Harry Potter and the Chamber of Secrets
play Harry Potter and the Prisoner of Azkaban flash title click- ->click flash 324 kb.
12.
สิ่งที่ปรากฎในบันทึกของ ทอม ริดเดิ้ล เธอมองเห็นอะไรบางอย่างผ่านกระจกเงา

    " นายได้คุยกับเฮอร์ไมโอนี่หรือยัง " รอน
     
" อีก 2 -3 วัน คงออกจากห้องพยาบาลได้ ตอนเธอเลิกไอออกมาเป็นขนแมว .. นี่อะไร " แฮร์รี่สะดุดตากับพื้นทางเดินเจิ่งนองไปด้วยน้ำสูงขึ้นๆ
     
" เมอร์เทิ่ลจอมคร่ำครวญคงทำน้ำท่วมห้อง " รอนคาดคะเน
     ก๊อกน้ำทุกอันเปิดน้ำกระฉูดพุ่งลงอ่างล้างหน้าล้นท่วมพื้น เมอร์เทิ่ลนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนช่องระบายอากาศ
     " จะขว้างอะไรใส่ฉันอีกล่ะ "
     " เรื่องอะไรฉันจะไปขว้างเธอ " แฮร์รี่
     
" ไม่รู้สิ อยู่ดีๆไม่ยุ่งกับเรื่องของใครแล้วเชียว ยังมีคนนึกสนุกขว้างหนังสือใส่ฉัน " ลอยตัวลุกขึ้นพูดตัดพ้อ
     " แต่ถึงเขาขว้างใส่เธอ ก็คงไม่เจ็บปวดอะไร เพราะมันทะลุตัวเธอออกไป " รอนปลอบ
     " เอาสิ..! " เมอร์เทิ่ลโกรธลอยมาประจันหน้ารอน " ขว้างหนังสือใส่เมอร์เทิ่ลเลยเพราะเธอไม่รู้สึกรู้สา 10 คะแนนถ้าขว้างทะลุท้องเธอได้ 50 คะแนนถ้าขว้างทะลุหัว " แกล้งชกหมัดทะลุท้อง และศีรษะรอน
     
" ใครจะมาขว้างเธอ " แฮร์รี่รำพัน
     " ไม่รู้ ฉันไม่เห็นเขา ฉันกำลังนั่งอยู่บนคอห่านคิดถึงความตาย มันก็ตกลงมาใส่หัวฉันเลย " ทำเสียงออดอ้อนแฮร์รี่ แล้วครางหงิงๆร้องไห้หายวับไป

     แฮร์รี่เก็บสมุดบันทึกปกสีดำจากพื้น สลัดน้ำ เปิดดูกระดาษข้างในว่างเปล่า ไม่ได้เขียนอะไรลงไปเลย .. ยามค่ำคืนเมื่ออยู่คนเดียวแฮร์รี่หยิบสมุดบันทึกมาสำรวจดูอีกครั้ง หลังปกพิมพ์ชื่อเจ้าของ ทอม มาร์โวโล ริดเดิ้ล สีทอง แฮร์รี่หยิบปากกาขนนกจุ่มน้ำหมึกยังไม่ทันเขียน น้ำหมึกหยดลงบนกระดาษซึมหายไปอย่างรวดเร็ว แฮร์รี่พิศวง ลองเขียน .. ผมชื่อ แฮร์รี่ พอตเตอร์ .. ปรากฎถ้อยคำตอบกลับมา
     " หวัดดี แฮร์รี่ ผมชื่อ ทอม ริดเดิ้ล " น้ำหมึกเข้มพออ่านจบประโยคก็จางหายไป
     " คุณรู้อะไรเกี่ยวกับห้องแห่งความลับมั้ย " แฮร์รี่ตื่นเต้นมากจรดปากกาเขียนถามไป
     " รู้ "
     " บอกผมได้มั้ย "
     " ไม่ " แฮร์รี่อ่านแล้วผิดหวัง นั่งหลังพิงพนัก ปรากฎข้อความต่อมา " แต่แสดงให้ดูได้ ผมจะพาคุณย้อนกลับไป 50 ปีก่อน "
     หน้ากระดาษเปิดรัวไปที่ลายมือเขียนว่า " 13 มิถุนายน " แฮร์รี่เพ่งมอง แล้วตัวเขาถูกดูดเข้าไปในสมุดบันทึกเพื่อสัมผัสเหตุการณ์ในอดีต
     " ขอโทษฮะ บอกหน่อยเกิดอะไรขึ้น คุณคือ ทอม ริดเดิ้ล ใช่มั้ย หวัดดี ได้ยินผมมั้ย "
     นักเรียนชายรุ่นพี่ยืนนิ่งบนชานพักบันได จากนั้นมีคนหามศพลงมา
     " ริดเดิ้ล มานี่ " ชายแก่ในชุดคลุมน่าเกรงขามกวักมือเรียกเขา
     " ศจ.ดัมเบิลดอร์ "
     
