The Way We Were (1973) : สุดทางรัก
1.

     ภายในห้องส่งสถานีวิทยุขณะกำลังซ้อมพากษ์บทละคร
     " ใครน่ะ " สาวใหญ่พูดนำ
     " ดูเหมือนผู้พันฟินลี่ย์ คุณน่าจะฟังเค้าหน่อยนะ เอ็ดน่า " ชายวัยกลางคนถือกระดาษจ่อหน้า ตาจ้องเขม็งอ่านสคริปท์
     " เพื่อที่ว่าเขาจะได้เล่าเรื่อง ดี-เดย์ ให้ฉันฟังน่ะเหรอ ฉันไม่อยากฟัง ดูสิว่าเกิดอะไรกับลูกชายของฉัน "
     หญิงสาวที่กำกับรายการอยู่หลังกระจกเคาะไมค์ " เดี๋ยวก่อน เพ็กกี้ ตัดจากคำว่า ดี-เดย์ ไปถึง .. อย่าบอกฉันเกี่ยวกับตลาดมืด "
     " คุณจะทำให้ฉันเป็นนังสารเลว .. เพราะการโฆษณาชวนเชื่อ "
     " เพ็กกี้ ฉันจะคอยบอก .. "
     " พระเจ้า !  "
     ชายสูงวัยเปิดประตูเดินพรวดเข้ามาในสตูดิโอ เพ็กกี้ฟ้อง " โอ้ บิล .. เคทธี่ ต้องการ รักษาตลาดมืดไว้ บิล "
     " ดีใจจังที่คุณกลับมา เป็นไงบ้าง กระทรวงกลาโหมจะไม่ให้ผ่าน พวกเขาดูออกว่าเราเป็นฝ่ายซ้าย กาแฟฉันอยู่ไหน ขอเวลาหน่อย .. อย่าเอาหล่อนมาพากษ์อีกนะ เปลี่ยนใครสักคนมาเล่นแทน กาแฟฉันล่ะ คนหาเช้ากินค่ำที่ไหนไม่อยากทำงานประจำ โรแซนน์ อยู่ไหน "
     " เธอโทรมาบอกว่า มาไม่ได้ " มือคว้าหมวกบิลออกจากหัว เผยให้เห็นศรีษะเขาล้านเลี่ยน
     " แย่จัง " บิลอุทาน " เราคงต้องเริ่มต้นใหม่ไล่จากบนลงมาอีกครั้ง คุณเวอร์โซ .. นี่อะไรกัน " เขาทบทวนบทแล้วนึกฉงน
     " สองบรรทัดแรกฉันเขียนเอง ไม่ดีเหรอ ฮึ "
     " คุณมอรอสกี้ หน้าที่นี้ฉันเป็นคนเขียน ฉันเหนื่อยหน่ายกับการเป็น ผู้รับใช้ชาติ โดยไม่ได้อะไรตอบแทน หล่อนมาไม่ได้ เฮ้อ .. โอเค เคทธี่ เป็นโอกาสของเธอแล้ว " บิลเคาะกระดาษปึกใหญ่กับโต๊ะ หันมาทางมอรอสกี้ " ฉันจะพาเธอไป เอล มอรอคโค เราได้รับความเอื้อเฟื้อจากหน่วยข่าวสารทหารผ่านศึก (ขยับเก้าอี้กระชับตัว พูดผ่านไมค์ ) ดีล่ะ อเมริกันชน เริ่มต้นใหม่เลยนะ "

