Lemony Snicket's A reries of Unfortunate Events,Jim Carrey,Jude Law,Meryl Streep,Liam Aiken,Emily Browning,Timothy Spall,Robert Gordon .. screenplay,movie script,subtitled - Thai
3.
ไม่ว่าเด็กกำพร้าโบดแลร์จะไปอยู่แห่งหนใด เคานต์โอลาฟก็จะตามไปทำร้ายหวังสมบัติเสมอ ท่าเรือตายใจเคานต์โอลาฟขณะซุ่มดูรถไฟแล่นชนรถเก๋งซึ่งเด็กๆโบดแลร์นั่งอยู่

     มร.โพขับรถพาเด็กๆขึ้นเรือเฟอร์รี่(เรือข้ามฟากเรรวน) ข้ามทะเลสาบระทมทุกข์มาถึงท่าเรือตายใจ เขาจ้างแท็กซี่ไปส่งเด็กน้อยที่บ้านมิสซิสแอนวิสเซิล,ผู้ปกครองคนใหม่ หรือ ป้าโจเซฟิน ,พี่สะใภ้ของลูกพี่ลูกน้องของพ่อแม่เด็กกำพร้าโบดแลร์
     " ป้าโจเซฟิน? " เคลาส์
     " ไม่เคยได้ยินชื่อ " ไวโอเล็ต
     " พี่ว่าไม่แปลกเหรอญาติพวกนี้ไม่เกี่ยวดองกับเราเลย " เคลาส์    

     คนขับรถแท็กซี่พายานยนต์คู่ชีพแล่นไปตามถนนปูด้วยหินสีเทา ผ่านตัวเมืองพักตากอากาศ สองข้างทางมีร้านขายของชำเล็กๆ ร้านขายเสื้อผ้า และ ภัตตาคาร แต่ร้านค้าส่วนใหญ่จะปิดตายร้างสนิทแทบไม่มีใครอยากมาชมวิวทะเลสาบตอนพายุเฮอริเคนพัดถล่ม
     รถเลี้ยวตรงหัวมุมสุดท้ายก่อนวิ่งขึ้นไปบนยอดเขาสูงขรุขระ จอดตรงบ้านหลังเล็กคล้ายกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวลอกๆ โชเฟอร์ยกกระเป๋าเสื้อผ้าเด็กๆออกจากท้ายรถเอาไปวางไว้หน้าประตูบ้าน จากนั้นรีบขึ้นรถขับลงเขาไปพร้อมกับบีบแตรเสียงดัง ปิ๊น ! อำลา
     สามพี่น้องยืนนิ่งสักพักก่อนเรียก " ป้าโจเซฟิน "
     " เด็กๆโบดแลร์ตัวจริงเหรอ? "
     " ค่ะ "
     " โอย โล่งอก มาจ้ะ เข้าบ้าน " ป้าโจเซฟินแอบข้างประตูที่แง้มไว้หน่อยเดียว " พายุกำลังจะพัดมาอยู่รอมร่อ ไวโอเล็ต ดูหลานสิ "
     " ยาฮู (หวัดดี) " ซันนี่
     " มาเร็วๆเข้าบ้านเด็กน้อย เดี๋ยวๆ "
     " อะไรคะ .. อะไรครับ " ไวโอเล็ตตกใจเช่นเดียวกับเคลาส์
     " อย่ารีบมากไปเดี๋ยวสะดุดพรมหน้าบ้านคอขาดหัวหลุดล่ะแย่เลย ฉะนั้นเร็วๆแต่ไม่ต้องรีบมาก เข้าใจนะ "
     พอย่างเท้าเข้าไปตัวบ้านก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แท้ที่จริงรูปทรงสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ด้านหน้าเป็นเพียงส่วนประกอบของบ้านที่ตั้งอยู่บนภูเขา พื้นที่กล่องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่หลากหลายยื่นออกไปข้างนอก มีเสาโลหะยึดค้ำติดกับหน้าผาสู่ตีนเขาราวกับขาแมงมุม
     " ขอโทษนะที่บ้านเย็นแบบนี้ บางวันมันหนาวเย็นซะป้าทนแทบไม่ไหวน่ะ "
     " หนูเร่งเครื่องทำความร้อนให้มั้ยคะ "
     " ไม่ ป้าไม่เคยเปิดมัน ป้ากลัวมันจะระเบิด เด็กๆป้าขอนะจ๊ะอย่าจับลูกบิดประตู ผลักตรงเนื้อไม้แล้วมันจะเปิดเอง "
     " ทำไมครับ "
     " ป้ากลัวว่าลูกบิดประตูจะแตกออกเป็นล้านๆชิ้นแล้วกระเด็นมาแทงตาป้าบอด "
     " เดลโม่(บางคนเคยไปเมืองคนเพี้ยน) " ซันนี่คราง
     " เดลโม่ ไม่ใช่คำพูดจ้ะ สงสัยต้องจับมาสอนภาษาที่ถูกต้องซะแล้ว " เดินไปหยิบหนังสือเล่มหนาเตอะจากโต๊ะชูขึ้น " ไวยากรณ์คือความสุขสูงสุดในชีวิตเห็นด้วยมั้ย "
     " แน่นอนครับ "
     " หนูก็ชอบไวยากรณ์ "
     " มะ-โม่(เธอเป็นนายกเทศมนตรีเมืองคนเพี้ยน) " ซันนี่

