้าของทุกคนลอยสูงขึ้นจากพื้น ไหล่กระทบกันก่อนพุ่งไปข้างหน้า ทะลวงสายลมครวญคราง และสีสันหมุนคว้าง นิ้วชี้ของพวกเขาจิ้มติดกับรองเท้าบู๊ตราวกับถูกแม่เหล็กดูด
     " ปล่อยมือได้เด็กๆ " เอม็อส
     " อะไรนะ " แฮร์รี่
     " ปล่อยมือ " อาธอร์บอก
     คุณลองนึกภาพนักดิ่งพสุธาแหวกว่ายอากาศมาจับมือกันเป็นวงกลมแล้วสลายตัว ต่างลอยเป็นอิสระไปคนละทิศละทาง เด็กๆล้มลงหงายหลังตอนลงพื้น กุญแจนำทางหล่นพลั่กเฉียดศีรษะแฮร์รี่ มีเพียง อาเธอร์ เอม็อส และ เซดริก ปล่อยตัวเบาๆย่างกรายลงมาจากท้องฟ้า
     " พนันได้ว่าช่วยทำให้จมูกโล่งจริงมั้ย " อาเธอร์
     " ชุดยับเยินทุกทีเลย " เซดริกยื่นมือฉุดแฮร์รี่ลุกขึ้น
     " ขอบใจ " แฮร์รี่

     บริเวณทุ่งร้างกว้างใหญ่ และ มีม่านหมอกปกคลุมอยู่ซ่อนเต็นท์นับร้อยนับพันตั้งเรียงกันตามแนวลาดชันยาวจดป่ามืดทึม โอบล้อมสนามกีฬาขนาดยักษ์ พ่อมดแม่มดหลั่งไหลมาจากทุกสารทิศเพื่อจับจองที่พัก และตีตั๋วเข้าชมการแข่งขันกีฬาครั้งประวัติศาสตร์
     " ว๊าว ดูโน่นสิ " เฮอร์ไมโอนี่ตะลึง
     " พวกเด็กๆ ขอต้อนรับสู่ควิดดิชเวิลด์คัพ " พ่อมดสวมชุดแฟนซียืนอยู่หน้างานกล่าว บรรยากาศคล้ายงานชุมนุมอะไรสักอย่าง มีการละเล่นของพวกเพี้ยนๆเลียนแบบมักเกิ้ล เช่น โยนลูกบอล 3 ลูกสลับกันรับด้วยสองมือ พ่นไฟ ดนตรีเปิดหมวก .. เพ้นต์หน้ารูปธงชาติ
     " อยู่รวมกันไว้ เร็วเข้าสาวๆ " อาเธอร์
     " ดีจัง " จินนี่
     " เร็วเข้า ตามมาสาวๆ ให้ตายสิ " อาเธอร์และคนใกล้ๆก้มศีรษะหลบนักกีฬาขี่ไม้กวาดฉวัดเฉวียนร่อนต่ำ
     " ฉันว่าเราควรแยกกันนะพี่ชาย " เอม็อส
     " เจอกันที่สนามแข่งขัน " อาเธอร์
     " เซดริก ไปเถอะ " เอม็อสบอกลูกชาย
     " แล้วเจอกันนะ เซดริก " อาเธอร์