" เธอไม่น่าเดินเพ่นพ่านข้างนอกยามวิกาล "
     " ครับอาจารย์คือว่าผม .. ผมอยากเห็นด้วยตัวเองว่าข่าวลือนั่นจริง "
     " ฉันเกรงว่าใช่ เป็นเรื่องจริง "
     " แล้วเรื่องโรงเรียนด้วยหรือ ผมไม่มีบ้านให้กลับไป พวกเขาคงไม่ปิดฮอกวอตส์จริงใช่มั้ยครับ "
     
" ฉันเข้าใจแต่เกรงว่า .. อาจารย์ใหญ่ ดิพพิต ไม่มีทางเลือก "
     
" แต่ถ้าทุกอย่างจบ ถ้าตัวการถูกจับได้ "
     " เธอมีอะไรที่ .. อยากจะบอกฉันมั้ย " ศจ.ดัมเบิลดอร์ชักหวั่นใจ
     " ไม่ครับไม่มี "
     ศจ.ดัมเบิลดอร์จ้องหน้าเขาเขม็ง " เอาล่ะถ้างั้น ไปได้แล้ว "
     " ราตรีสวัสดิ์ครับ "

     ริดเดิ้ลทำท่าลับๆล่อๆเปิดประตู
     " ฉันจะพาออกไปนะ .. "
     " สวัสดี แฮกริด ฉันจำเป็นต้องจับนายแล้วล่ะ ฉันว่านายไม่ได้ตั้งใจฆ่าใคร แต่ .. " ริดเดิ้ลชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่แฮกริด
     " ไม่ได้ นายไม่เข้าใจ "
     " พ่อแม่ของเด็กที่ถูกฆ่าจะมาพรุ่งนี้ อย่างน้อยสิ่งที่ฮอกวอตส์จะทำได้คือประหารสิ่งที่ฆ่าลูกสาวของเขา "
     " มันไม่ได้ทำ อาราก็อก ไม่เคยฆ่าใคร สัตว์ประหลาดไม่ใช่สัตว์เลี้ยง "
     " ถอยไปเดี๋ยวนี้ "
     " ไม่..! "
     ทอมเสกคาถาระเบิดลังไม้ แมงมุมตัวใหญ่รีบตะกายออกมา แต่ก็ไต่ตามพื้นหนีไปไม่พ้นมนตร์คาถาชุดสอง
     
" อาราก็อก อาราก็อก อารา .. " แฮกริดตะโกนลั่น
     " ฉันปล่อยแกไม่ได้ พวกเขาจะยึดไม้แก แฮกริด แกจะถูกไล่ออก "
     แฮกริดยอมจำนน .. แฮร์รี่ไม่อาจรับรู้เหตุการณ์ตอนนี้ต่อได้ เขาตะโกนเรียกแฮกริดสุดเสียง แต่ร่างเขาถอยรี่กลับสู่มิติเดิม ทะลุออกมาจากสมุดบันทึก

