Harry Potter and the Chamber of Secrets (2002) : แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ ห้องแห่งความลับ    
play Harry Potter and the Prisoner of Azkaban flash title click- ->click flash 324 kb.
4.
ศจ.กิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต กับ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ลูเซียส มัลฟอย กับ แฮร์รี่ พอตเตอร์

     แฮร์รี่ไถลคลุกฝุ่นออกมาจากเตาผิงที่ปลายทางร้านพ่อมดแห่งหนึ่ง เขารู้สึกมึนงง ค่อยๆลุกขึ้น กระจกแว่นตาแตก แต่พอมองเห็นว่าข้าวของในนี้ล้วนใช้ไม่ได้กับโรงเรียนฮอกวอตส์ แสงไฟสลัว บรรยากาศวังเวง หัวปีศาจหลายอันถูกสตั้ฟไว้ มือหงิกงอบนเคาน์เตอร์ตะครุบข้อมือแฮร์รี่ไว้แน่น เขารีบง้างออกอย่างขยะแขยง 
     
มองออกไปยังถนนแคบๆมืดทึมคงไม่ใช่ ตรอกไดแอกอน แน่นอน แฮร์รี่รีบหลบเข้าไปในตู้ใบใหญ่ เมื่อนายมัลฟอย และบุตรชายเดินเข้ามา
     
" คุณได้ยินเรื่องกระทรวงกำลังบุกตรวจค้นครั้งใหญ่แล้วนะ ฉันมีของ .. เอ่อ .. 2 -3 อย่างที่บ้านมาขายทิ้ง "
     
" กระทรวงคงไม่กล้าไปรบกวนคุณหรอก " 
      " ฉันยังไม่ถูกค้น ชื่อ มัลฟอย ยังมีอิทธิพล แต่ข่าวลือเรื่องกฎหมายป้องกันพวกมักเกิ้ลฉบับใหม่ ที่เจ้าอาเธอร์ วีสลี่ย์ ผลักดัน ทำให้ฉันไม่สบายใจ "

      เมื่อปลอดคนแฮร์รี่เดินออกมาสู่ตรอกสกปรกมอซอ ร้านที่เขาเพิ่งออกมาชื่อ บอร์เจ็น และ เบิร์กส์ ขายเฉพาะสินค้าประเภทศาสตร์มืดทั้งนั้น
     
" หลงทางหรือเปล่าหนูน้อย " แม่มดแก่หง่อมถาม
      " เปล่าครับ ขอบคุณ ผมกำลังจะไป .. "
      " ไปด้วยกัน เราจะช่วยเธอหาทางกลับเอง .. " พวกนั้นกรูกันเข้ามายื้อยุดฉุดกระชาก
      " อย่า ผม .. " 
      " เ เ ฮ ร์ รี่ " ชายร่างยักษ์คว้าคอเสื้อหนูน้อยลากไปจากทรชน
      " แฮกริด " หัวใจแฮร์รี่เต้นโลด
      " มาทำอะไรอยู่ข้างล่างนี่ มานี่ เลอะเทอะกันใหญ่ ระดับ แฮร์รี่ มาด้อมๆแถว ตรอกน็อกเทิร์น ถิ่นโสมม ฉันไม่อยากให้ใครเห็นเธอแถวนี้ เขาจะคิดว่าเธอทำไม่ดี "
      " ผมหลงทาง .. เดี๋ยวก่อนแล้วคุณล่ะไปแถวนั้นทำไม "
      " ฉันรึ อ๋อ ฉันก็ .. กำลังหาซื้อยาไล่ตัวทากกินเนื้อ พวกมันทำกะหล่ำปลีที่โรงเรียนพินาศหมด "