     เต็นท์พ่อมดตั้งเรียงเป็นแถวยาวเหยียดในท้องทุ่งท่ามกลางไอหมอก มองดูคล้ายของมักเกิ้ลแต่พ่อมดขี้โอ่ชอบตกแต่งอะไรแปลกประหลาดกว่าใครอื่น เช่น เพิ่มปล่องไฟ เสาบอกทิศทางลม นาฬิกาแดด สายดึงกระดิ่ง .. ทำสวนในอ่างน้ำ มีนกกระสา ปลาทอง น้ำพุจำลอง อาเธอร์เรียกเด็กๆมาริมชายป่าสุดปลายทุ่ง
     " อ้า บ้านอันแสนอบอุ่น " อาเธอร์หยุดอยู่หน้าเต็นท์ขนาดเล็กกะโปโลสักครู่ แล้วมุดเข้าไปเช่นเดียวกับ เฟร็ด จอร์จ จินนี่ เฮอร์ไมโอนี่ และ รอน ตามลำดับ
     ส่วนแฮร์รี่หยุดอยู่หน้าเต็นท์เล็กๆหลังนั้นชั่วขณะ เขาได้ยินเสียงคนอื่นๆพูดเล็ดลอดออกมาท่าทางสนุก " อะไรน่ะ "
     " เยี่ยมมากสำหรับห้องน้ำ " เฮอร์ไมโอนี่เปรย " จินนี่ ดู ดูสิ "
     " สาวๆเลือกที่นอนแล้วจัดของ รอน ออกมาจากครัวเดี๋ยวนี้ เราก็หิวกันทุกคน " อาเธอร์
     " ใช่ ออกมาจากครัวซะรอน " คู่แฝดว่าพลางรีบเอาเท้าลงจากโต๊ะก่อนอาเธอร์จะอบรมมารยาท
     แฮร์รี่ย่อตัวมุดเข้าไปในเต็นท์บ้าง แล้วเขาก็อ้าปากตาค้างราวเดินเข้ามาในแฟลตโบราณขนาด 3 ห้องนอน มีห้องน้ำและครัวครบครัน " ฉันชอบเวทมนตร์จัง "
          สนามกีฬาดูคล้ายชามอ่างยักษ์จุผู้ชมได้หนึ่งแสนที่นั่ง พ่อมดแม่มดกำลังเข้านั่งประจำที่ในชั้นบ็อกซ์ ไล่ตามลำดับความสูงอัฒจันทร์ พื้นสนามปลูกหญ้าเทียมสีเขียวสด สุดปลายแต่ละข้างมีเสาสูง 15 เมตร พร้อมห่วงจำนวน 3 เสา สกอร์บอร์ดขนาดมโหฬารมีโฆษณาอักษรวิ่ง ไม้กวาด-น้ำยาวิเศษ ปัดฝุ่น-ชำระคราบสกปรกทันใจ .. และห้องเสื้อแกลดแร็กส์ สาขา ลอนดอน ปารีส ฮอกมี้ด
     " เชิญซื้อสูจิบัตรควิดดิชเวิลด์คัพ 5 ซิกเกิ้ลเท่านั้น "
     " ให้ตายสิพ่อที่นั่งเราอยู่สูงแค่ไหน " รอน
     " คือพูดแบบนี้ก็แล้วกัน ถ้าฝนตกเราจะรู้ก่อนใคร " ลูเซียส มัลฟอย คุยข่ม,เย้ยหยันครอบครัววีสลี่ย์อยู่ในที
     " ฉันกับป๋าจะนั่งในชั้นของรัฐมนตรี เราได้รับเชิญเป็นการส่วนตัวจาก คอร์นีเลียส ฟัดจ์ เองเลย " มัลฟอยน้อยเสริม
     " อย่าคุยโว เดรโก(ใช้มือทุบหน้าอก) ไม่จำเป็นสำหรับคนพวกนี้ " ลูเซียสใช้ตะขอไม้เท้าเกี่ยวเสื้อรั้งตัวแฮร์รี่มาคุยด้วย " ขอให้ดูสนุกนะ เท่าที่ทำได้ "

     ผู้ชมโห่ร้องปรบมือเกรียวกราว ปล่อยลูกโป่งสีเขียว-ขาว ต้อนรับนักกีฬาทีมชาติไอร์แลนด์ พวกเขาขี่ไม้กวาดพุ่งเร็วราวจรวดปล่อยควันไปรอบๆสนาม ฝูงชนครางฮือฮาตอนพลุระเบิดสายรุ้งเผยให้เห็นตัว แชมร็อก  (มาสคอต)ตุ๊กตาขนาดยักษ์เต้นเริงร่าอยู่กลางอากาศ เลเปรอคอน  โปรยเหรียญทองไปทุกสารทิศแล้วสลายไป
     " ขึ้นมาเลย นั่งลงซะ บอกแล้วไงว่ามันคุ้มค่าที่ต้องรอคอย เอาเลย " เฟร็ด
     " ทีมไอริช นั่น ทรอย ไง " จอร์จ
     " และ มัลเลต " รอน
     " โมแรน ด้วย " แฮร์รี่
     นักกีฬาทีมชาติบัลแกเรียขี่ไม้กวาดเข้ามาบ้าง กองเชียร์ยกแผ่นแปรอักษรต่อกันแสดงภาพโปรเจ็กเตอร์ของ ซูเปอร์สตาร์  วิกเตอร์ ครัม ในท่าชูกำปั้นกระหายชัยชนะ
     " ขอทักทาย และ ต้อนรับ พวกบัลแกเรีย มาแล้ว " โฆษกสนามประกาศ
     " ใช่ ใครน่ะ " จินนี่
     " นั่นเป็น วิกเตอร์ ครัม ซีกเกอร์มือดีที่สุดในโลก " จอร์จบอก
     " ครัม ครัม ! " เสียงผู้ชมตะโกนขานชื่อ
     " สวัสดีทุกท่านในฐานะ รมต.กระทรวงเวทมนตร์ .. ผมรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับพวกท่านทุกคนในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศควิดดิชเวิลด์คัพครั้งที่ 422 เริ่มการแข่งขันได้แล้ว..! " คอร์นีเลียส ฟัดจ์ ชักไม้กายสิทธิ์ชี้ไปที่ลำคอตนเอง เปล่งเสียงเอคโค่กลบเสียงอึกทึกทั้งอัฒจันทร์