     " แฮกริดเปิดห้องแห่งความลับเมื่อ 50 ปีที่แล้ว " แฮร์รี่
     " ไม่ใช่แฮกริด ต้องไม่ใช่เขา " เฮอร์ไมโอนี่ไม่เชื่อเด็ดขาด
     " เราไม่รู้จัก ทอม ริดเดิ้ล ดีด้วยซ้ำ ฟังดูเหมือนพวกชอบสอดแนมเรื่องคนอื่น " รอนติง
     " สัตว์ร้ายฆ่าคนไปแล้ว ถ้าหากเป็นพวกเราทำล่ะ " แฮร์รี่ย้อน
     " แฮกริดเป็นเพื่อนเรานะ ทำไมไม่ถามเขาล่ะ " เฮอร์ไมโอนี่บอก
     
" คงน่าฟังนะ .. หวัดดี แฮกริด บอกหน่อยเคยปล่อยสัตว์บ้าเลือดขนดกในปราสาทมั้ย " รอนประชด    
     " บ้าเลือดขนดก เธอไม่ได้หมายถึงฉันใช่มั้ย " แฮกริดตัวจริงโผล่มาไม่รู้ตัว
     " จริง " รอนไม่ปฏิเสธ แฮกริดหน้าเจื่อน
     " แล้วนั่นอะไรฮะ " แฮร์รี่มองดูสิ่งที่แฮกริดถือติดมือมาด้วย
     " ยาไล่พวกทากกินเนื้อ สำหรับแมนเดรก อย่างที่ ศจ.สเปราต์ บอกต้องรอให้โตอีก หลังจากที่สิวหาย เราก็จะตัดมันแล้วเอาไปเคี่ยว และทำให้พวกที่อยู่ในห้องพยาบาลคืนร่าง แต่ว่าตอนนี้เธอทั้ง 3 คนต้องระวังตัวให้ดีรู้มั้ย " แฮกริดเดินคล้อยหลังสวนทางเนวิลล์ " สวัสดีเนวิลล์ "

     " ฉันไม่รู้ว่าใครทำแต่นายควรไปดู เร็วเข้า " เนวิลล์ระล่ำระลักบอก ห้องนอนแฮร์รี่ถูกรื้อค้นกระดาษกระจายเคลื่อน ตะเกียงตกแตก
     " ต้องเป็นคนในกริฟฟินดอร์แน่ คนนอกไม่มีวันรู้รหัสผ่าน นอกจากไม่ใช่พวกนักเรียน " เฮอร์ไมโอนี่ออกความเห็น
     " ไม่ว่าเป็นใคร ต้องมาค้นหาอะไรสักอย่าง " รอน
     
" แล้วก็เจอด้วย บันทึก ของทอม ริดเดิ้ล หายไป " แฮร์รี่เฉลย

     การแข่งขันควิดดิชของทีม กริฟฟินดอร์ ครั้งต่อไปจะพบกับทีม ฮัฟเฟิลพัฟ
     
" เอาล่ะฟังนะ เราต้องเล่นให้ดี ฮัฟเฟิลพัฟ ไม่มีทางชนะได้ เราแกร่งกว่า เร็วกว่า เก่งกว่า " วู้ดกระตือรือร้น
     " ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่พวกเขากลัวว่า แฮร์รี่ จะสาปให้เป็นหินถ้าบินมาใกล้ " เฟร็ด กับ จอร์จ กล่าวติดตลก
     " นั่นก็มีส่วน " อลิเซีย สพินเน็ต ยอมรับ
     " ศจ.มักกอนนากัล " วู้ดเห็นอาจารย์กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาในสนาม   
   
 " ยกเลิกการแข่งขัน " ศจ.มักกอนนากัลประกาศ
     
" ยกเลิกควิดดิชไม่ได้ " วู้ดเสียดาย
     " เงียบ เธอกับลูกทีมต้องกลับไปหอกริฟฟินดอร์เดี๋ยวนี้ " หันมาทางแฮร์รี่ " พอตเตอร์ เธอกับฉันจะไปหาคุณวีสลี่ย์ มีบางอย่างที่เธอทั้งสองคนต้องดู " พาไปห้องพยาบาล
     
" เตือนไว้ก่อน อาจเป็นเรื่องน่าตกใจ "

