Harry Potter and the Chamber of Secrets (2002) : แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ ห้องแห่งความลับ
15.
1.ศจ.มักกอนนากัลแจ้งวิกฤติฮอกวอตส์  2.โครงกระดูกของเธอจะอยู่ในห้องนี้ชั่วนิรันดร์ 1.แฮร์รี่กับรอนตามไปพบศจ.ล็อกฮาร์ตในห้องพักจึงรู้ว่าศจ.กำมะลอก็เตรียมตัวเผ่นหนีก่อนใคร 2.เมอร์เทิ่ลบอกทางเข้าสู่ห้องแห่งความลับ

     " .. นักเรียนทุกคนกลับไปหอคอยของตนโดยเร็วที่สุด อาจารย์ทุกท่านเชิญที่ระเบียงชั้น 2 ด่วน .. " เสียงเอ็คโค่ ศจ.มักกอนนากัลสะท้อนก้องตามระเบียงทางเดินต่างๆด้วยเวทมนตร์ แฮร์รี่ และ รอน แอบอยู่ข้างกำแพง
     
" อย่างที่คุณเห็น ทายาทของสลิธีรินทิ้งข้อความใหม่ไว้อีก สิ่งที่เรากลัวกันเกิดขึ้นอีกแล้ว นักเรียนคนหนึ่งถูกสัตว์ร้ายลักพาตัวไปไว้ในห้องแห่งความลับ พวกนักเรียนจะต้องกลับบ้าน นี่คือจุดจบของฮอกวอตส์" 
     
" ขอโทษครับ _ _ เผลอหลับ _ _ ผมพลาดอะไรไป " ศจ.ล็อกฮาร์ตมาประชุมสาย
     
" เด็กหญิงคนหนึ่งถูกสัตว์ร้ายลักพาตัวไป เวลาของคุณมาถึงแล้ว " ศจ.สเนป
      " เวลาของผม " ศจ.ล็อกฮาร์ตหน้าถอดสี
      " คุณเพิ่งบอกเมื่อคืนนี้เองว่ารู้มาตลอด ว่าทางเข้าออกห้องลับนั่นอยู่ที่ไหน " 
     
" ตกลงตามนั้น เราจะปล่อยให้คุณจัดการสัตว์ร้าย ฝีมือคุณจะเลื่องลือจนกลายเป็นตำนาน " ศจ.มักกอนนากัลเห็นชอบตามศจ.สเนป
      " ดีมาก ผมจะไปห้องทำงานเพื่อ _ _ เตรียมตัวให้พร้อม " ศจ.ล็อกฮาร์ตพูดตะกุกตะกัก
      " ใครคือเหยื่อที่ถูกสัตว์ร้ายจับไปมิเนอร์ว่า " มาดามพอมฟรีย์ 
      " จินนี่ วีสลี่ย์ "
      รอนได้ยินถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น เมื่อคณาจารย์เดินจากไปแฮร์รี่โผล่ออกมาอ่านอักษรเลือดบนผนัง " .. โครงกระดูกของเธอจะอยู่ในห้องนี้ชั่วนิรันดร์ .. โธ่ จินนี่ "

      แฮร์รี่และรอนเดินลงไปยังห้องทำงานของ ศจ.ล็อกฮาร์ต พวกเขาได้ยินเสียงลาก ทุบ แกะกระดาษ และเสียงฝีเท้าเดินวนไปมาในนั้น
      " ศจ.ล็อกฮาร์ตอาจไร้ประโยชน์ แต่เขาต้องพยายามเข้าไปในห้องลึกลับ อย่างน้อยเราคงพอบอกอะไรที่เรารู้ (เปิดประตูเข้าไป) ศาสตราจารย์ เรามีข่าวสำคัญมาให้ครับ " แฮร์รี่ เห็นเขาปิดหีบเก็บข้าวของ มีพิรุธ " จะไปไหนหรือครับ " 
      " ใช่ๆ มีเรื่องด่วน หลีกเลี่ยงไม่ได้ "
      " แล้วน้องสาวผมล่ะฮะ " รอนครวญ
      " นับว่าเคราะห์ร้ายมาก ไม่มีใครเสียใจเท่าฉัน " 
      " อาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด ยังไปไหนไม่ได้ " รอนขวาง
      " ตอนรับงาน ไม่มีอะไรแบบนี้ระบุอยู่ " เดินอ้อมโต๊ะออกมา
      " จะหนีไปเหรอฮะ ทั้งๆที่เคยมีวีรกรรมอย่างที่เขียนไว้ " แฮร์รี่ไม่อยากเชื่อ
      " หนังสืออาจทำให้เข้าใจผิด "
      " แต่อาจารย์เขียน .. "
      " เด็กเอ๋ย ใช้สามัญสำนึกบ้าง หนังสือฉันคงขายไม่ได้ถึงครึ่ง ถ้าคนไม่คิดว่าฉันทำ "
     