      " แฮร์รี่ ! แฮร์รี่ ! ทางนี้ " เฮอร์ไมนี่วิ่งมาทักทายเขาก่อนหันไปทาง " แฮกริด "
      " สวัสดี เฮอร์ไมโอนี่ " 
      " ดีใจจังที่ได้พบกัน " เฮอร์ไมโอนี่
      " ฉันก็ดีใจ "
      " ทำไมแว่นตาเป็นอย่างงั้นล่ะ " ร่ายคาถาเสกเลนส์ประสานกันดูใสขึ้น
      " ฉันจะต้องจำคาถานี้ไว้ให้ขึ้นใจเลย " แฮร์รี่ขยับแว่นตา
      " พวกเธอสบายแล้วสิ ฉันไปล่ะนะ " แฮกริดอำลา
     
" โอเค บาย " เฮอร์ไมโอนี่ 
      " ขอบคุณครับ บาย " แฮร์รี่
      " ไปเถอะ ใครๆคงเป็นห่วงกันใหญ่ " เฮอร์ไมโอนี่พาแฮร์รี่เดินไปร้านขายหนังสือ ตัวบรรจง และ หยดหมึก

      แฮร์รี่ และ เฮอร์ไมโอนี่ มองไปรอบๆ เห็น รอน เฟร็ด จอร์จ เพอร์ซี่ และ นางวีสลี่ย์ ถลาออกมาจากถนนที่แออัดด้วยผู้คน ..
      " โอ้ พ่อหนู โล่งอกซะที หวังว่าเธอคงไม่หลงไปไกลนะ " นางวีสลี่ย์ปัดฝุ่น และขี้เถ้าออกจากเสื้อคลุมแฮร์รี่
      " ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย คุณ กิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต " โฆษกประกาศก้อง
      " นั่นเขาล่ะ " จินนี่ร้อง ตบมือแปะๆ เช่นเดียวกับคนอื่นๆที่อยู่รายรอบ
      " แม่เป็นแฟนเขา " รอนบอกแฮร์รี่
      " ขอทางไปหน่อยครับ ขอโทษทีเด็กน้อย ข่าวนี้จะลง เดลี่พรอเฟ็ต " ช่างภาพระดมถ่ายรูป ศจ.ล็อกฮาร์ตด้วยกล้องถ่ายรูปขนาดใหญ่สีดำ
      " นั่น แฮร์รี่ พอตเตอร์ รึนี่ " ศจ.ล็อกฮาร์ตแอ็คชั่นถ่ายรูป สายตาจับจ้องหนูน้อย
      " แฮร์รี่ พอตเตอร์ ขอโทษทีคุณนาย " ตากล้องดึงเขาไปประกบ ศจ.ล็อกฮาร์ต 
      " ยิ้มกว้างๆ แฮร์รี่ เราสองคนจะได้ขึ้นหน้าหนึ่งด้วยกัน " ศจ.ล็อกฮาร์ตจับมือแฮร์รี่เขย่า ช่างภาพกดชัตเตอร์ถี่ยิบ
      " ท่านผู้มีเกียรติ เป็นช่วงเวลาพิเศษสุด หนุ่มน้อย แฮร์รี่ พอตเตอร์ เข้ามาในร้าน ตัวบรรจง และ หยดหมึก เพื่อซื้ออัตชีวประวัติของผม ผู้วิเศษ-ฉันเอง " 
      เฮอร์ไมโอนี่ปรบมือชื่นชม ผู้คนรายรอบต่างส่งเสียงเชียร์ รอนเผลอทำตาม(เป็นไปได้ไง?)