     " เหมาะเลยทานซุปร้อนๆ " ไวโอเล็ต
     " ไม่ใช่หรอกนี่เป็นซุปแตงกวาเย็น ป้าไม่เคยทำอาหารร้อนหรอก ป้ากลัวเตาระเบิดไฟลุก เคลาส์ไปไหนแล้ว " ป้าโจเซฟินหยุดใช้ทัพพีตักน้ำซุปจากหม้อ
     " ไปครัวค่ะ "
     ป้าโจเซฟินร้องลั่น " เคลาส์ นั่นเธอทำอะไร "
     " หาผ้าเช็ดปาก? "
     " ผ้าอยู่นี่ ออกมาห่างๆถ้าตู้เย็นล้มทับเธอล่ะ (เคลาส์จ้องมองตู้เย็นขนาดใหญ่สูงท่วมหัวเขาด้วยความพิศวง) เอาล่ะทุกคน หนูอยากดูรูปถ่ายมั้ย ระวังนะเดี๋ยวกระดาษบาดมือ "
     " นี่ ไอค์  เหรอคะ " ไวโอเล็ตดูภาพขาวดำที่จัดเรียงในอัลบั้ม
     " เขาหล่อใช่มั้ยล่ะ "
     พลิกหน้าถัดไปมีรูปป้าโจเซฟินในวัยสาวกับการผจญภัยโลดโผนระดับเฟียร์แฟ็คเตอร์ ยิงธนู ไต่หน้าผา โหนปีกเครื่องบินกลางเวหา " ป้าทำอะไรเยอะแยะเลยนะคะ "
     " ฝึกสิงโตด้วยเหรอ " เคลาส์ตะลึง
     " ป้าเป็นนักผจญภัยตัวยงตอนไอค์ยังอยู่ "
     เคลาส์พลิกหน้ากระดาษไปเจอรูปถ่ายหมู่ใบใหญ่แทรกอยู่ " ป้ารู้จักคุณลุงมอนตี้เหรอ "
     " อย่าดูรูปนั้นป้าไม่ค่อยสวย "
     " เดี๋ยวนั่นพ่อกับแม่ใช่มั้ย " ไวโอเล็ต
     " นี่ชมรมอะไรครับทำไมทุกคนมี กล้องส่องทางไกล  ประจำตัว " เคลาส์
     " ป้าไม่ชอบตัวเองในรูปนั้น " รีบเก็บอัลบั้ม
     " ไอค์โดนไฟครอกตายใช่มั้ย "
     " ไม่ๆๆ เธอเพ้อเจ้อไปใหญ่แล้ว เขาโดนปลิงดูดเลือดต่างหาก มาจ้ะ ป้าจะให้ดู " ใช้มือสาวโซ่มีรอกแขวนยึดเพดานถ่ายแรงไปดึงชุดประกอบแผ่นไม้ " ระวังโคมระย้านะ มันอาจจะหล่นมาเสียบเอาได้ "
     ม่านเปิดออกคล้ายรูปิดเปิดเลนส์กล้องถ่ายรูป เผยให้เห็นผนังกระจกด้านมองไปสู่วิวทะเล
     " ป้ากับไอค์สำรวจทุกแหลมทุกอ่าวของทะเลสาบระทมทุกข์ ตั้งแต่ ท่าเรือตายใจ  ตลอดทางไปถึง ถ้ำสยองขวัญ  อยู่ตรงโน้นใกล้หินก้อนนั้นมีปลิงกินเขาตาย ปลิงระทมทุกข์  มีฟันคมๆหกแถว และ จมูกไวชะมัด ตาบอดแต่ได้กลิ่นอาหารอย่างมนุษย์ไกลหลายไมล์
     พอมันได้กลิ่นอาหารปุ๊บ มันก็กระดืบมา ป้าบอก ไอค์  คุณต้องรอสักชั่วโมงก่อนโดดลงน้ำ(ให้กระเพราะย่อยอาหารหมด) แต่เขากลับรอแค่ 45  นาที และ .. (ป้าโจเซฟินร้องไห้ฟูมฟาย) ป้าต้องขอโทษนะเด็กๆ
     เคลาส์ ! ห้ามเข้า นั่นเป็นห้องส่วนตัวของไอค์ (ตวาดหนุ่มน้อยเสร็จก็นั่งสะอึกสะอื้นกับพื้นต่อ) โอ๊ยตาย ป้าเกลียดที่นี่ "
     " ป้าโจเซฟิน ป้าเคยคิดจะย้ายไปอยู่ที่อื่นบ้างมั้ย ย้ายไปจากทะเลสาบระทมทุกข์แล้วป้าอาจดีขึ้น " ไวโอเล็ตเสนอ
     " ป้าไม่มีวัน ไม่มีวันขายบ้านนี้หรอก ป้ากลัวพวก นายหน้า  ซื้อขายบ้าน "
     ความกลัวมี 2 แบบด้วยกัน แบบมีเหตุผล และ ไม่มีเหตุผล การกลัวนายหน้าเป็นความกลัวที่ไม่มีเหตุผล ..
     " เราอยู่บ้านหลังนี้ไม่ได้แล้วล่ะ " เคลาส์เปรยเบาๆ