" หลอกกันนี่ คุณขโมยความดีความชอบของคนอื่นมาเป็นของตัว .. ชุบมือเปิบ " แฮร์รี่รู้ไต๋
      " มีอะไรที่คุณทำได้มั่ง " รอนซัก
      " ดีที่เธอเอ่ยขึ้นมา ฉันมีพรสวรรค์เรื่อง คาถาลบความทรงจำ มิฉะนั้นพวกพ่อมดแม่มดคงคุยฟุ้งไปหมดแล้ว ฉันก็ไม่มีวันขายหนังสือได้ ที่จริง .. ฉันต้องเสกคาถาลบความทรงจำเธอด้วย " ศจ.ล็อกฮาร์ตก้มลงหยิบไม้กายสิทธิ์ แต่ช้าไป แฮร์รี่และรอนชักไม้กายสิทธิ์จ่อหลังเขาก่อน
      " ไม่มีวันซะล่ะ อาจารย์ " แฮร์รี่เอาจริง

      พวกเขาบังคับ ศจ.ล็อกฮาร์ต เดินผ่านระเบียงมืดๆตรงไปยังประตูห้องน้ำของ เมอร์เทิ่ลจอมคร่ำครวญ
      " ใครน่ะ .. หวัดดีแฮร์รี่ จะเอาอะไร " ผีเด็กหญิงทำท่าเอียงอาย
      " อยากรู้ว่าเธอตายยังไง "
     " น่ากลัวมากเยย มันเกิดขึ้นในห้องนี้เลยแหละ (ชี้นิ้วลงข้างล่าง) ฉันมาซ่อนตัวเพราะ โอลีฟ ฮอร์นบี้ ล้อฉันเรื่องแว่นตา ฉันกำลังร้องไห้ และได้ยินเสียงคนเข้ามา " น้ำเสียงสั่นเครือตอนท้าย
      " 
เขาเป็นใคร "
      " ไม่รู้สิ ฉันกำลังเสียใจ แต่เขาพูดตลกดีเหมือนภาษาที่คิดเอง ฉันรู้ว่าเป็นเด็กผู้ชายพูดอยู่ ฉันเลยเปิดประตูออกมาเพื่อไล่เขาและ .. ฉันก็ตาย " 
      " แค่นั้นเหรอ ตายยังไง " แฮร์รี่ซักต่อ
      " จำได้แต่ว่า เห็นตาคู่หนึ่งใหญ่เบ้อเริ่ม สีเหลืองๆ อยู่ที่อ่างล้างมือนั่น " ชี้มือไปที่ซิงค์ก่อนลอยห่างออกไป
      แฮร์รี่สำรวจบริเวณนั้น ก๊อกน้ำที่มีรอยสลักรูปงูตัวจิ๋วหมุนไม่ออก
      " ตรงนี้แน่ ฉันคิดว่านั่นคือทางเข้าห้องแห่งความลับ " 
      " พูดไปเลย " รอนบอกแฮร์รี่ มือยังถือไม้กายสิทธิ์คุมเชิงศจ.ล็อกฮาร์ต " พูดเป็น ภาษาพาร์เซล นะ "

     โครงสร้างแต่ละส่วนของชุดอ่างล้างหน้ากลางห้องแยกออกจากกัน ตรงกลางเปิดเป็นช่องลงสู่อุโมงค์ส่งน้ำ
      " เก่งจริงๆ แฮร์รี่ เก่งมาก " ศจ.ล็อกฮาร์ตแกล้งชม " ถ้างั้นฉันขอลา ไม่จำเป็นที่ฉันจะอยู่ " หันหลังกลับจะวิ่งหนีแต่ถูกแฮร์รี่และรอนรวบตัวไว้
      " จำเป็นแน่ .. คุณลงไปก่อน " แฮร์รี่ไม่เกรงใจ
      " นักเรียนมันจะดีตรงไหน " 
      " คุณเก่งกว่าเรานี่ " รอนประชด
     