     " ช่างบังเอิญจริงที่ขณะนี้กำลังฉลองการเป็นหนังสือขายดีระดับเบสท์เซลเล่อร์ถึง 27 สัปดาห์แล้ว เขาไม่ทราบด้วยว่า .. ผมยินดีอภินันทนาการหนังสือทั้งชุดของผมโดยไม่คิดเงิน " ช่างภาพถ่ายรูปฉับ แฮร์รี่หอบหนังสือเดินโซเซหลบสายตาผู้คนออกมามุมห้อง
      " เอ้า คุณผู้หญิง " ล็อกฮาร์ตนั่งโต๊ะเตรียมแจกลายเซ็น
      " แฮร์รี่เอามานี่ ฉันจะได้ให้เขาเซ็น ทุกคนไปคอยอยู่ข้างนอก ไปเลยรอน " นางวีสลี่ย์ฉวยโอกาสทอง

      " นายต้องชอบแน่ๆใช่มั้ยพอตเตอร์ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ผู้มีชื่อเสียง ไม่อาจแม้แต่เข้าไปในร้านหนังสือโดยไม่ลงข่าวหน้าหนึ่ง " เดรโก มัลฟอย เดินลงมาจากชั้นบน เขาแอบฉีกกระดาษหน้าหนึ่งจากหนังสือของร้านยัดใส่กระเป๋าเสื้อ
      " 
อย่ายุ่งกับเขา " จินนี่โกรธแทน
     
" โอ้โฮ พอตเตอร์ นายมี แฟน แล้วเหรอ " มัลฟอยน้อยลากเสียงยาว 
      " พอ เดรโก สุภาพหน่อย " ลูเซียสใช้ปลายไม้เท้าเขี่ยไหล่ลูกชายหลบไป " คุณพอตเตอร์ ผม ลูเซียส มัลฟอย (เช็คแฮนด์) เราได้พบกันเสียที ขออภัย " 
      ดึงแขนแฮร์รี่เข้ามาใกล้ ใช้ปลายไม้เท้าหัวโลหะรูปงูเปิดเส้นผมไม่ให้บัง รอยแผลเป็นสายฟ้าฟาด บนหน้าผาก " แผลเธอเป็นตำนาน เช่นเดียวกับพ่อมดตนที่ทำให้มันเกิดขึ้น " 
      " ลอร์ดโวลเดอมอร์ ฆ่าพ่อแม่ผม เขาไม่ต่างอะไรกับฆาตกร " แฮร์รี่ยังแค้นเคือง
      ลูเซียสไสหัวแฮร์รี่ออกไปด้วยความรังเกียจ "เธอเป็นคนกล้ามาก ที่เอ่ยนามของเขา หรือไม่ก็โง่เง่า "

      " ความกลัว ชื่อ มีแต่จะเพิ่มความกลัวในสิ่งนั้น " เฮอร์ไมโอนี่
      " และคุณ คงเป็นคุณเกรนเจอร์ " หันไปสบตาลูกชาย " เดรโกเคยเล่าเรื่องเธอกับพ่อแม่เธอให้ฉันฟังแล้ว มักเกิ้ล ใช่มั้ย? (เฮอร์ไมโอนี่จ้องนายมัลฟอยเขม็ง) อีกคนไหนดูซิ ผมแดง .. หน้าจืด ปอนๆ(หยิบหนังสือจากหม้อจินนี่) ซื้อแต่หนังสือมือสอง เธอต้องเป็นพวกวีสลี่ย์แน่ " ลูเซียสกล่าววาจาดูหมิ่นซึ่งหน้า
     " เด็กๆในนี้มันพวกคนบ้า ออกไปข้างนอก " อาเธอร์
     
" แหมๆวีสลี่ย์ผู้พ่อ "
      " ลูเซียส "
      " ได้ยินว่าที่กระทรวงยุ่งมากกับการบุกค้นทั้งหลายนั่น หวังว่าเขาคงจ่ายค่าล่วงเวลา แต่ตัดสินกันด้วยสภาพของสิ่งนี้ " ชูหนังสือ คู่มือการแปลงร่างเบื้องต้น เล่มเก่าๆจากหนังสือปกอาบมันของ ศจ.ล็อกฮาร์ต
      " ผมว่าไม่ "
      " การทำให้หมู่พ่อมดเสื่อมเสีย คงไร้ประโยชน์ ถ้าคุณไม่ได้ค่าเหนื่อยอันสมควร "
      " เรามีความคิดเห็นแตกต่างกัน ว่า อะไร ทำความเสื่อมเสียในหมู่พ่อมดกันแน่มัลฟอย "
      " เห็นได้ชัดจากการคบหาสมาคมกับพวกมักเกิ้ล (สอดสมุดบันทึกปกสีดำเล่มเล็กในคู่มือฯ แล้วทิ้งกลับคืนในหม้อจินนี่ มองเฮอร์ไมโอนี่ด้วยหางตา) คิดว่าครอบครัวคุณคงไม่ตกต่ำกว่านี้แล้ว เจอกันที่ๆทำงาน"
      " เจอกันที่โรงเรียน " เดรโกจ้องหน้าแฮร์รี่ ยักคิ้วให้รอนก่อนออกจากร้านหนังสือไปกับบิดา

5.
 

     
ครอบครัววีสลี่ย์ และแฮร์รี่เดินทางมาถึง สถานีรถไฟคิงส์ครอส แบบฉุกละหุกเต็มที
      " 10.58 น. เร็วเข้า รถไฟจะออกแล้ว " นายอาเธอร์เคี่ยวเข็ญลูกๆ
     
" เฟร็ด จอร์จ เพอร์ซี่ ไปก่อน .. " แต่ละคนวิ่งเข็นรถใส่หีบของหายวับเข้าไปในกำแพง ตรงชานชาลาหมายเลข 93/4 ตามลำดับ " จินนี่ นำไปเลยจ้ะ " อาเธอร์ และ มอลลี่ เดินหายเข้าไปด้วยกัน เหลือ รอน และแฮร์รี่ ทิ้งท้าย
      " มาจินนี่ไปหาที่นั่งกัน " จูงมือลูกสาวเมื่อขึ้นไปบนรถด่วนสายฮอกวอตส์แล้ว เสียงนกหวีดเป่าเร่ง 
      " ไปเถอะ " แฮร์รี่บอกรอน ทั้งคู่วิ่งเข็นรถชนกำแพงกระดอนกลับมา หีบของรอนกลิ้งตกลงพื้น แฮร์รี่หกล้ม กรงของเฮ็ดวิกกระเด็น
 นกฮูกหิมะส่งเสียงร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก
      " เธอคิดว่ากำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ " รปภ.     

     
 " ขอโทษ เราคุมรถเข็นไม่อยู่ฮะ " รอน
 
     
" ทำไมเราผ่านไม่ได้ " แฮร์รี่แขนระบม
      " ไม่รู้สิทำไมประตูถึงปิดได้นะ " รอนใช้มือยันกำแพงก่ออิฐ เสียงนาฬิกาตีบอกเวลา " รถไฟออกเวลา 11 โมงตรงเราไปไม่ทันแล้ว แฮร์รี่ถ้าเราเข้าไปไม่ได้ แม่กับพ่ออาจออกมาไม่ได้เหมือนกัน " รอนวิตกกังวล
     
" ฉันว่าเราน่ากลับไปคอยที่รถนะ "
      " รถ " รอนมีแววตาเป็นประกาย
      ทั้งคู่กลับออกไปที่ถนนข้างสถานีที่รถฟอร์ดแองเกลียคันเก่าจอดอยู่ ยกหีบใส่กลับลงไปในกระโปรงหลัง วางเฮ็ดวิกที่เบาะหลัง แล้วจึงขึ้นไปนั่งเบาะหน้า รอนสตาร์ทรถด้วยการเคาะไม้กายสิทธิ์ .. รถยนต์ค่อยๆลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ชายคนหนึ่งนั่งในรถเก๋งบนถนนมองเห็นเข้า
     