     ราชนาวีสโมสร นายทหารทุกคนที่เข้ามาในงานปาร์ตี้แต่งตัวเต็มยศ หญิงสาวสวมชุดกระโปรงเรียบร้อย เน้นความน่ารักสวยงามของหมวกประดับริ้บบิ้น หรือ ผูกโบว์รูปดอกไม้สีแดงสด นักดนตรีแจ๊สให้จังหวะก่อนบรรเลงเพลง " 1 2 3 .. "
     " ขอทางหน่อยครับ กรุณาเปิดทางให้เราเข้าไปด้วย " บิลพยายามแหวกฝูงชนที่ยืนออตรงประตูทางเข้า " เราจองโต๊ะไว้แล้วครับท่าน "
     " ขณะนี้ไม่มีโต๊ะว่าง แต่เราจะเรียกเอง .. ว่าไงนะ เสียใจ ไม่มีโต๊ะ " ผู้จัดการงานเหน็บดอกกุหลาบแดงเหนือกระเป๋าสูท
     " ผมบอกคุณ .. เรารู้จักท่าน .. "
     " ผมขอทราบชื่อคุณด้วย และ ทำไมคุณไม่แต่งเครื่องแบบ "
     " พวกผู้ชายเหล่านี้เคยผ่านสมรภูมิรบมา คุณคลั่งชาติจงรู้ไว้ เรามากับทหารผ่านศึก " บิลแหวกคนอื่นเข้ามาข้างหน้าสุด " ไฮ เฟร็ด ฉัน บิล เวอร์โซ .. เอ้านี่สินน้ำใจ " บิลควักแบงก์จะยื่นให้ผู้จัดการงาน
     " ไม่ต้องให้ทิปเขา " ไทนี่เดินกร่างมาจากฟลอร์
     " ขอทราบรายชื่อหน่อย "
     " เรายกโขยงกันมา เฮ้ เวอร์โซ เมอร์รี่ บิลเฒ่า .. เฮ้ ไทนี่ "
     " หยุดก่อน อย่าทำอย่างงั้น " ผู้จัดการงานห้ามแขกชุลมุน
     " พวกเขามากับเรา เข้ามาเล้ย " คนที่คอยคิวอยู่กรูกันเข้าไปในงานเลี้ยงทันที " ขอบคุณ ไทนี่ ดีใจที่ได้พบแก " บิลค่อยยิ้มออก " เฮ้ จิมโบ้ เดี๋ยว เคทธี่ ทิ้งเรื่องของเธอไว้บ้านสักครั้งไม่ได้เหรอ มาสิ เธอต้องการดื่มอะไร ฉันรู้ ดูบอนเนต์ใส่น้ำแข็ง และ สก็อตต์ วิสกี้ "
     เคทธี่ มอรอสกี้ เห็นนายทหารเรือนั่งสัปหงกตัวตรงอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ เธอจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาคมคายของเขาราวตกอยู่ในภวังค์
     " เครื่องดื่มของเธอได้แล้ว คุณมอรอสกี้ " บิลเห็นหญิงสาวใจลอย " โอ้ว์ โรคแพ้เครื่องแบบ "
     " ฮับเบิล การ์ดเนอร์ " เธอเอ่ย
     " อะไรนะ " บิลไขหู
     " ชื่อของเขา " มอรอสกี้ย้ำ
     " แล้วหล่อนล่ะ " บิลเหลือบเห็นสาวนางหนึ่งตรงรี่เข้าไปโอบกอดหอมแก้มนายทหารเรือคนนั้นฟอดใหญ่
     " กลาสีเรือนี่เก่งเรื่องการทรงตัวจริงๆ " สาวน้อยผูกโบว์ดอกไม้ใหญ่ติดหมวกรำพัน
     " เห็นด้วย เต้นรำเถอะเรา "
     " คุณห่วงอะไร "
     " อีกไม่นานผมจะได้ไปเมืองนอก อย่าเอ็ดไปนะ " บิลควงสาวน้อยเต้นรำในฟลอร์
     มอรอสกี้เดินเข้าไปใกล้ฮับเบิล ชายหนุ่มแลดูสมาร์ทสมกับนายทหารเรือไม่ว่าจะอยู่ในอริยาบทใดๆ เธอเอื้อมมือแตะหน้าผาก ใช้ปลายนิ้วจัดทรงผมเขาให้เรียบร้อย เขายังคงหลับตา ตัวโงนเงนเล็กน้อย ความทรงจำในอดีตก็ผุดขึ้นมากลางใจเธอ ..

     next chapter >> next >> อ่านต่อ



chapters [ 1 ] [ 2 ]  
Pirachan : พิรฌาน