2
ก๊วยเจ๋งกับอึ้งย้งกลับถึงหองักเอี้ยงเล้า ทานอาหาร, ดื่มสุรา แลดูทิวทัศน์สบายอารมณ์ ปล่อยให้ม้าแดงแสนรู้และอินทรีขาว 2 ตัวรอคอยอยู่ข้างนอก ขณะชายแปลกหน้าเดินขึ้นบันไดหอ สองหนุ่มสาวเงยหน้ามองในระยะประชิด ทั้งสามต่างใจหายวาบ อาคันตุกะผู้นั้นคือฝ่ามือเหล็กพลิ้วบนสายน้ำฮิ้วโชยยิ่ม ก๊วยเจ๋งกับอึ้งย้งเตรียมรับมือแต่รู้สึกแปลกใจที่คู่อริแยกเขี้ยวหัวร่อทักทาย รอยยิ้มช่างตลกขบขัน บุคลิกต่างจากเจอกันครั้งล่าสุดโดยสิ้นเชิง พลันมันรีบวิ่งแจ้นลงจากหอ ทำเอาก๊วยเจ๋งกับอึ้งย้งอ้าปากค้าง
อึ้งย้งพิศวงสงสัยจึงสะกดรอยตาม ก๊วยเจ๋งโยนเงินแท่งจ่ายเสมียนวิ่งออกจากประตูหอตามติด เหลียวซ้ายแลขวาไม่เห็นแม้เงาฮิ้วโชยยิ่มกับอึ้งย้ง ก๊วยเจ๋งประหวั่นในพลังฝีมืออำมหิต และ ดุดันของฮิ้วโชยยิ่ม จึงตะโกนเรียกอึ้งย้งให้ระวังตัวแต่ไม่มีเสียงตอบรับจากนาง แมวย่องไล่หนูอย่างเงียบงัน พลางซ่อนตัวในมุมตึกเงี่ยหู สดับฟังความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายจึงชะโงกศีรษะออกมาจ๊ะเอ๋ ต่างตกใจกระโดดตัวเบาโลดแล่นไปหลังมุมกำแพงก่อนแอบมองใหม่ หารู้ไม่ว่าใจตรงกันจึงถอยหลังปะทะกันโครม แล้วยืนคุมเชิงไม่กล้าชิงลงมือก่อน
อึ้งย้งคิดถ่วงเวลารอก๊วยเจ๋งมาช่วยจึงพูดทักทายคู่อริอย่างใจเย็น ฮิ้วโชยยิ่มยิ้มตอบนึกไม่ถึงว่าจะเจอกันที่นี่หลังจากเคยพบที่เมือง ลิ่มอัน อึ้งย้งงงงันอึ้งเพราะเมื่อคืนเห็น โจรเฒ่า ผู้นี้ที่ ภูเขากุนซัว ชัดๆ เหตุใดมันกล้ากล่าววาจาเหลวไหล ปากแกล้งเรียกก๊วยเจ๋งให้จู่โจมด้านหลังพลันใช้ไม้เท้าตีสุนัขฟาดฮิ้วโชยยิ่มทีเผลอ