" รอน จะบอกอะไรให้นะ พวกมักเกิ้ลไม่คุ้นกับการเห็นรถเหาะได้ "
      " จริง " กดปุ่มพราง รถโผล่ออกมานอกก้อนเมฆ " ปุ่มล่องหนไม่ยอมทำงาน "
      " ลดระดับหน่อย เราต้องหารถไฟให้เจอ (รอนบังคับรถร่อนลงใกล้ๆทางรถไฟ ข้ามสะพาน) ทีนี้เราต้องตามรถไฟให้ทัน " แฮร์รี่
      " เราคงอยู่ไม่ไกลนักหรอก "
      " นายได้ยินมั้ย " แฮร์รี่ได้ยินเสียงวูด
      " เราคงอยู่ใกล้แล้วล่ะ "
      " 
เดี๋ยวก่อน " เสียงวูดดังขึ้นไล่หลัง แฮร์รี่และรอนหันไปมองท้ายรถเห็นหัวขบวนรถจักรวิ่งกระชั้นใกล้เข้ามาจะชน รอนหักหลบ รถร่อนลงจากราวบนสะพาน ตีลังกา แฮร์รี่หลุดไปลอยเท้งเต้งมือข้างหนึ่งจับบานประตูไว้ทัน
      " แฮร์รี่ เกาะไว้ จับมือฉัน .. จับไว้ " รอนตกใจ
      " พยายามอยู่ มือนายชุ่มเหงื่อไปหมด " แฮร์รี่ลองอีกครั้งจึงสำเร็จ

      
" ฉันว่าเราเจอรถไฟแล้ว " รอนยืนยัน
     
" ใช่ " 

     
" ยินดีต้อนรับ " รอนขับมาถึงปราสาทยามค่ำคืน เครื่องยนต์ดับ รถเสียการทรงตัวร่อนลงฉุกเฉิน
      " ขึ้น ขึ้น " แฮร์รี่ตะโกนลั่น
      " มันไม่ทำงาน " รอนเหยียบคันเร่งแล้ว แฮร์รี่ช่วยเข้าเกียร์ต่ำ จับพวงมาลัย 
      " เลี้ยวระวังต้นไม้ "
      " หยุดๆๆ " รอนใช้ไม้กายสิทธิ์ร่ายคาถาเคาะมันกับพวงมาลัยจนหักเปาะ
     
รถชนกิ่งไม้เล็กๆ หยุดจอดตรงกลางลำต้นจากนั้นไถลลงตามง่ามค้่างเติ่ง
      " ไม้ของฉัน ดูไม้กายสิทธิ์ของฉันสิ " รอนคร่ำครวญแสนเสียดาย
      " ยังดีที่มันไม่ใช่คอนาย " แฮร์รี่ปลอบ
      " เกิดอะไรขึ้น " รอนได้ยินเสียงโครมบนหลังคารถ
      " ไม่รู้สิ "
      จากนั้นกิ่งไม้ยักษ์ 5 -6 ท่อนระดมหวดรถรอบทิศทางอย่างบ้าคลั่ง บางกิ่งพุ่งทะลุกระจกหลังจนรถยนต์ร่วงตกลงสู่พื้น
      " ไปกันเถอะ ไป เร็วสิ " แฮร์รี่บอกรอนเมื่อเห็นต้นไม้โน้มตัวเตรียมหวดพวกเขาให้มิดธรณี รอนสตาร์ทรถพุ่งออกไป มันถล่มพลาดเป้าหวุดหวิด รถยนต์สลัดแฮร์รี่และรอนกระเด็นออกด้านข้าง กระโปรงท้ายดีดกระเป๋า หีบของ และกรงนกทิ้ง

