Ordinary People (1980) : ออดินารี พีเพิล
1.

     โรงละครแห่งหนึ่ง บนเวทีการแสดงซิตคอมยังเรียกเสียงฮาจากผู้ชมได้อย่างเนืองแน่น .. ชายวัยกลางคนโอบกอดภรรยาอยู่เหนือโต๊ะรับประทานอาหารเช้า
     " รู้มั้ยเราร่วมเพศกันถึง 113 ครั้ง ( เสียงผู้ชมหัวเราะคึกครื้น ฮ่า ฮ่า ) ผมติดมิเตอร์ตรง
พวงสวรรค์น่ะ การจะรู้จักใครสักคนให้ดีเป็นสิ่งวิเศษสุด "
     " ไงคะ "
     " ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคุณสักนิด ไม่รู้ว่าคุณโปรดดาราคนไหน ผมจำชื่อน้ำหอมที่คุณใช้ไม่ได้ ผมเค้นสมองยังไงก็ยังจำไม่ได้ .. " เบธกำลังเพลิดเพลินขณะคาลวินเผลอหลับบนมือแนบแก้มข้างหนึ่ง
     " ตลกจังฉันคงทำบาป " เสียงหัวเราะของผู้ชมรอบข้างปลุกคาลวินตื่น
     " ก็อย่างที่รู้ๆกันดี 24 ปีล่วงมาแล้วนะครับซึ่งผมไม่เคยนอกใจคุณเลย "
     จบละคร ผู้ชมเดินกลับบ้าน ชายหญิงสี่คนสวมถุงมือกระชับเสื้อโค้ตต้านอากาศหนาวเย็น ผู้หญิงเดินนำหน้าผู้ชาย
     " คุณคิดว่าไง " คาลวินถาม
     " ฉันว่าดีค่ะ " เพื่อนภรรยาตอบ
     " เบฟ วอลช์ เล่นได้ยอดเยี่ยม " เบธเสริม
     " ฉันชอบพวกเขาแสดงทั้งหมด " เพื่อนภรรยา
     " มันตลกดี " คาลวิน
     " มันเป็นตลกคาเฟ่ หรือ จำอวดชั้นดีประมาณนั้น " เพื่อนชายว่า
     " ใช่สิดาราหน้าบานปานกระด้ง ไคลด์ แบนเนอร์ เจ้าเนื้อไปหน่อย " เพื่อนภรรยาออกรับ
     " ช่าย " เบธ
     " พวกเขาบ้าจี้ดีนะ ไม่ได้หัวเราะฮากระจายอย่างนี้มานานแล้ว พวกเราทำตามบ้างได้หรือเปล่า " เพื่อนชาย
     " คุณต้องขยันทำ การบ้าน มากกว่านี้หน่อยนะคะ จดสถิติเอาไว้ด้วย " เพื่อนภรรยากระเซ้า
     " ขอรับรองว่าจะเป็นข้อมูลที่เชื่อถือได้ " เพื่อนชายโปรยยิ้มให้คู่รัก

     " คุณคิดอะไรอยู่เหรอคะ " เบธเปรยเมื่อรถกำลังแล่นอยู่กลางทาง
     " เปล่า " คาลวินยิ้ม มือข้างหนึ่งถือพวงมาลัยอีกข้างโอบไหล่ภรรยากระชับ

     คาลวินจอดรถในโรงเก็บเดินขึ้นบันไดมาบนชั้นสองของบ้าน เขาเหลือบเห็นแสงไฟลอดใต้ประตูห้องนอนทอมมี่ ส่วนเบธเปิดประตูเข้าห้องเธอไปแล้ว เขาเคาะประตูห้องทอมมี่ ตอนนั้นทอมมี่นอนคว่ำหน้าตาเหม่อลอยหลังตื่นจากฝันร้าย รีบคว้าหนังสือติดมือ พูดบอกพ่อ " เชิญครับ "
     " เป็นไงบ้าง " คาลวินหมุนลูกบิดประตูเปิดออก เห็นลูกชายนอนห่มผ้าอยู่บนเตียง
     " สบายดีครับ แล้วละครเวทีเป็นไงบ้าง " ทอมมี่
     " เราจะคุยกันหน่อยมั้ย " คาลวินขยับเท้าเดินเข้าไปในห้อง
     " ไม่ฮะ "
     " แน่ใจ ยังซ้อมร้องเพลงอยู่หรือเปล่า "
     " ซ้อมครับ แล้ว .. "
     " นัดหมอหรือยังล่ะทอม "
     " ยังครับ "
     " เป็นเดือนแล้วนะ น่าจะหาเวลาสักหน่อย "
     " ผมว่ามันเป็นเรื่อง ตลก มากกว่านะครับ "
     " งั้นก็ตามใจ ไม่ต้องคิดอะไรมาก ทำใจให้สบายๆแล้วพ่อจะยกเลิกนัดหมอให้เอง " คาลวินเดินผละออกไปแล้วงับประตู
     " โอเค " ทอมมี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนปิดโคมไฟนอน

     คาลวินเปลี่ยนชุดนอนขึ้นเตียงหอมแก้มภรรยา เธอหันหน้ามายิ้มให้แล้วโอบมือรอบคอเขา ต่างกอดจูบลูบไล้ร่วมรักกันอย่างมีความสุขในคืนนั้น

     รุ่งเช้าในครัวเคธทำอาหารเสร็จแล้วนำไปเสิร์ฟบนโต๊ะพร้อมแก้วน้ำสำหรับพ่อแม่ลูก ทอมแต่งตัวเรียบร้อยแต่ยังคงนอนถ่างตาครุ่นคิดอยู่บนเตียง
     " มีอะไรเกี่ยวกับพวกวอร์เรนบ้าง คุณได้คุยกันรึเปล่า " เบธว่า
     " มันก็เป็นไปแบบง่ายๆนั่นแหละ เพราะส่วนใหญ่เขาจะแนะนำให้ต่างฝ่ายประนีประนอมกัน ตำราว่าไว้ แจ็ค กับ เจน ก็ยึดหลักการนี้ มันคงไปได้สวย " คาลวินอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ " โจอี้ จอร์เจลลา ได้เป็นโค้ชคนใหม่ของทีมฟุตบอลตรินิตี้ .. "
     " ค่ะคุณ จอร์จกลับสบายใจที่สุด แล้วทอมมี่ลูกเราล่ะ " เบธแขวะ
     " ทอมมี่ คนอื่นคงจะเห็นเป็นเรื่องตลกสินะ "
     " คุยกันตามลำพังเถอะ " เบธออกตัว
     " ก็ดีเหมือนกัน .. ทอมมี่ ! " คาลวินตะโกนเรียก เตรียมเดินขึ้นบันได
     " เดี๋ยวลงไปครับ " ทอมรู้สึกหงุดหงิด เขายังไม่ลุกจากเตียงพักใหญ่
     " ลงมาแล้วเหรอ " คาลวินเกือบตามไปเคาะประตูห้องลูกชาย
     " อรุณสวัสดิ์ครับ " ทอมถือตำราติดมือเล่มหนึ่ง
     " อรุณสวัสดิ์จ้ะ " เบธยกจานอาหารไปเสริมบนโต๊ะ
     " หลับสบายดีมั้ย " คาลวินถามด้วยความห่วงใย
     " ครับ " ทอมแค่นเสียงตอบ
     " หิวมั้ย " คาลวิน
     " หิวครับ " ทอม
     " เฟรนช์โทส ของโปรดลูกไง " เคทเอาใจ
     " อืมม์ ผมไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ " ทอมเมิน
     " อาหารเช้ามันทำให้อิ่มท้อง แล้วยังเพิ่มพลังงานอีกแน่ะ " คาลวิน
     " ไม่หิวก็อย่าบอกว่าหิวสิ " เบธกริ้ว เธอยกถาดอาหารของทอมไปเททิ้งในอ่างล้างมือ
     " เดี๋ยวสิ นั่นคุณกำลังทำอะไรน่ะ " คาลวินห้ามไม่ทัน หันมาพูดปลอบทอม " ขนมปังก็พอใช้ได้นะ "
     " ต้องลงโทษเขาก่อนไปโรงเรียนดีหรือเปล่าคะคุณผู้ชาย " เบธเดือดดาล
     " คุณทำอะไรลงไป " คาลวินฉงน
     " กินไม่ได้ก็อย่ากินดีกว่า ฉันพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว กรุณาบอกทอมมี่ด้วยว่าฉันเหลืออดจริงๆ " เบธฟูมฟายอยู่ในครัว
     " นุ่มนวลหน่อยสิคุณเคอร์แมน ระงับอารมณ์บ้าง " คาลวินเตือนภรรยา พลางหันมาพูดกับทอม " เอาล่ะ ใจเย็นๆนะลูก ไม่อย่างงั้นเรื่องจะบานปลายไม่จบสิ้น "
     " ผมไม่หิวครับ " ทอมก้มหน้าอ่านหนังสือ
     " แน่ใจนะ "
     " ครับ ผมต้องไปแล้วล่ะ ประเดี๋ยวลาเซนบี้จะมารับ "
     " ยอดไปเลยลูก "
     " ยอดเยี่ยมตรงไหน "
     " ไม่รู้สิ พ่อแค่อยากให้ลูกสบายใจให้มากที่สุดนั่นแหละ คือ เหตุผล ทำไมลูกไม่คิดจะชวนผู้หญิงออก เดท เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง " คาลวินแนะ
     " ผมไปล่ะครับ " ทอมลุกพรวดก้าวออกประตูบ้านไป ส่วนคาลวินทานข้าวไม่ลง เรียกลูกตามหลัง " ทอม .. "

     ยังมีต่อโปรดติดตาม >> HoT เปิดอ่านหน้าถัดไป         

chapter [ 6 ] [ 1 ] [ 2 ]

         * รายละเอียดเพิ่มเติม 1.คนเดนคน จูดิธ เกสต์ -เขียน กิติกร มีทรัพย์ -แปล 2.IMSDB movie script resousce          

 
Pirachan : พิรฌาน