" พูดอย่างงั้นก็ถูก " หันหน้ามองลงไปในท่อยักษ์ " แน่ใจเหรอว่าไม่อยากลงไปก่อนน่ะ " ศจ.ล็อกฮาร์ตพูดยังไม่ทันขาดคำก็ถูกแฮร์รี่ผลักตกลงไป
      " ข้างใต้นี่โสโครกจริงๆเลย " มีเสียงบ่นดังขึ้นมา
      " เอาล่ะ ไปกันเถอะ " แฮร์รี่บอกรอน
      " ถ้าเธอตายในนั้น ฉันยินดีให้เธอแชร์ห้องส้วมนะ "
      " ขอบใจเมอร์เทิ่ล " 
      ทั้งคู่กระโดดลงไป ลำตัวไถลตามท่อขนาดใหญ่มาหล่นตุ้บที่เดียวกับศจ.ล็อกฮาร์ต
      " จำไว้นะถ้ามีอะไรเคลื่อนไหวล่ะก็ หลับตาทันทีเลย " แฮร์รี่เดินนำทางไป .. พบคราบงูขนาดมหึมา
     " ให้ตายสิ ตัวที่ลอกคราบนี้ต้องยาวกว่า 60 ฟุตแน่ๆ" แฮร์รี่ใช้มือลูบๆคลำๆ
     
" หรือยาวกว่านั้น " รอนประเมิน พูดจบศจ.ล็อกฮาร์ตจะเป็นลม

      ศจ.ล็อกฮาร์ตแย่งไม้กายสิทธิ์ตอนรอนเผลอ
      " การผจญภัยจบตรงนี้ แต่อย่ากลัว โลกจะรับรู้เรื่องราวเรา ว่าฉันมาสายเกินกว่าจะช่วยชีวิตเด็ก น่าเศร้าที่เธอ 2 คนเสียสติไปเมื่อเห็นร่างแหลกเหลวของเด็กหญิงนั่น .. เอาล่ะ " ศจ.ล็อกฮาร์ตเผยธาตุแท้ เล็งไม้กายสิทธิ์มาที่แฮร์รี่ " เธอก่อนนะพอตเตอร์ กล่าวอำลาความทรงจำของเธอซะ "
      เขาร่ายมนตร์แต่โชคร้ายไม้ของรอนหักตรงกลางอยู่แล้วจึงเกิดระเบิดรุนแรง ปลายไม้ตวัดกลับคาถาจึงพุ่งย้อนใส่ตัวเอง กระเด็นชนผนังตกลงมานอนฟุบ .. อุโมงค์สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ก้อนหินพังถล่มลงมา ฝุ่นตลบ
      " แฮร์รี่ แฮร์รี่ " รอนตะโกนเรียก
      " รอน" แฮร์รี่ลุกขึ้นวิ่งย่ำบนกองก้อนหินที่ขวางทั้งคู่ไว้ " เป็นอะไรหรือเปล่า "
      " สบายดี " ใบหน้ารอนเปื้อนฝุ่นมอมแมมเช่นเดียวกับศจ.ล็อกฮาร์ต
      " หวัดดี คุณคือใคร "
     
" รอน วีสลี่ย์ "
      " งั้นเหรอ แล้วผมล่ะคือใคร " ศจ.ล็อกฮาร์ตเพี้ยนหนัก
     
" ศจ.ล็อกฮาร์ตเสียความทรงจำไปแล้ว เขาไม่รู้เลยว่าเขาคือใคร _ _ จะให้ฉันทำยังไงต่อ " รอนรายงาน
      " ลองยกก้อนหินบางก้อนออก เราจะได้กลับออกไปได้ ฉันจะออกไปหาตัวจินนี่ "
      " ได้เลย "

16.
1.ทอม ริดเดิ้ล คือ ลอร์ดโวลเดอมอร์ 2. จินนี่ วีสลี่ย์,ผู้เปิดห้องแห่งความลับ แฮร์รี่สู้กับบาซิลิสก์