     
" สแครบเบอร์ เป็นอะไรรึเปล่า รถ .. " รอนอ้าปากค้าง รถยนต์ปิดประตูแล่นหนีไปด้วยความโกรธเกรี้ยวผ่านกระท่อมแฮกริด ป่าต้องห้าม หายไปในความมืด รอนและแฮร์รี่วิ่งตามไม่ทัน " พ่อต้องฆ่าฉันแน่ " 
      ทั้งคู่เข็นหีบมากองรวมกับผองเพื่อนชั้นล่างทางเข้าปราสาท .. 
      " มีเอลฟ์ประจำบ้านอยู่ในห้องฉัน เราจึงผ่านแผงกั้นไปที่ชานชาลาที่ 93/4 ไม่ได้ และเราเกือบถูกต้นไม้ฆ่าตาย ต้องมีใครสักคนไม่อยากให้ฉันกลับมานี่ " แฮร์รี่บ่น พอแหงนหน้าอีกทีก็เจอ อาร์กัส ฟิลช์ และ นางแมวร้าย มาดักรอที่ชานพักบันได
      " เอาล่ะ ฟังให้ดีเด็กน้อยคืนนี้อาจเป็นคืนสุดท้ายที่เธอจะได้อยู่ที่นี่ ลำบากแน่ๆ " ภารโรงเฒ่าแสยะยิ้ม

     " มีมักเกิ้ลไม่ต่ำกว่า 7 คน ที่เห็นพวกเธอ " ศจ.สเนป อ่านพาดหัวข้อข่าว อีฟนิ่งพรอเฟ็ต แล้วเขวี้ยงทิ้ง " รู้มั้ยว่าเธอทำสิ่งที่ร้ายแรงขนาดไหน พวกเธอเสี่ยงต่อการเปิดเผยเรื่องของพวกเรา ยังไม่รวมความเสียหายของ ต้นวิลโลว์ เก่าแก่ ที่อยู่มาก่อนพวกเธอเกิดเสียอีก "
      " ที่จริงแล้วศจ.สเนป ผมว่ามันทำเราเสียหายมากกว่าฮะ " รอนแก้ตัว

      " เงียบนะ จะบอกอะไรให้ถ้าพวกเธออยู่บ้านสลิธีรินที่ฉันดูแลอยู่ล่ะก็ เธอทั้งคู่จะถูกส่งขึ้นรถไฟกลับไปคืนนี้ เพราะว่ามัน .. "
      " ไม่ต้องหรอก " ศจ.ดัมเบิลดอร์ พูดขัดจังหวะ
      " ศจ.ดัมเบิลดอร์ .. ศจ.มักกอนนากัล " รอนตะลึง
      " อาจารย์ใหญ่ เด็กพวกนี้ได้ละเมิดกฎข้อห้ามใช้เวทมนตร์ของพ่อมดไม่บรรลุนิติภาวะ ดังนั้น .. " ศจ.สเนปยืนชี้หน้าแฮร์รี่ และรอนจำเลย
      " ผมรู้กฎของเราดีทุกข้อ เพราะบางข้อผมเป็นคนเขียนขึ้นมาเอง อย่างไรก็ตามในฐานะหัวหน้าของบ้านกริฟฟินดอร์ ศจ.มักกอนนากัล จะเป็นผู้ตัดสินลงโทษเอง "
     " พวกเราจะไปเก็บของนะฮะ " รอนจำนน
      " เธอพูดถึงเรื่องอะไรเหรอ " ศจ.มักกอนนากัล
      " ก็เรากำลังจะโดนไล่ออกใช่มั้ยครับ " รอนก้มหน้าทำตาปริบๆ เช่นเดียวกับแฮร์รี่
      " วันนี้ยังก่อนคุณวีสลี่ย์(รอนยิ้มออก) แต่ฉันต้องย้ำกับเธอทั้งคู่ถึงความร้ายแรงของสิ่งที่ทำลงไป ฉันจะเขียนถึงครอบครัวพวกเธอคืนนี้ และเธอทั้งสองจะถูกกักบริเวณ " ศจ.มักกอนนากัลจ้องมองพวกเขาเหมือนนกอินทรีที่โกรธจัด 

               
        next chapter >>         

chapter [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ]
Pirachan : พิรฌาน