ดูหน้าแข้งฉันสิ ไม่เห็นมีรอยสักซักกะหน่อย

ป้าโจเซฟินถูกตาต้องใจกัปตันแชม     ป้าโจเซฟินพาลูกเลี้ยงไปจ่ายตลาด ไวโอเล็ตตาละห้อยมองดูอาหารอร่อยๆตามชั้นวาง ถ้าจะปรุงอาหารสำเร็จต้องเปิดเตาไฟ เธอกำลังคิดประดิษฐ์ชุดครัวไมโครเวฟอุ่นอาหารร้อนๆแทน
     " ระวังลูกอาโวกาโด้ เม็ดมันอาจติดคอเราตาย ระวังรถเข็นด้วย มันอาจไหลมาทับเราตาย " ป้าโจเซฟินปลุกไวโอเล็ตจากภวังค์
     " ไม่มีอะไรหรอกป้าโจเซฟิน อ๊ะ " ไวโอเล็ตผงะตอนหันมาชนกะลาสีนายหนึ่ง
     " ให้ฟ้าผ่าพระยะโฮวาห์ตายสิเอ้า " ชายรูปร่างผอมสูงสวมหมวกกะลาสีเรือสีน้ำเงิน ขาปลอมข้างซ้ายทำด้วยท่อนไม้หนาๆ มือดึงไปป์ออกจากปากสบถ
     "  กาฬโรคใช่มั้ย " ป้าโจเซฟิน
     " ไม่ เป็นความผิดฉันเอง อย่าถือสา ขอโทษด้วยที่เดินชนเธอกับพี่สาวเธอแบบนั้น "
     " ป้าโจเซฟิน " ไวโอเล็ตพยายามทักท้วง เธอจำแววตาดุร้ายชายแปลกหน้าผู้นี้ได้ดี
     " นี่สองคนพี่น้องสวยไม่แพ้กันโดยเฉพาะคนพี่ " กะลาสีเรือกะล่อนต่อ
     " ป้าโจเซฟิน " เคลาส์ตามไวโอเล็ตทัน
     " ผมขออนุญาตแนะนำตัว "
     " ไม่ ให้เคลาส์กับหนูแนะนำเขาดีกว่า "
     " ต้องพูดว่าหนูกับเคลาส์ " ป้าโจเซฟินอบรม
     " ไม่สำคัญหรอก เขา .. "
     " ไม่สำคัญงั้นหรือ นี่เธอล้อเล่นใช่มั้ย ขอทีเถอะฉันอาจพูดพล่ามประสาชาวประมง ผมว่า ไวยากรณ์  เป็นสิ่งสำคัญอันดับหนึ่งในโลก " กะลาสีเรือป้อยอ
     " จริงเหรอ " ป้าโจเซฟินหัวใจละลาย
     " ชิ่ว(เธอหาผัวที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้วเหยอ) " ซันนี่แซว