      กำแพงทึบตั้งขวางอยู่ปลายอุโมงค์ มีประตู สลักรูปงูพันเกาะเกี่ยวบนมือจับ     
     
 " เปิด " แฮร์รี่พูดเสียงต่ำราวขู่ฟ่อๆ กำแพงแต่ละข้างเลื่อนออก 
     
เด็กหญิงร่างเล็กในเสื้อคลุมสีดำนอนคว่ำหน้าอยู่ที่พื้น เบื้องหลังคือรูปปั้นใบหน้านูนสูงขนาดมหึมา 
      " จินนี่ " แฮร์รี่รีบวิ่งเข้าไปใกล้ " จินนี่ตายไม่ได้นะ(ช้อนศีรษะ เขย่าตัว) ตื่นเถอะ ตื่นสิ ตื่นเถอะนะ "
     
" ไม่ตื่นหรอก " เสียงนุ่มลึกดังแว่ว
      " ทอม _ _ ทอม ริดเดิ้ล หมายความว่าไงไม่ตื่น เธอไม่ .. " 
      " ยังมีชีวิต แต่น้อยนิด " ปรากฎตัวเด็กหนุ่มร่างพร่ามัว
     
" คุณเป็น ผี เหรอ "
      " เป็น ความทรงจำ ที่เก็บรักษาไว้ในสมุดบันทึกมา 50 ปี "
      " .. ตัวเย็นเหมือนน้ำแข็ง .. " แฮร์รี่แตะมือเธอ " จินนี่ตายไม่ได้นะ ตื่นสิ "

      ทอมหยิบไม้กายสิทธิ์ของแฮร์รี่จากพื้น
      " คุณต้องช่วยผมนะ ในนั้นมี บาซิลิสก์ "
      " มันไม่มาจนกว่าจะถูกเรียก "
      " ขอไม้ผมคืนเถอะ "
     
" นายไม่จำเป็นต้องใช้มัน " ทอมหมุนไม้กายสิทธิ์เล่น 
     
" เราต้องรีบไปเพื่อช่วยชีวิตเธอ " 
      
" ฉันทำยังงั้นไม่ได้ ขณะที่ จินนี่ อ่อนแอลง ฉันกลับแข็งแรงขึ้น ใช่แฮร์รี่ จินนี่ วีสลี่ย์ เป็นผู้เปิดห้องแห่งความลับ " 
     
" ไม่ ไม่จริง ไม่มีทาง "
     
" จินนี่ปล่อยบาซิลิสก์ให้จัดการ เลือดสีโคลน กับ แมว จินนี่เป็นผู้เขียนคำขู่ไว้บนกำแพง "
      " ทำไม? "
      " เพราะฉันสั่งให้เธอทำ ฉันสามารถเกลี้ยกล่อมใครต่อใครได้ โดยเขาไม่รู้ตัวว่าทำอะไร เรียกไงดี เหมือนถูกสะกดไว้ แต่พลังอำนาจของสมุดบันทึกเริ่มทำให้เธอกลัว และพยายามกำจัดมันในห้องน้ำหญิง บังเอิญนายพบเข้า บุคคลที่ฉันกระวนกระวายจะเจอที่สุด " 
      " ทำไมคุณถึงอยากพบผมนัก "

     
" ฉันรู้ว่าต้องคุยกับนาย เจอนายถ้าทำได้ ฉันถึงแสดงให้นายเห็นการจับกุมเจ้าโง่แฮกริด เพื่อให้นายไว้ใจฉัน " 
     