     ผลการแข่งขันไอร์แลนด์ชนะบัลแกเรีย 170:160 คว้าแชมป์ควิดดิชเวิลด์คัพสำเร็จ ถึงแม้ วิกเตอร์ ครัม ,ซีกเกอร์ทีมบัลแกเรียจะจับลูกสนิชได้ก่อน เอเด็น ลินช์ ,ทีมไอร์แลนด์ คะแนนก็ไล่ไม่ทัน จบเกมในที่สุด มุขหลอกรอนสกี้ ของ ครัม ใช้ได้ผลเป็นครั้งที่ 2 ท่าทิ้งตัวดิ่งพสุธาทำให้ ลินช์ บี้แบนติดดิน
     เฟร็ด กั บจอร์จ ชนะพนัน ลูโด้ แบ็กแมน พวกเขากับน้องๆเดินปะปนกับฝูงชนที่หลั่งไหลออกจากอัฒจันทร์กลับไปยังที่ตั้งแคมป์ เสียงร้องเพลงเอะอะลอยมาตามลมยามราตรี พอถึงเต็นท์ไม่มีใครอยากเข้านอนท่ามกลางเสียงอึกทึกดังรอบตัว
     " ไม่มีใครเทียบเท่าครัม " รอน
     " ครัม ครัม งี่เง่า " เฟร็ด/จอร์จ
     " เขาเหมือนนกโผบิน และ ร่อนในสายลม เขาเป็นมากกว่านักกีฬา " เฟร็ด/จอร์จเอาธงเขียวคลุมหัวรอน
     " เขาเป็นศิลปิน " รอนปลื้มไม่เลิก
     " ฉันคิดว่าพี่มีความรักนะ รอน " จินนี่แซว
     " หุบปาก " รอนยั้วน้องสาว
     " วิกเตอร์ ฉันรักเธอ .. " เฟร็ด/จอร์จครวญเพลงอ้อยสร้อย
     " เมื่อเราต้องห่างกันหัวใจฉันเต้นไหวเพียงเพื่อเธอ " แฮร์รี่ร้องต่อ
     " เสียงเหมือนพวกไอริชกำลังฉลองชัยชนะ " เฟร็ดว่า
     " หยุด หยุดนะ ไม่ใช่พวกไอริช เราต้องออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้..! " อาเธอร์พรวดพราดเข้ามาในเต็นท์
     เสียงร้องเพลงเงียบหายกลายเป็นเสียงหวีดร้องและเสียงฝีเท้าคนวิ่งครึกโครม
     " รีบออกมา ผู้เสพความตาย " เสียงตะโกนลั่นของผู้คนภายนอก
     อาเธอร์สั่ง " ทุกคนกลับไปที่กุญแจนำทางแล้วรวมกลุ่มกันไว้ เฟร็ด จอร์จ รับหน้าที่ดูแล จินนี่ ด้วย ไป !! "