     " มันเป็นแกนหลักของชีวิต เป็นโลกทั้งใบก็ว่าได้ ถ้าไม่มีไวยากรณ์ที่ดี โลกใบนี้คงไม่มีอะไรน่าพิศมัยสักนิด "
     " คุณนี่เจ้าสำบัดสำนวน "
     " สำบัดสำนวน และ'สำ'อื่นๆด้วยแล้วแต่คุณจะบัญชาทุกประการ กัปตันแชม  ยินดีรับใช้ " เปิดหมวกคำนับเผยให้เห็นศีรษะล้านเลี่ยนแต่คิ้วหนาเป็นเส้นตรงต่อกัน
     " เขาโกหก เขาคือเคานต์โอลาฟ " เคลาส์
     " อะไรนะ เจ้าคนที่เธอเตือนป้าไว้ใช่มั้ย เขาอยู่ไหน? " ป้าโจเซฟินตื่นตระหนก
     " คนที่อยู่ตรงหน้าป้า " ไวโอเล็ต
     " หลังกัปตันแชมเหรอ ไม่ " ป้าโจเซฟิน
     " ผมจะสั่งสอนมันเอง อัดมันให้น่วมเลย " เจ้าวายร้ายทำไก๋ ออกลีลากังฟูกลบเกลื่อน
     " กัปตันแชม คือ เคานต์โอลาฟ ผมไม่อยากเจออย่างนี้อีกแล้ว(หนีเสือปะจระเข้) " เคลาส์
     " โอ๊ย เจ้าเด็กนรกเอ๊ย " กัปตันแชมถูกเคลาส์ชนกระแทกหงายหลัง ยกขาถลกกางเกงเห็นท่อนไม้(ขาปลอม)แทนที่จะเห็นรอยสักรูปดวงตาบนขาคนปกติ
     " เคลาส์ เธอทำเขาทำไม เขาน่าสงสารออกจะตาย(ดึงแขนพยุงตัว) ต้องขอโทษด้วยนะคะ "
     " โอ๊ยๆ พรุ่งนี้เช้าระบมแน่เลย ไม่เป็นไรผมไม่ถือสาเด็ก เขายังเล็กไม่รู้ปะสีปะสานัก(ป้าโจเซฟินปัดฝุ่นออกจากเสื้อ) ผมต้องเจอแบบนี้บ่อยๆตั้งแต่โดนปลิงระทมทุกข์แดกขาข้างนึง ทำไมผมไม่รอสักชั่วโมงก่อนน้ำลง ทำไมๆๆ " กัปตันแชมเรียกคะแนนสงสาร
     " สามีฉันก็โดนปลิงฆ่าตาย "
     " พูดเป็นเล่นน่ะ "
     " ไม่ ฉันพูดจริงๆ " ป้าโจเซฟินน้ำตาหยดแหมะ
     " ให้ตายห่ะ ปลิงพวกนั้นทำให้ผมสิ้นหวังในชีวิต ถึงจะมีท่าเรือยอทช์ดีๆแต่ใครจะรักผู้ชาขาด้วนหน้าตูดไก่ ผมโดดเดี่ยวเหมือนนกไร้รัง "
     " โถ กัปตันแชม เย็นนี้ไปดินเน่อร์บ้านฉันมั้ยคะ "

     " ไม่ " ไวโอเล็ตกับเคลาส์ประสานเสียงปฏิเสธ
     " ผมว่าอย่าดีกว่ามั้ง ขาปลอมผมอาจครูดพื้นบ้านคุณเป็นรอยซะเปล่าๆ "
     " ไม่ยากหรอก ฉันจะปูหนังสือพิมพ์ที่พื้น ไปนะคะ เด็กๆจะทำพาสต้า พุททาเนสก้า "
     " มันเป็นอาหารที่ผมกินก่อนปลิงเขมือบขาผม " ปลายไปป์ชี้หน้าเด็กกำพร้าก่อนเมื่อระลึกถึงอาหารอิตาเลี่ยนที่เด็กๆทำให้กินครั้งแรก
     " อุ๊ยตายจริง .. ทำอาหารที่ไม่ใช่พุททาเนสก้า ป้าจะพากัปตันแชมกลับบ้าน พวกเธออยู่ซื้อของไป "
     " แต่ .. " เคลาส์รับตระกร้าใส่ผักมาถือโดยดี
     " แต่ ยังไม่ใช่ประโยคนะ เคลาส์ "
     " ป้าโจเซฟิน " สองพี่น้องพยายามทักท้วง
     " เธอยังไม่จ่ายเงินนะ " พ่อค้าหน้าเลือดทวงค่ากับข้าว
     " เฮ้อ เด็กสมัยนี้ " ลูกสมุนเคานต์โอลาฟยิ้มเยาะ