" แฮกริดเป็นเพื่อนผม คุณใส่ความเขาใช่มั้ย "
      " จะเชื่อคำพูด ฉัน หรือ แฮกริด มีแต่ศจ.ดัมเบิลดอร์ที่คิดว่าเขาบริสุทธิ์ " 
      " ศจ.ดัมเบิลดอร์เห็นตัวจริงของคุณ " แฮร์รี่พูดแทงใจดำ
      " เขาคอยจับตาฉันอย่างใกล้ชิด จนน่ารำคาญ ฉันรู้ว่าไม่ปลอดภัยที่จะเปิดห้องนี้อีกระหว่างฉันอยู่ที่โรงเรียน ฉันเลยตัดสินใจทิ้งสมุดบันทึกไว้แทน รักษาร่างเด็กอายุ 16 ไว้ในหน้ากระดาษ เพื่อสักวันหนึ่งฉันจะได้นำใครอีกคนทำงานอันสูงส่งของ ซัลลาซาร์ สลิธีริน ให้สำเร็จ..! "
      " แต่คราวนี้คุณทำไม่สำเร็จ อีก 2 -3 ชั่วโมง น้ำยาแมนเดรกจะพร้อม ทุกคนที่ถูกสาปเป็นหินจะหายดีเหมือนเดิม "
      " ฉันบอกแล้วไง การฆ่าเลือดสีโคลนไม่สำคัญต่อฉันอีกแล้ว หลายเดือนที่ผ่านมา ฉันมีเป้าหมายใหม่คือตัวนาย (แฮร์รี่อึ้ง) ทำไมเด็กคนหนึ่งที่ไม่มีเวทมนตร์คาถาเป็นพิเศษ ถึงเอาชนะพ่อมดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคได้ ทำยังไงถึงหนีรอดมาได้โดยมีแค่รอยแผลเป็น ในขณะที่อำนาจ ลอร์ดโวลเดอมอร์ ถูกทำลาย "
     
" ทำไมคุณถึงสนใจ โวลเดอมอร์ ไม่ได้อยู่ในยุคคุณนะ " 
     
" โวลเดอมอร์ คือ อดีต ปัจจุบัน และ อนาคต ของฉัน " ว่าแล้วหันหลังเขียนตัวอักษรไฟบนอากาศด้วยไม้กายสิทธิ์ของแฮร์รี่ TOM MARVOLO RIDDLE โบกไม้อีกครั้งตัวอักษรสลับจัดเรียงใหม่เป็น I AM LORD VOLDEMORT

      " คุณคือทายาทสลิธีริน คุณคือโวลเดอมอร์ .. "
     
" นายคงไม่คิดว่าฉันจะใช้ชื่อของพ่อมักเกิ้ลสกปรกตลอดไป ไม่หรอกฉันคิดชื่อใหม่ของฉันขึ้นมาเอง ชื่อที่ฉันรู้ว่าพ่อมดทุกแห่งหนจะต้องไม่กล้าเอ่ย เมื่อฉันเป็นผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก "
     " ศจ.ดัมเบิลดอร์ คือผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก " 
      " ศจ.ดัมเบิลดอร์ถูกขับออกจากปราสาทนี้โดยแม่ความทรงจำของฉัน "
      " เขาไม่มีวันไปไหนตราบใดที่ยังมีผู้จงรักภักดีเขาอยู่ (แฮร์รี่หันไปทางเสียงนกร้อง) ฟอกส์ (ทิ้งสิ่งของลงมา)"
      " นี่หรือคือสิ่งที่ ศจ.ดัมเบิลดอร์ส่งมาให้ผู้ปกป้องเขา นกร้องเพลงกับหมวกเก่าๆ " หันไปทางรูปปั้นพูดภาษาพาร์เซล " มาทดสอบอำนาจของ ลอร์ดโวลเดอมอร์ ทายาทซัลลาซาร์ สลิธีริน กับ ผู้มีชื่อเสียง แฮร์รี่ พอตเตอร์ .. ภาษางูช่วยนายไม่ได้พอตเตอร์ มันเชื่อฟังฉันผู้เดียว "