     " เฮอร์ไมโอนี่ " แฮร์รี่แทบไม่เชื่อสายตา เวลานี้เธอนอนนิ่งไม่กระดุกกระดิกกลายเป็นหิน
     " เธอถูกพบที่ห้องสมุดกับสิ่งนี้ " ศจ.มักกอนนากัลหยิบกระจกส่องหน้ารูปวงกลมมีด้ามถือ " มีความหมายอะไรกับพวกเธอมั้ย "
     
" ไม่ฮะ "

     " ขอให้ทุกคนฟังให้ดี เนื่องจากเหตุการณ์ไม่สงบที่เกิดขึ้น กฎต่อไปนี้จะมีผลบังคับใช้โดยทันที นักเรียนทุกคนจะต้องกลับมาห้องนั่งเล่นรวม ภายในเวลา 6 โมงเย็นของทุกวัน จะมีอาจารย์เดินนำพวกเธอตอนเปลี่ยนชั่วโมง ไม่มีการยกเว้น " ศจ.มักกอนนากัลประกาศก้องต่อหน้านักเรียนที่ชุมนุมกัน
     " ฉันจำเป็นต้องบอกว่า ยกเว้นเราจะจับตัว ฆาตกร ได้ โรงเรียนของเราอาจจะต้องถูกปิด " เดินจากห้องพักรวมบ้านกริฟฟินดอร์

13.
แฮร์รี่กับรอนซ่อนตัวเองใต้ผ้าคลุมล่องหน พวกเขาจึงเห็นและได้ยินสิ่งที่แฮกริดคุยกับอาคันตุกะ นอกจาก ศจ.ดัมเบิลดอร์ รมต.ฟัดจ์ แล้วยังมี ลูเซียส มัลฟอย ตามมาเยือนกระท่อมนี้ด้วย

     " เราต้องไปคุยกับแฮกริด ฉันไม่เชื่อว่าเป็นเขา แต่ถ้าเขาเป็นคนปล่อยสัตว์ร้ายเมื่อครั้งก่อน เขาต้องรู้ว่าจะเข้าห้องแห่งความลับได้ยังไง นั่นคือการเริ่มต้น " แฮร์รี่
     " แต่ศจ.มักกอนนากัลบอกแล้ว เราออกจากหอคอยไม่ได้นอกจากไปเรียน " รอน
     " ถึงเวลาใช้ผ้าคลุมล่องหนของพ่ออีกแล้ว " แฮร์รี่นึกถึงวิถีทางสุดท้าย
     ทั้งคู่เดินไปกระท่อมแฮกริด
     
" ใครน่ะ หวัดดี " แฮกริดถือหน้าไม้ท่าทีไม่ค่อยไว้ใจใคร
     
" นั่นอะไรฮะ " แฮร์รี่ และ รอนเอาผ้าคลุมล่องหนออก
     
" อ๋อ เปล่านี่ ฉันนึกว่าเธอเป็น .. ไม่มีอะไร เข้ามาสิฉันเพิ่งชงชาเสร็จ " ลดหน้าไม้ลงกวักมือเรียก
     
" แฮกริดคุณสบายดีนะ " แฮร์รี่สังเกตเห็นเขาใจลอยรินชาล้นถ้วย
     
" สบายดีไม่เป็นอะไร "
     " คุณรู้เรื่องเฮอร์ไมโอนี่แล้วหรือยัง "
     " ฉันรู้แล้วล่ะ "
     " เราอยากถามอะไรคุณหน่อยฮะ " เหลียวมองรอบห้องแล้วพูดต่อ " ใครเป็นคนเปิด ห้องแห่งความลับ "
     
" สิ่งที่พวกเธอต้องเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ " มีเสียงเคาะประตูขัดจังหวะแฮกริด " เร็ว คลุมผ้าไว้ อย่าพูดอะไรนะ เงียบไว้ทั้งคู่ "