พายุเฮอริเคนถล่มบ้านประหลาดยกไหวพังทลาย

กัปตันแชม     " ป้าโจเซฟินๆ อยู่มั้ยคะ " ไวโอเล็ต
     " ป้าโจ ป้าอยู่มั้ย " เคลาส์วางซันนี่กับพื้น
     " โอไม่ ไม่นะ " ไวโอเล็ตเห็นกระจกชมวิวทะเลสาบแตกกระจายทิ้งร่องรอยสู่หุบเหว " เรามาช้าไป .. มันเขียนว่าไง "
     เคลาส์ดึงกระดาษจดหมายเหน็บกับโซ่ " จดหมายลาตาย .. ไวโอเล็ต เคลาส์ และ ซันนี่ เมื่อเธออ่านจดหมายฉบับนี้ป้าคงจบชีวิตแล้ว ใจป้าหนาวเย็นเหมือนถ้ำแข็ง ชีวิตป้าเสินที่จะทนแล้ว ..
     " เสิน? " เคลาส์เอะใจ
     " อ่านต่อเถอะ " ไวโอเล็ต
     " .. ป้ารู้ว่าพวกหูอาจไม่เข้าใจชีวิตของหม้ายทรงเครื่อ .. เครื่อง ควรมี อ.ตัวเดียว "
     " ช่างเถอะน่า อ่านต่อไป "
     " หรืออะไรที่นำทางให้ป้าขำสิ้นคิด .. ต้อง ทำ  ซี่ นี่จดหมายลาตาย "
     " เธอจะเช็คตัวสะกดทำไม "
     " ป้าว่าป้ารักไวยากรณ์แล้วทำไมเขียนผิดเยอะ "
     " ถ้าเธอจะโดดหน้าต่างตายเธอก็คงเขียนถูกเขียนผิดบ้าง " ไวโอเล็ตแย่งจดหมายมาอ่านเอง " .. ขอให้รู้ว่าแบบนี้ป้ามีความสุขกว่า คำสั่งเสียและพินัยกรรมป้ายกเธอให้กัปตันแชมชวัยผู้ใจดี และมีศีธรรม .. แผนโอลาฟ เขาบังคับป้าเขียนแล้วผลักตกหน้าต่าง "
     สมองของเคลาส์นึกถึงหนังสือ รหัสลับ/การถอดรหัส ถอดรหัสในสงครามโลก " นี่ไม่ใช่จดหมายลาตายแต่เป็นรหัสลับ ตรงนี้ไม่ใช่ ถ้ำ  แข็ง ต้องเป็น น้ำ  แข็ง เสิน  ต้องเป็น เกิน  curdled cave ถ้ำสยองขวัญ (" ตลอดทางไป ถ้ำสยองขวัญ  ซึ่งอยู่ตรงโน้น " คำพูดป้าโจเซฟิน) ป้ายังไม่ตาย ป้าหนีไปซ่อน " เคลาส์สรุป
     " ถ้ำสยองขวัญเหรอ เคลาส์ "
     เคลาส์เหลียวมองดูผนังห้องไอค์ ข่าวนสพ.ถูกตัดแปะเตือนความจำ " ไฟไหม้ ลุงไอค์กำลังสืบสวนเรื่องไฟไหม้ "
     ลมพัดภาพสเก็ตช์แผ่นหนึ่งปลิวมา เคลาส์รีบคว้าติดมือ รูป'ดวงตา'ซ่อนในวงกลมของรูปห้าเหลี่ยม ตรงกับเฟรมเหล็กดัดยึดกระจกเบื้องหน้า
     " เคลาส์ เราต้องไปแล้ว (บ้านเริ่มเอียงกะเท่เร่ ส่วนที่ยื่นออกไปหน้าผาทรุดตัวพังทลาย) ออกไปห่างๆตู้เย็น "
     " อะไรนะ? "
     " ถ้ามันล้ม มันทับเธอแบนแน่ "
     ตู้เย็นไถลเลื่อนตกลงไปในเหวเช่นเดียวกับชั้นวางข้าวของริมผนังบ้านอื่นๆ
     " ไม่นะ มันหมดหรือยัง " ไวโอเล็ตเห็นเตาแก๊สหล่นตามไป
     " ไวโอเล็ตพี่รวบผมเดี๋ยวนี้เลย " เคลาส์พบว่าพื้นบ้านส่วนที่พี่น้องโบดแลร์หมอบอยู่แยกขาดจากกัน มันยืนอยู่บนเสา-ขาแมงมุมถักไขว้กันหยั่งลงไปพื้นทะเลสาบ โงนเงนจะพังพาบเมื่อใดก็ได้ " ไวโอเล็ตมีไอเดียมั้ย "
     " เอาถังดับเพลิงนั่นมานี่ " ไวโอเล็ตลุกขึ้นยืน ตาจ้องไปที่ผนัง
     " ทำไม "
     " เพราะเราต้องขยับสมอเรืออันนี้ไปตรงนั้น "
     " อะไรนะ "
     " เชื่อฉันเถอะน่ะ "
     สองพี่น้องวางสมอเรือนอนราบบนถังดับเพลิง 4 อัน " นับสาม เราจะหักเสาอันนั้น "
     " หักเหรอ? ไม่มีเสาตรงนี้ก็จะล้ม "
     " ก็ล้มน่ะสิ "
     " แน่ใจเหรอว่าพี่รวบผมดีแล้ว "
     " นับสาม 1.. 2 .. 3 " ทั้งคู่ดันสมอเรือตกลงไปชนคานยึดระหว่างเสาข้างล่าง พื้นบ้านส่วนเกินโยกไปข้างหลังหนึ่งจังหวะแล้วเหวี่ยงตัวล้มชนตัวบ้านที่ตั้งบนภูเขาพังทะลายตกลงไปในเหวทั้งหมด
     " ทีนี้จะเอาไงดี " ไวโอเล็ตอุ้มซันนี่ เคลาส์ยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงซุ้มประตูใหญ่ติดถนน " ป้ายังไม่ตาย เราต้องไปแจ้งตำรวจก่อน "
     " ไม่ "
     " อะไรนะ "
     " เขาไม่เชื่อหรอก เขาไม่เชื่อเรา โอลาฟ เขาจะจองล้างจองผลาญเราไม่เลิก เราต้องไปหาป้าเอง "
     เสียงโทรโข่งดังขึ้น " นี่เด็กๆ ฉันกัปตันแชมผู้ปกครองของเธอ อยู่ตรงนั้นอย่าไปไหน เราจะขึ้นไปช่วย "
     " เคยอ่านหนังสือแล่นเรือมั้ย " ไวโอเล็ต
     เคลาส์อ่านหนังสือแล่นเรือ 15 เล่ม อุตุนิยมวิทยา 2 เล่ม การแล่นเรือในทฤษฎีนั้นแตกต่างจากการแล่นเรือจริงๆ พวกเขาไม่พร้อมที่จะข้ามน้ำไปถ้ำสยองขวัญภายใต้เงื้อมมือทะเลสาบอันแปรปรวนนี้ เมื่อพายุผ่านพ้นและคลื่นสงบลง เด็กๆโบดแลร์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความสำเร็จ ความสุขใจที่หายากยิ่งในชีวิตอันรันทดของพวกเขา พวกเขาทำสำเร็จ ถ้าผู้ปกครองช่วยพวกเขาไม่ได้ พวกเขาก็จะไปช่วยผู้ปกครองเอง ..