     พ่อมดกลุ่มใหญ่ในชุดคลุมสีดำ,สวมหน้ากาก และหมวกทรงกรวยแหลม มือถือไม้กายสิทธิ์เสกลูกไฟถล่มเต็นท์พังพาบ แสงจากกองไฟลุกไหม้เป็นหย่อมๆเผยให้เห็นผู้คนที่หวาดกลัวรีบวิ่งหนีเข้าไปในป่า
     " แฮร์รี่ เร็วเข้า " เฮอร์ไมโอนี่
     แฮร์รี่พลัดหลงจากเพื่อนๆใครบางคนชนเขาล้มลงแน่นิ่ง พื้นที่แถบนั้นเตียนโล่ง ผ้าเต็นท์และผืนหญ้ากระจุย ควันไฟหลังการเผาไหม้ลอยวน ชายหนุ่มในชุดเสื้อหนังสีดำยกไม้กายสิทธิ์ เสกคาถา " เดดสะมอเร่ ! "
     ลำแสงสีเขียวมรกตพุ่งขึ้นเหนือยอดไม้ ขยายตัวเหนือท้องฟ้ากลายเป็นรูปกะโหลกผีขนาดยักษ์ มีงูเลื้อยออกมาจากปาก เปล่งแสงระยิบระยับราวกลุ่มดาว ลอยสูงขึ้น ๆ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องสยองขวัญระงมไปทั้งป่า
     แฮร์รี่ฟื้นคืนสติ ลืมตา มองเห็นชายหนุ่มลึกลับจึงตะกายตัวลุกหนี หมอนั่นคิดจะตามล่าพอเห็นเพื่อนๆของแฮร์รี่เลยเผ่นแน่บ
     " แฮร์รี่เธออยู่ไหน? " เฮอร์ไมโอนี่
     " แฮร์รี่เราตามหานายอยู่ตั้งนาน นึกว่าจะไม่เจอแล้ว " รอน
     " อะไรน่ะ " แฮร์รี่จ้องมองกะโหลกผีนีออน รู้สึกเจ็บแปลบที่รอยแผลเป็นบนหน้าผากทันใด

     " สตูเปฟาย..! " เสียงร่ายคาถาจากพ่อมดยืนล้อมวงกินโต๊ะ รัศมีลำแสงสีแดงเพลิงพุ่งสู่จุดศูนย์กลางเฉียดศีรษะ แฮร์รี่  ตอนก้มตัวลงโอบไหล่ เฮอร์ไมโอนี่  และ รอน  ติดพื้น
     " หยุดนะ นั่นลูกผม รอน แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ ไม่เป็นไรใช่มั้ย ไปกันเถอะเด็กๆ " อาเธอร์มาทันเวลา
     " พวกมันมาเอาตัวแฮร์รี่ " รอน
     " ใครเป็นเสก ตรามาร  นั่น " บาร์ตี้ เคร้าช์ ยังไม่ปักใจเชื่อ(คิดว่าพวกเด็กๆเป็นตัวป่วน)
      " เคร้าช์ คุณคงไม่คิดว่า .. " อาเธอร์
      ใบหน้าเคร้าช์เคร่งเครียด " อย่าโกหก พวกเธอทุกคนถูกจับได้ในที่เกิดเหตุ "
     " ห่ะ-เหตุ " แฮร์รี่ขยับปาก
     " บาร์ตี้ พวกเขายังเด็ก " อาเธอร์เตือน
     " เหตุอะไร? " เคร้าช์
     " นั่นคือตรามาร แฮร์รี่ สัญลักษณ์ของเขา " เฮอร์ไมโอนี่กระซิบ
     " โวลเดอมอร์ พวกที่ใส่หน้ากากในคืนนี้เป็นพวกเขาด้วยใช่มั้ย สาวก  ของเขา " แฮร์รี่คราง
     " ใช่ ผู้เสพความตาย " อาเธอร์
     " ตามฉันมา " เคร้าช์บอกพ่อมดแม่มดจากกระทรวง
     " มีผู้ชายอีกคนเมื้อกี้ นั่นไง " แฮร์รี่ระล่ำระลัก
     " ทุกคน ทางนี้ " เคร้าช์กับสมัครพรรคพวกเดินไปตามทิศที่แฮร์รี่ชี้นิ้ว
     " ผู้ชายเหรอ แฮร์รี่ ใคร? " อาเธอร์ซัก
     " ผมไม่รู้ ผมไม่เห็นหน้าเขา " แฮร์รี่    
    

    next chapter coming soon >>