     
" ศจ.ดัมเบิลดอร์ ครับ " แฮกริดทักทายอาคันตุกะ
     " สวัสดี แฮกริด เราเข้าไปได้หรือเปล่า " ศจ.ดัมเบิลดอร์ไม่ได้มาคนเดียว
     " ได้ครับ เชิญครับ เชิญ "
     " นั่นนายของพ่อ คอร์นีเลียส ฟัดจ์ รมต.กระทรวงเวทมนตร์ " รอนจำได้ถึงแม้ว่าจะมองผ่านผ้าคลุม
     " มันแย่ลงแฮกริด เกิดเรื่องยุ่งยากมากขึ้นจนฉันต้องมา มีการทำร้ายลูกมักเกิ้ล 3 ครั้ง แย่ลงเรื่อยๆแล้ว กระทรวงจำต้องยื่นมือเข้ามา " รมต.กล่าว
     " แต่ผมไม่ คุณก็รู้ผมไม่เคย ศาสตราจารย์ " แฮกริดปฏิเสธ
     
" ผมอยากให้เข้าใจ คอร์นีเลียส ผมเชื่อในตัวแฮกริดเต็มที่ " ศจ.ดัมเบิลดอร์รับประกัน
     
" แฮกริดมีประวัติไม่ดีอยู่ ผมต้องพาเขาไป เอาไป.. "
     " เอาไปไหน ไม่ใช่คุกอัซคาบันนะ " แฮกริดผวา
     
" เราไม่มีทางเลือก " รมต.

     " มาอยู่นี่แล้วหรือ ฟัดจ์ ดี ดี .. แกมาทำอะไรที่นี่ " ลูเซียสมองแฮกริดเหยียดๆ
     " ออกไปจากบ้านฉัน " แฮกริดตวาด
     " เชื่อสิ ฉันไม่ได้พอใจอะไรที่ต้องเข้ามาอยู่ใน .. (ขยับมาใกล้แฮร์รี่ และ รอน จนทั้งคู่ถอยกรูด) แกเรียกว่า บ้าน รึ .. ฉันมาที่โรงเรียน และทราบว่าอาจารย์ใหญ่อยู่ที่นี่ "
     " คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่ " ศจ.ดัมเบิลดอร์พูดอย่างสุภาพ
     " คณะกรรมการตัดสินใจว่าถึงเวลาที่คุณต้องหลีกทาง นี่เป็นคำสั่ง พักงาน ของคุณ (ยื่นม้วนกระดาษให้) คุณจะเห็นลายเซ็น 12 ชื่อบนนี้ เรารู้สึกว่าคุณควบคุมอะไรไม่ได้แล้ว จากความไม่สงบที่เกิดขึ้นจะไม่เหลือลูกมักเกิ้ลที่ฮอกวอตส์ ไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะเป็นการสูญเสียร้ายแรงแค่ไหน "
     " แกไล่ ศจ.ดัมเบิลดอร์ ไปไม่ได้ พวกลูกมักเกิ้ลจะยิ่งไม่มีโอกาสรอด จำคำฉันไว้ต่อไปต้องตายกันอีก " แฮกริดต้าน
     " คิดว่างั้นหรือ " นายมัลฟอยยิ้มหยัน
     " สงบอารมณ์ไว้แฮกริด .. (คุยกับรมต.)ถ้าคณะกรรมการต้องการ ผมจะไปเพื่อหลีกทางให้แต่ถึงอย่างไร .. (จ้องมาทางแฮร์รี่และรอนราวกับเห็นว่าพวกเขาอยู่ที่นั่น) ขอให้คุณรู้ไว้ว่าผมจะออกจากโรงเรียนนี้ไปจริงๆ ก็ต่อเมื่อที่นี่ไม่มีใครจงรักภักดีีต่อผมแล้ว .. ที่ฮอกวอตส์ความช่วยเหลือจะมาหาผู้ที่ร้องขอเสมอ "
     " เป็นความรู้สึกที่สูงส่ง เชิญได้ " ลูเซียสโค้งคำนับ
     " ฟัดจ์ " ศจ.ดัมเบิลดอร์เรียก
     " ไป แฮกริด " มือ รมต.ฟัดจ์ ขยุ้มหมวก คอยให้แฮกริดเดินนำ แต่เขายืนนิ่งชั่วครู่
     " ถ้าใครก็ตามกำลังมองหาอะไรอยู่ สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือตามพวก แมงมุม ไป มันจะพาไปถูกที่ ฉันบอกได้แค่นี้แหละ และต้องมีใครให้อาหารเจ้าเขี้ยวแทนผมด้วย เด็กดี " แฮกริดทำท่าบ่นงึมงำต่อหน้ารมต.

