![]() play Harry Potter and the Prisoner of Azkaban flash title click- -> " นายได้คุยกับเฮอร์ไมโอนี่หรือยัง " รอน " เราต้องไปคุยกับแฮกริด ฉันไม่เชื่อว่าเป็นเขา แต่ถ้าเขาเป็นคนปล่อยสัตว์ร้ายเมื่อครั้งก่อน เขาต้องรู้ว่าจะเข้าห้องแห่งความลับได้ยังไง นั่นคือการเริ่มต้น " แฮร์รี่ " แต่ศจ.มักกอนนากัลบอกแล้ว เราออกจากหอคอยไม่ได้นอกจากไปเรียน " รอน " ถึงเวลาใช้ผ้าคลุมล่องหนของพ่ออีกแล้ว " แฮร์รี่นึกถึงวิถีทางสุดท้าย ทั้งคู่เดินไปกระท่อมแฮกริด " ใครน่ะ หวัดดี " แฮกริดถือหน้าไม้ท่าทีไม่ค่อยไว้ใจใคร " นั่นอะไรฮะ " แฮร์รี่ และ รอนเอาผ้าคลุมล่องหนออก " อ๋อ เปล่านี่ ฉันนึกว่าเธอเป็น .. ไม่มีอะไร เข้ามาสิฉันเพิ่งชงชาเสร็จ " ลดหน้าไม้ลงกวักมือเรียก " แฮกริดคุณสบายดีนะ " แฮร์รี่สังเกตเห็นเขาใจลอยรินชาล้นถ้วย " สบายดีไม่เป็นอะไร " " คุณรู้เรื่องเฮอร์ไมโอนี่แล้วหรือยัง " " ฉันรู้แล้วล่ะ " " เราอยากถามอะไรคุณหน่อยฮะ " เหลียวมองรอบห้องแล้วพูดต่อ " ใครเป็นคนเปิด ห้องแห่งความลับ " " สิ่งที่พวกเธอต้องเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ " มีเสียงเคาะประตูขัดจังหวะแฮกริด " เร็ว คลุมผ้าไว้ อย่าพูดอะไรนะ เงียบไว้ทั้งคู่ " " ศจ.ดัมเบิลดอร์ ครับ " แฮกริดทักทายอาคันตุกะ " สวัสดี แฮกริด เราเข้าไปได้หรือเปล่า " ศจ.ดัมเบิลดอร์ไม่ได้มาคนเดียว " ได้ครับ เชิญครับ เชิญ " " นั่นนายของพ่อ คอร์นีเลียส ฟัดจ์ รมต.กระทรวงเวทมนตร์ " รอนจำได้ถึงแม้ว่าจะมองผ่านผ้าคลุม " มันแย่ลงแฮกริด เกิดเรื่องยุ่งยากมากขึ้นจนฉันต้องมา มีการทำร้ายลูกมักเกิ้ล 3 ครั้ง แย่ลงเรื่อยๆแล้ว กระทรวงจำต้องยื่นมือเข้ามา " รมต.กล่าว " แต่ผมไม่ คุณก็รู้ผมไม่เคย ศาสตราจารย์ " แฮกริดปฏิเสธ " ผมอยากให้เข้าใจ คอร์นีเลียส ผมเชื่อในตัวแฮกริดเต็มที่ " ศจ.ดัมเบิลดอร์รับประกัน " แฮกริดมีประวัติไม่ดีอยู่ ผมต้องพาเขาไป เอาไป.. " " เอาไปไหน ไม่ใช่คุกอัซคาบันนะ " แฮกริดผวา " เราไม่มีทางเลือก " รมต. " มาอยู่นี่แล้วหรือ ฟัดจ์ ดี ดี .. แกมาทำอะไรที่นี่ " ลูเซียสมองแฮกริดเหยียดๆ " ออกไปจากบ้านฉัน " แฮกริดตวาด " เชื่อสิ ฉันไม่ได้พอใจอะไรที่ต้องเข้ามาอยู่ใน .. (ขยับมาใกล้แฮร์รี่ และ รอน จนทั้งคู่ถอยกรูด) แกเรียกว่า บ้าน รึ .. ฉันมาที่โรงเรียน และทราบว่าอาจารย์ใหญ่อยู่ที่นี่ " " คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่ " ศจ.