      ใบหน้าสลักหินขนาดมหึมาเริ่มขยับปากอ้ากว้างขึ้น เห็นรูดำขนาดใหญ่ สิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวอยู่ในนั้นกำลังเลื้อยออกมาจากโพรงลึก แฮร์รี่รีบวิ่งหนีทั้งที่ยังหลับตา เขาสะดุดล้ม ฟอกส์ บินย้อนกลับมาช่วย จิกตาเจ้างูยักษ์
      " ไม่..! นกเจ้าอาจทำให้ บาซิลิสก์ ตาบอด แต่มันยังได้ยินเสียงเจ้า "
      แฮร์รี่วิ่งหนีเข้าไปในท่อระบายน้ำจนมุมที่ตะแกรงเหล็กดักเศษขยะ เขาโยนก้อนหินหลอกมันไปอีกทาง แล้ววิ่งกลับมาหาจินนี่
      " ใช่ พอตเตอร์ พิธีกรรม ใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว อีกไม่กี่นาที จินนี่ วีสลี่ย์ จะต้องตาย และฉันจะยุติการเป็นเพียงความทรงจำ ลอร์ดโวลเดอมอร์จะกลับมา อย่างมีชีวิตชีวา " 
      " จินนี่ "
      บาซิลิสก์โผล่ทะลุพื้น ปรากฎดาบสีเงินในหมวกใบเก่า แฮร์รี่ดึงออกมาเตรียมสู้ ปีนหนีขึ้นไปบนรูปปั้นกวัดแกว่งปลายดาบแหลมคม เจ้างูยักษ์เหวี่ยงหางจั่วลม แฮร์รี่ตีลังกาหลบได้หวุดหวิด เขาจับดาบแทงสวนในจังหวะเดียวกับที่มัน ฉก ลงมาอีกครั้ง เขี้ยวพิษฝังแน่นที่แขนแฮร์รี่ ส่วนเจ้างูยักษ์ถูกดาบแทงทะลุเพดานเลือดกระฉูด ดิ้นพราดชักแหง็กๆก่อนแน่นิ่ง 
      " น่าทึ่งที่สุดจริงมั้ย พิษของบาซิลิสก์ก็จะแทรกซึมทั่วร่างอย่างรวดเร็ว คิดว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงนาที เจ้าจะได้ไปอยู่กับ แม่เลือดสีโคลน แฮร์รี่ "
      " น่าขำที่สมุดบันทึกจะชักนำไปสู่ความพินาศอันใหญ่หลวง โดยเฉพาะเมื่ออยู่ในมือของเด็กหญิงคนหนึ่ง " แฮร์รี่ดึงสมุดออกจากมือจินนี่
      " นั่นจะทำอะไรน่ะ อย่า..! " ทอมตะโกนลั่นเมื่อเห็นแฮร์รี่ดึงเขี้ยวพิษออกจากแขนทิ่มลงไปในกระดาษบันทึก น้ำหมึกทะลักออกมาไม่หยุด จนเสียงกรีดร้องแหลมยาวชวนสยดสยองจางหายไปพร้อมกับร่างของทอม ริดเดิ้ล ..

      " จินนี่ " แฮร์รี่เห็นเด็กหญิงขยับตัวลุกขึ้นนั่งได้แล้ว
     " หนูเองค่ะ หนูสาบานได้ หนูไม่ได้ตั้งใจ ริดเดิ้ล ใช้ร่างของหนู และ .. คุณเจ็บ "
      " อย่าตกใจ จินนี่เธอต้องออกไปจากที่นี่ เดินไปตามห้องนี้แล้วจะพบ รอน (นกฟีนิกซ์บินมาใกล้ๆ) เจ้าเก่งมากเลยฟอกส์ ฉันพลาดเพราะยังเร็วไม่พอ(น้ำตานกหยดใส่แผล)
      จริงสิ น้ำตานกฟีนิกซ์สมานแผล .. ขอบใจ ฉันไม่เป็นไร มันจบแล้วเป็นแค่อดีต "
      ฟอกส์บินนำหน้าพวกเด็กๆไปยังปากท่ออุโมงค์ส่งน้ำ แฮร์รี่ รอน จินนี่ และ ศจ.ล็อกฮาร์ตจับหางมันไว้ก่อนพาบินขึ้นสู่เบื้องบน
      " อัศจรรย์เหมือนมีเวทมนตร์วิเศษไปเลย .. " ศจ.ล็อกฮาร์ต

17.
ศจ.ดัมเบิลดอร์เฉลยปริศนาที่ฟอกส์บินไปช่วยเขาเพราะความจงรักภักดีล้วนๆ แฮร์รี่ช่วยด๊อบบี้เป็นอิสระ