     รมต.ฟัดจ์กับแฮกริดเดินออกจากกระท่อม .. แฮร์รี่และรอนเลิกผ้าคลุมออก
     " แฮกริดพูดถูก ไม่มีศจ.ดัมเบิลดอร์ซะคนต้องเกิดเหตุร้ายแน่ " รอน
     " ดูนั่น เร็วเข้า " แฮร์รี่เห็นแมงมุมตัวน้อยๆเข้าแถวไต่ตามกันออกนอกหน้าต่าง เขาถือตะเกียง เปิดประตู " มาเถอะเจ้าเขี้ยว เร็วเข้า .. นายได้ยินที่แฮกริดพูด ตามพวกแมงมุมไป "
     " แต่ว่ามันมุ่งหน้าไปทางป่าต้องห้ามนะ แมงมุมทำไมถึงไม่ตามผีเสื้อนะ " รอนขยาด


14.
แฮร์รี่กับรอนตามลูกแมงมุมเข้าไปในป่าต้องห้าม 1.พวกเขาถูก อาราก็อก,แม่แมงมุมยักษ์ไล่ล่า 2.เศษกระดาษในมือเฮอร์ไมโอนี่นำไปสู่กุญแจไขปริศนาเจ้า'บาซิลิสก์'

     แฮร์รี่เสกแสงไฟดวงเล็กบนปลายไม้กายสิทธิ์ นำทางหาร่องรอยของแมงมุม
     รอนเดินยงโย่ไม่กล้าเหยียบพวกแมงมุมตัวน้อย " แฮร์รี่ฉันไม่ชอบเลย ไม่ชอบจริงๆนะ "
     " เงียบน่า " แฮร์รี่เตือน
     " เรากลับกันดีกว่า " รอนเห็นเงาดำตะคุ่มๆเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วในแมกไม้ เจ้าเขี้ยวเห่าโฮ่ง
     " อย่าเพิ่ง " แฮร์รี่ลอดโพรงไม้เดินตามฝูงแมงมุมอย่างกระชั้นชิด
     " .. นั่นใครน่ะ .. "
     " อย่าเสียขวัญ " แฮร์รี่ปลุกใจ
     " .. แฮกริด นั่นนายเหรอ .. "
     " เราเป็นเพื่อนของแฮกริด (แมงมุมยักษ์โผล่ออกมา) คุณล่ะ คุณคือ อาราก็อก ใช่มั้ย "
     " ใช่ .. แฮกริดไม่เคยส่งใครมาที่รังของเรามาก่อน .. "
     