ป้าโจชี้ทางไปถ้ำสยองขวัญรหัสคำพูดที่สะกดผิดๆคือลายแทงนำไปหาป้าโจเด็กกำพร้าโบดแลร์หาป้าโจจนพบ .. วิธีทางเดียวที่ทำให้เธอออกจากถ้ำคือบอกว่าพวกนายหน้ากำลังจะมากว้านซื้อถ้ำพิลึกกึกกือแห่งนี้

     " ป้าโจเซฟิน ป้าอยู่ในนี้มั้ย " ไวโอเล็ต
     " โอ เด็กๆเธอทำสำเร็จ เธอไขรหัสคำใบ้ในจดหมายป้าได้ " ป้าโจเซฟินคลานมาโผล่เหนือโขดหิน
     " เราดีใจที่ป้าปลอดภัย มันเลวร้ายเกินบรรยาย " เคลาส์
     " เคานต์โอลาฟบังคับให้ป้าเขียน ป้าปวดใจแทบตายที่เขียนไวยากรณ์ผิดๆ พวกเธอเอาของกินมามั้ย "
     " ของกินเหรอ เราเพิ่งแล่นเรือฝ่าพายุมานะเนี่ย " เคลาส์พิศวง
     " แล้วกัน ! เราจะอยู่ในถ้ำได้ยังไงถ้าไม่มีอาหาร "
     " อยู่ในถ้ำเหรอ? " เคลาส์งงเต็ก
     " ไม่ ป้าต้องไปกับเรา ป้าเซ็นยกเราให้กัปตันแชม ป้าเท่านั้นที่ยกเลิกได้ " ไวโอเล็ต
     " ไม่ๆ มันอันตรายเกินไป เสียใจด้วยนะ "
     " อันตราย? ป้าเป็นผู้ปกครอง ป้าควรอยู่ดูแลเรา " ไวโอเล็ต
     " อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย "
     " ป้ารู้มั้ย ถ้ำสยองขวัญ  ติดป้ายขายแล้ว " เคลาส์บอก
     " แล้วไง "
     " อีกไม่นานจะมีคนสนใจมาดู ในจำนวนนั้นจะมี นายหน้า  "