      ห้องทำงานของ ศจ.ดัมเบิลเดอร์ ..
      " เธอ 2 คนคงสำนึกแน่ล่ะว่า 2 - 3 ชั่วโมงที่ผ่านมาพวกเธอละเมิดกฎของโรงเรียนเป็นโหล " 
      " ครับผม " รอน
      " มีหลักฐานมากพอที่จะไล่เธอ 2 คนออก " 
      " ครับผม " แฮร์รี่
      " และก็มีเหตุผลเพียงพอที่เธอ 2 คนจะได้รับ รางวัลทำความดีพิเศษให้กับโรงเรียน ของเรา " ศจ.ดัมเบิลดอร์ยอมกลืนน้ำลายกลับลำ
      " ขอบคุณครับ " รอน
      " เอาล่ะคุณวีสลี่ย์ ขอแรงหน่อยให้นกฮูกส่ง เอกสารปล่อยตัว นี้ไปยัง อัซคาบัน ฉันเชื่อว่าเราอยากได้ผู้ดูแลสัตว์คืนมา " เมื่อรอนเดินออกจากห้องไปจึงคุยกับแฮร์รี่ต่อ " แฮร์รี่ ก่อนอื่นฉันขอขอบใจเธอ เธอต้องแสดง ความจงรักภักดี ต่อฉันในห้องนั้น ถ้าไม่งั้นฟอกส์คงไม่บินไปหาเธอ และ .. อีกอย่างฉันรู้สึกว่า มีอะไรกวนใจเธอ ถูกต้องมั้ยแฮร์รี่ "
      " มันแค่ .. ผมช่วยไม่ได้ที่สังเกตเห็นบางอย่าง มันเป็นความละม้ายคล้ายคลึงกันระหว่าง ทอม ริดเดิ้ลกับ ผม "
     " ฉันรู้ เธอพูดภาษาพาร์เซลได้ แฮร์รี่ทำไม ก็เพราะลอร์ดโวลเดอมอร์พูดภาษาพาร์เซลได้เหมือนกัน ถ้าฉันเข้าใจไม่ผิด เขาถ่ายทอดพลังอำนาจบางอย่างให้เธอในคืนที่ฝากรอยแผลให้กับเธอ "
      " โวลเดอมอร์ถ่ายทอดพลังบางอย่างให้ผม "
      " โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ "
     
" งั้น หมวกคัดสรร พูดถูก ผมควรอยู่บ้านสลิธีริน " 
     
" ใช่แล้วแฮร์รี่ เธอมีคุณสมบัติหลายอย่างที่ลอร์ดโวลเดอมอร์ต้องการ ความตั้งใจแน่วแน่ มีไหวพริบคล่องตัว และที่ไม่อยากบอก .. ไม่ยึดมั่นในกฎข้อบังคับ ทำไมหมวกคัดสรรยังให้เธออยู่กริฟฟินดอร์? " 
      
" เพราะผมขอมันน่ะครับ " 
     
" นั่นแหละแฮร์รี่ นั่นแหละที่ทำให้เธอต่างจากลอร์ดโวลเดอมอร์ ไม่ใช่ความสามารถที่แสดงถึงความเป็นตัวเรา เป็นที่ทางเลือกของเรา ถ้าอยากได้ข้อพิสูจน์ว่าสมควรเป็นกริฟฟินดอร์ ฉันขอแนะนำให้เธอดูสิ่งนี้ใกล้ๆ (หยิบดาบยื่นให้แฮร์รี่) ระวังคมหน่อย "
     
" ก็อดดิก กริฟฟินดอร์ " แฮร์รี่พลิกดูเห็นชื่อสลักใต้ด้ามดาบ
      " เด็กกริฟฟินดอร์ขนานแท้เท่านั้นถึงจะดึงออกจากหมวกได้ "

      ลูเซียส มัลฟอย โผล่เข้ามากับด๊อบบี้
      " ด็อบบี้ นี่น่ะหรือเจ้านายของแก แกรับใช้ครอบครัวมัลฟอย " แฮร์รี่ หายสงสัย
      " กลับไปโดนตีแน่ๆ(ตาเขียวใส่ทาส) หลีกไปให้พ้นพอตเตอร์ .. จริงของเขา คุณกลับมา "
     
" พอพวกกรรมการได้ข่าวว่าลูกสาวของ อาร์เธอร์ วีสลี่ย์ ถูกจับไปขังในห้องก็เรียกตัวผมกลับมาทันที"
     
" ตลกที่สุดเลย " 
      
" แปลกมากกว่า กรรมการหลายคนเล่าว่าคุณขู่จะสาปครอบครัวของพวกเขา ถ้าเขาไม่ยอมให้ผมถูก พักงาน ในตอนแรก " 
     