" เขากำลังเดือดร้อน ที่โรงเรียนมีนักเรียนถูกทำร้าย เขาคิดว่าแฮกริดทำ เขาคิดว่าแฮกริดเปิดห้องแห่งความลับเหมือนคราวก่อน .. "
     " เรื่องโกหก แฮกริดไม่เคยเปิดห้องแห่งความลับ "
     " งั้นคุณก็ไม่ใช่สัตว์ร้าย "
     " เปล่า เจ้าสัตว์ร้ายนั่นเกิดในปราสาท ฉันมาหาแฮกริดจากดินแดนอันไกลโพ้น ในกระเป๋าของนักเดินทางคนหนึ่ง "
     " แฮร์รี่ " รอนกระตุกแขนเสื้อเพราะมองเห็นแมงมุมทวีจำนวนอยู่รายรอบ
     " เงียบก่อน .. แต่ถ้าคุณไม่ใช่สัตว์ร้าย แล้วอะไรฆ่านักเรียนเมื่อ 50 ปีก่อน "
     " เราไม่เอ่ยถึงมัน เป็นสัตว์โบราณที่พวกเราแมงมุมกลัวมากกว่าสิ่งใด "
     " คุณเคยเห็นมันมั้ย "
     " ฉันไม่เคยเห็นส่วนอื่นๆของปราสาท นอกจากล่องที่แฮกริดเลี้ยงฉันไว้ มีคนพบ ศพเด็กหญิง ในห้องน้ำ พอฉันถูกกล่าวหา แฮกริดก็พามาที่นี่ "
     " แฮร์รี่ " รอนทนไม่ไหวแล้ว
     " อะไร " แฮร์รี่มองตามนิ้วมือรอนขึ้นไปข้างบน เหล่าแมงมุมทิ้งตัวชักใยลงมาจากต้นไม้โอบล้อมทั้งคู่ไว้
     " ขอบคุณฮะ เราไปล่ะ " แฮร์รี่เห็นท่าไม่ดี
     " ไปรึ .. อย่าดีกว่า ลูกๆของฉันไม่เคยทำร้ายแฮกริดตามคำสั่งฉัน แต่ฉันไม่อาจห้ามพวกเขาให้ละเว้น เหยื่อ ที่หลงเข้ามาในถิ่นเราอย่างเต็มใจ ลาก่อนเพื่อนของแฮกริด "
     " ขวัญเสียได้หรือยัง " รอนแทบร้องไห้

     
แฮร์รี่ใช้ตะเกียงเหวี่ยงไปรอบๆตัวกระแทกลูกแมงมุมตัวเบ้อเริ่มกระเด็น ชักไม้กายสิทธิ์หลังพิงรอนหมุนไปรอบๆ
     
" มีคาถาเด็ดๆมั้ย ! " รอนสั่น
     
" มีแต่ฤทธิ์ไม่แรงพอต้านทานทั้งหมดไหว เฮอร์ไมโอนี่มัวไปอยู่ไหนนะ "
     
กำลังจะจนมุม รถฟอร์ดแองเกลียคู่ใจเปิดไฟหน้าวิ่งฝ่าเข้ามากลางวง เปิดประตูข้างรอรับ
     
" ไปเถอะ " แฮร์รี่
     รอนและเจ้าเขี้ยวมุดเข้าไปก่อน แฮร์รี่ถูกฝูงแมงมุมขวางจึงเสกคาถาสยบชั่วคราวก่อนหนีทัน รถถอยหลังพรวด ลอดโพรงไม้ หมุนตัววิ่งย้อนรอยเท้าเดิมตอนแฮร์รี่และรอนเข้ามา
     " โชคดีที่รอดมาได้ " รอนเผลอถูกลูกแมงมุมยักษ์ล็อกคอจากกระจกข้าง แฮร์รี่เสกคาถาช่วยอีกที
     " ขอบใจนะ "
     " เรื่องเล็กน้อยน่ะ "
     เบื้องหน้านั้นพวกแมงมุมยักษ์ตั้งแถวเรียงหนึ่งบนเนินก่อนขยับรุกหมายเผด็จศึก
     
" พาพวกเราไปที ด่วน " แฮร์รี่ตะโกน " เร่งเครื่องหน่อย ! "

     รอนใส่เกียร์ถอยหลังเหยียบมิดด้าม แล้วหมุนตัวตั้งหลัก เดินหน้าแล่นฝุ่นตลบ แมงมุมวิ่งตามมาเป็นพรวน
     
" พาเราบินขึ้นไป " แฮร์รี่
     
" เกียร์สำหรับบินติดขัด "
     
" เร็วเข้า ดึง "
     " กำลังดึง " รถเหาะหนีได้ พ้นเขตป่าต้องห้าม จากนั้นพุ่งลงสนามหญ้าจอดหน้ากระท่อมแฮกริด
     " แฮกริดออกจากคุกอัซคาบันเมื่อไหร่ ฉันจะฆ่ามันซะ " รอนโกรธ
     รถปิดประตูเอง ถอยหลังเปลี่ยนทางวิ่งหายลับเข้าป่าอีกครั้ง
     " มีประโยชน์อะไรที่ส่งเราไปในนั้น เราได้รู้อะไรบ้าง " รอนบ่น
     " เรารู้อย่างหนึ่ง แฮกริดไม่เคย เปิด ห้องแห่งความลับ เขาบริสุทธิ์ "