     ระหว่างท่องเรือข้ามทะเลสาบ
     " ป้าโจเซฟิน นี่แปลว่าอะไรครับ " เคลาส์กางแผ่นกระดาษรูปสเก็ตช์ดวงตา
     " เธอไปเอามาจากไหน "
     " ผมเจอในห้องของไอค์ "
     " ไฟไหม้ " ป้าโจเซฟิน
     " ทำไมเขาถึงสืบเรื่องไฟไหม้ " ไวโอเล็ต
     " ทุกคนสืบ ทั้งลุงมอนตี้ ไอค์ และ .. "
     " .. พ่อแม่ของเรา " เคลาส์
     " พวกเขาเป็นหัวหน้ากลุ่มเลย เด็กๆจ๊ะโลกนี้มีทั้งคนเลว และคนดีอยู่ร่วมกัน มีทั้งคนจุดไฟ และคนดับไฟ "
     " เป็นฝีมือใคร เคานต์โอลาฟใช่มั้ย " ไวโอเล็ต
     " ป้าพูดมากเกินไปแล้ว พ่อแม่เธอรู้คำตอบแล้วดูสิพวกเขาเป็นไง "
     " พ่อแม่เราพูดว่าไงคะ " ไวโอเล็ตซัก
     " เราไม่น่าออกจากถ้ำเลย เรายังกลับทันนะ ป้ายอมเสี่ยงเจอนายหน้าดีกว่า "
     " ป้าโจเซฟิน พ่อแม่ของเราพูดว่าไง " เคลาส์เกาะติด
     " พวกเราจะต้องตาย "
     " อะไรนะ? เคลาส์ไม่อยากเชื่อ
     " ฝูงปลิงอยู่ตรงโน้น " ป้าโจชี้นิ้ว
     " งั้นเราคงโชคดีที่มันไม่กินเราก่อนนี้ " ไวโอเล็ต
     " ฮี่(เดาผิดแล้ว) " ซันนี่เลิกชายกระโปรงป้าโจเซฟินพบเปลือกกล้วยหอม เธอรีบโยนทิ้งทะเลสาบ
     " ป้าโจเซฟิน " เคลาส์ตกใจเมื่อรู้ว่าป้าโจเซฟินแอบกินอะไรรองท้อง เสียงโครกครากในกระเพาะเธอกำลังเรียกน้ำย่อยฝูงสัตว์ประหลาดที่อยู่บริเวณใกล้ๆ
     " โอ๊ะโอ " ซันนี่ผวา

เคาตน์โอลาฟกับป้าโจเซฟิน     ปลิงระทมทุกข์ตัวเล็กตัวน้อยร่วมร้อยจากทุกสารทิศ ว่ายตรงมายังเรืออย่างหิวกระหาย ฟังดูคล้ายเสียงกระซิบกระซาบความลับของผู้คนอยู่รอบตัว ค่อยๆดังขึ้นๆๆ น่าสะพรึงกลัวที่สุดตอนพวกมันพุ่งชนกราบเรือ แทะเปลือกไม้ด้วยความโกรธพอรู้ว่าไม่มีอาหารอะไรให้กิน
     " ตายแน่ๆ เรือรั่วแล้ว ! " ป้าโจ
     " เคลาส์ทำไงดี พวกมันเขมือบเรือเรา " ไวโอเล็ต
     " เรากำลังจมลง จมลง " เคลาส์
     " เคลาส์รีบพายเร็ว " ไวโอเล็ตวิดน้ำออก
     " ตาย ตาย ตายแน่ ! " ป้าโจ
     " ป้าโจเซฟินพูดไม่เป็นมงคลเลย " เคลาส์ทิ้งพายที่มีปลิงเกาะยั้วเยี้ยะ
     " มีเรือมา .. ทางนี้ ทางนี้ ! " ไวโอเล็ตดีใจพลอยทำให้ทุกคนโบกมือเป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือ
     แม้ปลิงในทะเลสาบจะน่าขยะแขยงเพียงไร สิ่งที่โผล่มาจากหมอกน่าขยะแขยงกว่าหลายเท่า ..

     " หวัดดี หวัดดี หวัดดี คิดถึงพวกเธอจัง ดูเหมือนพวกเธอต้องการคนช่วยนะนั่น " เคานต์โอลาฟเผยโฉม
     " พอกลับเข้าเมือง ป้าโจเซฟินจะบอกความจริงกับทุกคน " เคลาส์ว่า
     " ฉันถูกจับเข้าซังเต เธออยู่กับผู้ปกครองใจดีมีความสุขชั่วนิรันดร์ ประดิษฐ์สิ่งของ อ่านหนังสือ ลับฟันลิงคมๆ ท้ายที่สุดความดีและความกล้าหาญก็เป็นฝ่ายมีชัย โลกร้ายกาจแปรเปลี่ยนเป็นโลกที่สงบปรองดอง ทุกคนร้องเพลงเต้นรำหัวร่อร่าเหมือนภูติแคระ จบอย่างมีความสุข นั่นใช่มั้ยที่เธอคิดเอาไว้ ฉันว่าคงไม่มีใครเชื่อผู้หญิงที่ตายแล้วเป็นแน่ " เคานต์โอลาฟเทศนา
     " ป้าโจเซฟินจะเล่าความจริงให้ทุกคนฟัง " เคลาส์ยัน
     " ฉันไม่บอกใครทั้งนั้น อย่าโยนฉันให้ปลิงกินเลย ฉันจะยกสมบัติและยกเด็กๆให้คุณ ได้โปรด " ป้าโจเซฟินลุกพรวด อุ้มซันนี่ส่งต่อให้เคานต์โอลาฟ
     " ยินดีต้อนรับขึ้นเรือ เอาเผือกร้อนไป " เคานต์โอลาฟโยนซันนี่ให้ไวโอเล็ตกับเคลาส์ตอนเขาก้าวขึ้นเรือใหญ่
     " ฉันจะไปที่อื่น ย้อมผมใหม่ เปลี่ยนชื่อใหม่ " ป้าโจเซฟินคิดเอาตัวรอด
     " แล้วพวกเราล่ะ " เด็กกำพร้าตระกูลโบดแลร์
     " เงียบน่ะ ! ผู้ใหญ่กำลังคุยกัน ถ้างั้นผมคงไม่ต้องฆ่าคุณ มาคิดอีกทีอุบายที่คุณใช้ที่หน้าต่าง คุณเป็นคนไว้ใจไม่ได้เท่าไหร่ แต่ผมจะเมตตาคุณก็แล้วกัน "
     " โอ ไม่น่า "
     " อะไร? อีหยัง? "
     " คุณไว้ใจไม่ได้ ผิดไวยากรณ์ ต้องบอกว่าคุณเป็นคนไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่ "
     " ขอบคุณที่แก้คำผิดให้ผม "
     " ไม่เป็นไร " ป้าโจเซฟินสุดแสนปลาบปลื้มใจ
     " ไม่ ป้าโจเซฟิน ป้าโจเซฟิน ! " เด็กกำพร้าโบดแลร์ร้องเสียงหลง
     " หามิได้ " ป้าโจเซฟินไม่รู้ว่าเคานต์โอลาฟค่อยๆผลักเธอออกห่าง ปล่อยให้เรือลำน้อยจม
     " โดด ! " เคลาส์บอกทางรอด
     คุณคงนึกชะตากรรมป้าโจเซฟินออก เปลือกกล้วยหอมลอยพ้นผิวน้ำแต่คนที่กลืนกินมันได้กลายเป็นเหยื่อของฝูงปลิง ..