" กล้าดียังไง " ลูเซียส 
     
" คุณว่ายังไงนะ "
      " สิ่งที่ผมห่วงใยมีอยู่อย่างเดียว และตลอดไปคือ สวัสดิภาพ ของโรงเรียนนี้ แน่นอนของนักเรียน(ชายตาเหยียดๆมาทางแฮร์รี่) ได้ยินว่าคุณจับตัวผู้กระทำผิดได้แล้ว "
      " อ๋อ ใช่ "
      " แล้ว .. เขาคือใคร "
      " ลอร์ดโวลเดอมอร์ เพียงแต่หนนี้เขาเลือกที่จะกระทำผ่านคนอื่นโดยใช้สมุดนี้ "
     
" งั้นหรือ " ทำไก๋ไม่รู้เรื่อง
     
" เคราะห์ดีที่คุณพอตเตอร์ของเราค้นพบมันเข้า หวังว่าจะไม่มีของลอร์ดโวลเดอมอร์ตกหล่นไปเข้ามือผู้บริสุทธิ์อีก ผลร้ายที่ตามมาต่อผู้รับผิดชอบมันหนักหนาสาหัส" 
      
" ดี เราหวังว่าคุณพอตเตอร์จะบังเอิญอยู่ใกล้ๆเพื่อช่วยเสมอ " 
     
" อย่าห่วง ผมอยู่แน่ " แฮร์รี่
     
" ลาก่อน ศจ.ดัมเบิลดอร์ มาด๊อบบี้กลับกันเถอะ " เตะด๊อบบี้ระบายอารมณ์
      " ผมขอสมุดนั่นได้มั้ยครับ .. " แฮร์รี่วางดาบ หยิบสมุดบันทึกบนโต๊ะ ตามไป

     " คุณมัลฟอยครับ คุณมัลฟอย ผมมีของคืนให้คุณ " แฮร์รี่ยัดใส่มือนายมัลฟอย
      " ฉันไม่รู้แกเอาอะไรมาพูด "
      " ผมคิดว่าคุณรู้ คุณแอบใส่สมุดบันทึกในหม้อใหญ่ของ จินนี่ วีสลี่ย์ ที่ตรอกไดแอกอนวันนั้นไง "
     
" แกเห็นงั้นหรือ " ยื่นสมุดต่อให้ด๊อบบี้ " ทำไมไม่กล้าพิสูจน์ล่ะ .. มาด๊อบบี้ " 
     
" เปิดดูสิ " แฮร์รี่หลิ่วตาให้เอลฟ์ตัวน้อย
      
" ด๊อบบี้ ! " ลูเซียสตวาด
     
" เจ้านายให้ถุงเท้าแก่ด๊อบบี้ "
     
" อะไรกัน ฉันเปล่านะ "
    ร์รี่
      " ขอบใจ "
      เสียงเคาะแก้ว ศจ.มักกอนนากัล " ทุกคนฟังทางนี้หน่อย ก่อนที่เราจะเริ่มงานเลี้ยง ขอเสียงปรบมือดังๆให้กับ ศจ.สเปราต์ มาดามพอมฟรีย์ ที่ได้รับความสำเร็จในการใช้น้ำยาแมนเดรกรักษาให้กับผู้ต้องคำสาป อีกเรื่อง เนื่องจากเหตุการณ์ไม่สงบที่เกิดขึ้น โรงเรียนจึงขอยกเลิกการสอบทั้งหมด "
      " ไม่นะ " เฮอร์ไมโอนี่เสียดาย

      " ขอโทษที่มาช้า " แฮกริดโผล่พรวด " นกฮูกที่ไปส่งเอกสารการปล่อยตัวฉันหลงทางและสับสน นกตัวนั้นชื่อ แอรัล ผมขอถือโอกาสแถลงข่าว ถ้าไม่ใช่เพราะ แฮร์รี่ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่ ล่ะก็ ผมคงยังอยู่ที่ .. ทุกคนรู้ว่าอยู่ที่ไหน ผมขอขอบคุณจากใจจริง "
      " ไม่มีฮอกวอตส์ ถ้าไม่มีแฮกริด " แฮร์รี่โผกอด
      ศจ.ดัมเบิลดอร์นำปรบมือเช่นเดียวกับทุกคน เสียงนั้นดังกึกก้องเพื่อเป็นเกียรติแด่ รูเบอัส แฮกริด ผู้มีจิตใจงดงาม ..
     
     end : text by piraChan re-write from Thai-subtitle CVD
i
     แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ นักโทษแห่งอัซคาบัน Harry Potter 3

   
         

chapter [ 5 ] [ 6 ] [ 1 ]
Pirachan : พิรฌาน