     แฮร์รี่ และ รอน เฝ้าดูอาการของเฮอร์ไมโอนี่ในห้องพยาบาล
     
" อยากให้เธออยู่ด้วยเฮอร์ไมโอนี่ เราต้องการเธอยิ่งกว่าครั้งไหน .. "
     
แฮร์รี่กุมมือเธอไว้แต่แล้วก็สังเกตว่ามีกระดาษซ่อนอยู่ในอุ้งมือ เขาหยิบเศษกระดาษออกมาคลี่อ่าน
     
" อะไรน่ะ? " รอนใคร่รู้
     
" ในบรรดาสัตว์ร้ายที่อยู่ในดินแดนเรา ไม่มีอะไรร้ายกาจกว่า บาซิลิสก์ ซึ่งมีชีวิตอยู่ได้หลายร้อยปี ผู้ใดสบตาเจ้างูยักษ์นี้จะล้มตายฉับพลัน แมงมุมจะหนีเมื่อเจอมัน เจ้านี่แหละสัตว์ร้ายในห้องแห่งความลับก็คือ บาสิลิสก์..! ฉันถึงได้ยินเสียงมันพูด มันเป็นราชาแห่งงู " แฮร์รี่อ่านเศษกระดาษที่ถูกฉีกออกมาจากหนังสือเก่า
     
" แต่ถ้าหากมันฆ่าโดยวิธีสบตาคน ทำไมไม่มีใครตาย " รอนแย้ง
     แฮร์รี่อึ้งไปชั่วขณะ " ก็เพราะไม่มีใครสบตามันน่ะสิ อย่างน้อยก็ไม่ได้สบตาโดยตรง คอลินเห็นมันผ่านกล้องถ่ายรูป จัสตินคงเห็นผ่านตัวนิกหัวเกือบขาด นิกสบตามันอย่างจังแต่เขาเป็นผีไม่สามารถตายอีกได้ และ เฮอร์ไมโอนี่ มีกระจกเงา พนันได้เลยว่าเธอใช้กระจกเงาดูตามทุกซอกมุมเผื่อมันจะโผล่ออกมา "
     " แล้วคุณนายนอร์ริสล่ะ ฉันแน่ใจว่าไม่มีทั้งกล้องถ่ายรูป หรือ กระจกเงา "
     " น้ำไงล่ะ คืนนั้นมีน้ำนองอยู่ทั่วพื้นห้อง มันเห็นแค่เงาบาซิลิสก์ในน้ำนั่น " แฮร์รี่ถือกระดาษเข้าไปใกล้คบเพลิง " แมงมุมหนีเมื่อมันมา ลงตัวเป๊ะ "
     " แต่ บาซิลิสก์ ไปไหนมาไหนได้ไง งูยักษ์โสโครกปานนั้นต้องมีคนเห็นบ้าง "
     
" เฮอร์ไมโอนี่มีคำตอบไว้ด้วย " แฮร์รี่ให้ดูลายมือเธอมุมล่างกระดาษ
     
" ท่อน้ำ มันเลื้อยไปในท่อน้ำ " รอนถึงบางอ้อ
     
" จำที่อาราก็อกพูดได้มั้ย เรื่องเด็กหญิงเมื่อ 50 ปีที่แล้ว เธอตายในห้องน้ำ ถ้าเธอไม่เคยจากมันไปล่ะ " แฮร์รี่พบเงื่อนงำ
     
" เมอร์เทิ่ลจอมคร่ำครวญ " รอนรู้แจ้ง
     
    next chapter >>
chapter [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ]

Review & Synopsis    Gallery    Eng-movie script
  -: Table of Contents :-
piraChan Home page