ดัมเบิลดอร์พูดอย่างสุภาพ " คณะกรรมการตัดสินใจว่าถึงเวลาที่คุณต้องหลีกทาง นี่เป็นคำสั่ง พักงาน ของคุณ (ยื่นม้วนกระดาษให้) คุณจะเห็นลายเซ็น 12 ชื่อบนนี้ เรารู้สึกว่าคุณควบคุมอะไรไม่ได้แล้ว จากความไม่สงบที่เกิดขึ้นจะไม่เหลือลูกมักเกิ้ลที่ฮอกวอตส์ ไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะเป็นการสูญเสียร้ายแรงแค่ไหน " " แกไล่ ศจ.ดัมเบิลดอร์ ไปไม่ได้ พวกลูกมักเกิ้ลจะยิ่งไม่มีโอกาสรอด จำคำฉันไว้ต่อไปต้องตายกันอีก " แฮกริดต้าน " คิดว่างั้นหรือ " นายมัลฟอยยิ้มหยัน " สงบอารมณ์ไว้แฮกริด .. (คุยกับรมต.)ถ้าคณะกรรมการต้องการ ผมจะไปเพื่อหลีกทางให้แต่ถึงอย่างไร .. (จ้องมาทางแฮร์รี่และรอนราวกับเห็นว่าพวกเขาอยู่ที่นั่น) ขอให้คุณรู้ไว้ว่าผมจะออกจากโรงเรียนนี้ไปจริงๆ ก็ต่อเมื่อที่นี่ไม่มีใครจงรักภักดีีต่อผมแล้ว .. ที่ฮอกวอตส์ความช่วยเหลือจะมาหาผู้ที่ร้องขอเสมอ " " เป็นความรู้สึกที่สูงส่ง เชิญได้ " ลูเซียสโค้งคำนับ " ฟัดจ์ " ศจ.ดัมเบิลดอร์เรียก " ไป แฮกริด " มือ รมต.ฟัดจ์ ขยุ้มหมวก คอยให้แฮกริดเดินนำ แต่เขายืนนิ่งชั่วครู่ " ถ้าใครก็ตามกำลังมองหาอะไรอยู่ สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือตามพวก แมงมุม ไป มันจะพาไปถูกที่ ฉันบอกได้แค่นี้แหละ และต้องมีใครให้อาหารเจ้าเขี้ยวแทนผมด้วย เด็กดี " แฮกริดทำท่าบ่นงึมงำต่อหน้ารมต. รมต.ฟัดจ์กับแฮกริดเดินออกจากกระท่อม .. แฮร์รี่และรอนเลิกผ้าคลุมออก " แฮกริดพูดถูก ไม่มีศจ.ดัมเบิลดอร์ซะคนต้องเกิดเหตุร้ายแน่ " รอน " ดูนั่น เร็วเข้า " แฮร์รี่เห็นแมงมุมตัวน้อยๆเข้าแถวไต่ตามกันออกนอกหน้าต่าง เขาถือตะเกียง เปิดประตู " มาเถอะเจ้าเขี้ยว เร็วเข้า .. นายได้ยินที่แฮกริดพูด ตามพวกแมงมุมไป " " แต่ว่ามันมุ่งหน้าไปทางป่าต้องห้ามนะ แมงมุมทำไมถึงไม่ตามผีเสื้อนะ " รอนขยาด แฮร์รี่เสกแสงไฟดวงเล็กบนปลายไม้กายสิทธิ์ นำทางหาร่องรอยของแมงมุม รอนเดินยงโย่ไม่กล้าเหยียบพวกแมงมุมตัวน้อย " แฮร์รี่ฉันไม่ชอบเลย ไม่ชอบจริงๆนะ " " เงียบน่า " แฮร์รี่เตือน " เรากลับกันดีกว่า " รอนเห็นเงาดำตะคุ่มๆเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วในแมกไม้ เจ้าเขี้ยวเห่าโฮ่ง " อย่าเพิ่ง " แฮร์รี่ลอดโพรงไม้เดินตามฝูงแมงมุมอย่างกระชั้นชิด " .. นั่นใครน่ะ .. " " อย่าเสียขวัญ " แฮร์รี่ปลุกใจ " .. แฮกริด นั่นนายเหรอ .. " " เราเป็นเพื่อนของแฮกริด (แมงมุมยักษ์โผล่ออกมา) คุณล่ะ คุณคือ อาราก็อก ใช่มั้ย " " ใช่ .. แฮกริดไม่เคยส่งใครมาที่รังของเรามาก่อน .. " " เขากำลังเดือดร้อน ที่โรงเรียนมีนักเรียนถูกทำร้าย เขาคิดว่าแฮกริดทำ เขาคิดว่าแฮกริดเปิดห้องแห่งความลับเหมือนคราวก่อน .. " " เรื่องโกหก แฮกริดไม่เคยเปิดห้องแห่งความลับ " " งั้นคุณก็ไม่ใช่สัตว์ร้าย " " เปล่า เจ้าสัตว์ร้ายนั่นเกิดในปราสาท ฉันมาหาแฮกริดจากดินแดนอันไกลโพ้น ในกระเป๋าของนักเดินทางคนหนึ่ง " " แฮร์รี่ " รอนกระตุกแขนเสื้อเพราะมองเห็นแมงมุมทวีจำนวนอยู่รายรอบ " เงียบก่อน .. แต่ถ้าคุณไม่ใช่สัตว์ร้าย แล้วอะไรฆ่านักเรียนเมื่อ 50 ปีก่อน " " เราไม่เอ่ยถึงมัน เป็นสัตว์โบราณที่พวกเราแมงมุมกลัวมากกว่าสิ่งใด " " คุณเคยเห็นมันมั้ย " " ฉันไม่เคยเห็นส่วนอื่นๆของปราสาท นอกจากล่องที่แฮกริดเลี้ยงฉันไว้ มีคนพบ ศพเด็กหญิง ในห้องน้ำ พอฉันถูกกล่าวหา แฮกริดก็พามาที่นี่ " " แฮร์รี่ " รอนทนไม่ไหวแล้ว " อะไร " แฮร์รี่มองตามนิ้วมือรอนขึ้นไปข้างบน เหล่าแมงมุมทิ้งตัวชักใยลงมาจากต้นไม้โอบล้อมทั้งคู่ไว้ " ขอบคุณฮะ เราไปล่ะ " แฮร์รี่เห็นท่าไม่ดี " ไปรึ .. อย่าดีกว่า ลูกๆของฉันไม่เคยทำร้ายแฮกริดตามคำสั่งฉัน แต่ฉันไม่อาจห้ามพวกเขาให้ละเว้น เหยื่อ ที่หลงเข้ามาในถิ่นเราอย่างเต็มใจ ลาก่อนเพื่อนของแฮกริด " " ขวัญเสียได้หรือยัง " รอนแทบร้องไห้ แฮร์รี่ใช้ตะเกียงเหวี่ยงไปรอบๆตัวกระแทกลูกแมงมุมตัวเบ้อเริ่มกระเด็น ชักไม้กายสิทธิ์หลังพิงรอนหมุนไปรอบๆ " มีคาถาเด็ดๆมั้ย ! " รอนสั่น " มีแต่ฤทธิ์ไม่แรงพอต้านทานทั้งหมดไหว เฮอร์ไมโอนี่มัวไปอยู่ไหนนะ " กำลังจะจนมุม รถฟอร์ดแองเกลียคู่ใจเปิดไฟหน้าวิ่งฝ่าเข้ามากลางวง เปิดประตูข้างรอรับ " ไปเถอะ " แฮร์รี่ รอนและเจ้าเขี้ยวมุดเข้าไปก่อน แฮร์รี่ถูกฝูงแมงมุมขวางจึงเสกคาถาสยบชั่วคราวก่อนหนีทัน รถถอยหลังพรวด ลอดโพรงไม้ หมุนตัววิ่งย้อนรอยเท้าเดิมตอนแฮร์รี่และรอนเข้ามา " โชคดีที่รอดมาได้ " รอนเผลอถูกลูกแมงมุมยักษ์ล็อกคอจากกระจกข้าง แฮร์รี่เสกคาถาช่วยอีกที " ขอบใจนะ " " เรื่องเล็กน้อยน่ะ " เบื้องหน้านั้นพวกแมงมุมยักษ์ตั้งแถวเรียงหนึ่งบนเนินก่อนขยับรุกหมายเผด็จศึก " พาพวกเราไปที ด่วน " แฮร์รี่ตะโกน " เร่งเครื่องหน่อย ! " รอนใส่เกียร์ถอยหลังเหยียบมิดด้าม แล้วหมุนตัวตั้งหลัก เดินหน้าแล่นฝุ่นตลบ แมงมุมวิ่งตามมาเป็นพรวน " พาเราบินขึ้นไป " แฮร์รี่ " เกียร์สำหรับบินติดขัด " " เร็วเข้า ดึง " " กำลังดึง " รถเหาะหนีได้ พ้นเขตป่าต้องห้าม จากนั้นพุ่งลงสนามหญ้าจอดหน้ากระท่อมแฮกริด " แฮกริดออกจากคุกอัซคาบันเมื่อไหร่ ฉันจะฆ่ามันซะ " รอนโกรธ รถปิดประตูเอง ถอยหลังเปลี่ยนทางวิ่งหายลับเข้าป่าอีกครั้ง " มีประโยชน์อะไรที่ส่งเราไปในนั้น เราได้รู้อะไรบ้าง " รอนบ่น " เรารู้อย่างหนึ่ง แฮกริดไม่เคย เปิด ห้องแห่งความลับ เขาบริสุทธิ์ " แฮร์รี่ และ รอน เฝ้าดูอาการของเฮอร์ไมโอนี่ในห้องพยาบาล " อยากให้เธออยู่ด้วยเฮอร์ไมโอนี่ เราต้องการเธอยิ่งกว่าครั้งไหน .. " แฮร์รี่กุมมือเธอไว้แต่แล้วก็สังเกตว่ามีกระดาษซ่อนอยู่ในอุ้งมือ เขาหยิบเศษกระดาษออกมาคลี่อ่าน " อะไรน่ะ? " รอนใคร่รู้ " ในบรรดาสัตว์ร้ายที่อยู่ในดินแดนเรา ไม่มีอะไรร้ายกาจกว่า บาซิลิสก์ ซึ่งมีชีวิตอยู่ได้หลายร้อยปี ผู้ใดสบตาเจ้างูยักษ์นี้จะล้มตายฉับพลัน แมงมุมจะหนีเมื่อเจอมัน เจ้านี่แหละสัตว์ร้ายในห้องแห่งความลับก็คือ บาสิลิสก์..! ฉันถึงได้ยินเสียงมันพูด มันเป็นราชาแห่งงู " แฮร์รี่อ่านเศษกระดาษที่ถูกฉีกออกมาจากหนังสือเก่า " แต่ถ้าหากมันฆ่าโดยวิธีสบตาคน ทำไมไม่มีใครตาย " รอนแย้ง แฮร์รี่อึ้งไปชั่วขณะ " ก็เพราะไม่มีใครสบตามันน่ะสิ อย่างน้อยก็ไม่ได้สบตาโดยตรง คอลินเห็นมันผ่านกล้องถ่ายรูป จัสตินคงเห็นผ่านตัวนิกหัวเกือบขาด นิกสบตามันอย่างจังแต่เขาเป็นผีไม่สามารถตายอีกได้ และ เฮอร์ไมโอนี่ มีกระจกเงา พนันได้เลยว่าเธอใช้กระจกเงาดูตามทุกซอกมุมเผื่อมันจะโผล่ออกมา " " แล้วคุณนายนอร์ริสล่ะ ฉันแน่ใจว่าไม่มีทั้งกล้องถ่ายรูป หรือ กระจกเงา " " น้ำไงล่ะ คืนนั้นมีน้ำนองอยู่ทั่วพื้นห้อง มันเห็นแค่เงาบาซิลิสก์ในน้ำนั่น " แฮร์รี่ถือกระดาษเข้าไปใกล้คบเพลิง " แมงมุมหนีเมื่อมันมา ลงตัวเป๊ะ " " แต่ บาซิลิสก์ ไปไหนมาไหนได้ไง งูยักษ์โสโครกปานนั้นต้องมีคนเห็นบ้าง " " เฮอร์ไมโอนี่มีคำตอบไว้ด้วย " แฮร์รี่ให้ดูลายมือเธอมุมล่างกระดาษ " ท่อน้ำ มันเลื้อยไปในท่อน้ำ " รอนถึงบางอ้อ " จำที่อาราก็อกพูดได้มั้ย เรื่องเด็กหญิงเมื่อ 50 ปีที่แล้ว เธอตายในห้องน้ำ ถ้าเธอไม่เคยจากมันไปล่ะ " แฮร์รี่พบเงื่อนงำ " เมอร์เทิ่ลจอมคร่ำครวญ " รอนรู้แจ้ง next chapter >> |