     " อืมม์ พวกเราทำเต็มที่แล้ว " เคานต์โอลาฟปลอบใจเด็กๆ ครั้นได้ยินเสียงวูดเรือลำใหญ่เขาสั่ง " ทุกๆคนนิ่งไว้ "
     " เด็กๆนั่นพวกเธอใช่มั้ย " ชายร่างตุ้ยนุ้ยเห็นมาแต่ไกล
     " มร.โพ เรากำลัง .. " เคลาส์
     " จมน้ำ " เคานต์โอลาฟจับศีรษะเคลาส์กดลงน้ำแล้วยกขึ้น " ผมช่วยเขาไม่ให้โดนปลิงกิน ลงน้ำไปซะ ไอ้พวกปลิงปีศาจ วันนี้แกไม่ได้เขมือบหัวเด็กคนนี้แน่ " โอบกอดเด็กชายกดศีรษะแนบอกเหม็นๆ เคลาส์สะบัดตัวออกทันใด
     " เคานต์โอลาฟคุณมาทำอะไรอยู่ที่นี่ " มร.โพ
     " ผมพูดดีกว่า .. เคานต์โอลาฟคุณมาทำอะไรอยู่ที่นี่ " ตำรวจมืดเสียงเข้ม
     " ผมรู้ ผมรู้ ผมไม่น่ามาแถวนี้เลย แต่เด็กๆกำลังมีอันตราย ผมต้องรีบมาถึงผมไม่เหมาะจะเป็นผู้ปกครองก็เถอะ " เคานต์โอลาฟตีบทแตก
     " ผมเข้าใจคุณผิด เคานต์โอลาฟ คุณได้พิสูจน์แล้วว่ามีคุณบัติผู้ปกครองของผู้ปกครอง ผมคงละเลยหน้าที่ถ้าไม่ให้เด็กๆไปอยู่กับคุณทันที นี่ถ้าไม่ได้คุณเด็กๆคง .. " มร.โพหลงกล
     " อย่าพูดนะ ! ผมทนไม่ได้ที่จะสูญเสียสมบัติล้ำค่า " โอบกอดเด็กๆทั้งหมด " ถึงแม้มรดกมหาศาลจะทำให้ผมปวดใจตลอดเวลาก็ตาม " ตอนท้ายคำเคานต์โอลาฟเลียลิ้นแผล็บ
     " คุณไม่ต้องกังวลคุณจะไม่ได้มรดกโบดแลร์ถ้าเด็กเป็นอะไรไป " มร.โพแจง
     " อะไรนะ? "
     " เว้นแต่คุณเป็นญาติทางสายเลือดหรือคู่สมรส " มร.โพว่าต่อ
     " จริงเหรอ " เคานต์โอลาฟมองไวโอเล็ตด้วยหางตาหื่นๆ แล้วพูดกับ " มร.โพ ผมเล่าละครเรื่องใหม่ให้คุณฟังหรือยัง? "

เคานต์โอลาฟมีไอเดียแจ่มที่จะฮุบมรดกตระกูลโบดแลร์ด้วยการแต่งงานกับไวโอเล็ต

     next chapter >>

chapters [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]
Pantip.com preview    nZcenama   JimCarreyOnline  gallery1.  gallery2.  Sign Guestbook
 -: Star Storyboard :-

Pirachan : พิรฌาน