The Matrix has you ..เพาะพันธ์มนุษย์เหนือโลก
5.

ทรินิตี้ กลับมายานโดย นีโอ ยังต่อสู้กับเอเย่นต์สมิธในเมทริกซ์     
ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า มอร์เฟียซถูกจับนั่งเก้าอี้ใส่กุญแจมือไพล่หลัง
      " คุณเคยยืนจ้องมองมันบ้างรึเปล่า พิศวงในความงาม ความอัจฉริยะของมันไหม คนนับพันล้านกำลังใช้ชีวิตอย่างไม่รู้อะไร คุณรู้มั้ยว่าเมทริกซ์เครื่องแรกออกแบบมาให้โลกมนุษย์ที่ดีพร้อม ไม่มี ความทุกข์ ที่ซึ่งทุกคนล้วนมี ความสุข มันคือหายนะ ไม่มีใครยอมรับโปรแกรมนั้น เผ่าพันธุ์สูญสิ้นไปหมด 
      บางคนเชื่อว่าโปรแกรมเราขาดพรรณนาโวหาร ที่จะบรรยายโลกล้ำเลิศของคุณ แต่ผมเชื่อว่าโดยเผ่าพันธุ์แล้วมนุษย์นิยามความเป็นจริง(นักสืบคนที่ 2 ดูดยาผ่านไซริงค์) ผ่านทางความทุกข์ และความทรมาน(หนึ่งในอริยสัจสี่) โลกอันล้ำเลิศจึงเป็นความฝัน (ฉีดเซรุ่มเข้าต้นคอมอร์เฟียซ)ที่สมองอันคร่ำครึของพวกคุณพยายามตื่นขึ้นจากมัน มันทำให้ เมทริกซ์ ถูกออกแบบใหม่เพื่อการนี้(ไม่ยอมให้มนุษย์บรรลุนิพพาน) 
      จุดสุดยอดของ อารยธรรม คุณ ผมเรียกอารยธรรมของคุณ เพราะทันทีที่เราเริ่มคิดให้คุณ มันก็กลายเป็น อารยธรรมของเรา ซึ่งคือแก่นแท้ของเรื่องนี้ทั้งหมด วิวัฒนาการ มอร์เฟียซ วิวัฒนาการ(ย้ำอีกที เดินกวนตีนไปรอบๆห้อง) อย่างเช่นไดโนเสาร์ไง มองออกไปนอกหน้าต่างนั่น(ก้มลงกระซิบข้างหู)คุณพอมีเวลา อนาคตของโลกของเรา มอร์เฟียซ อนาคต คือ เวลา ของเรา "
      " อาจมีปัญหา " นักสืบคนที่ 3 เปิดประตูห้องเข้ามาขัดจังหวะเทศนา

      " พวกมันทำอะไรกับเขา " นีโอสังเกตร่างกายมอร์เฟียซพยายามขยับดิ้นรน เหงื่อแตกพลั่ก 
      " กำลังทะลุทะลวงจิตเขา เหมือนการลอบเข้าไปในคอมพิวเตอร์ มันขึ้นอยู่กับเวลา " แท็งค์
      " นานแค่ไหน "
      " ขึ้นอยู่กับจิตใจ แต่เมื่อถึงที่สุดจิตจะยอม และรูปแบบอัลฟาของเขาจะเปลี่ยนจากนี้ ไปนี้(กดปุ่มดิสเพลย์บนจอคอมพิวเตอร์) ถึงตอนนั้น มอร์เฟียซจะบอกทุกสิ่งที่มันอยากรู้ " 
      " มันอยากรู้อะไร? " นีโอเครียด
      " หัวหน้ายานแต่ละลำได้รับรหัสเข้าเมนเฟรมคอมพิวเตอร์ไซออน ถ้ารู้รหัสจะเข้าเมนเฟรมได้ ก็ทำลายเราได้ เราปล่อยให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้ ไซออนมีความสำคัญกว่าผม กว่าคุณ หรือแม้แต่มอร์เฟียซ "
      " มันต้องมีอะไรซักอย่างที่เราทำได้ "
      " มีสิ ดึงปลั๊กเขาออก "
      " เธอจะฆ่าเขาเหรอ " ทรินิตี้พูดขึงขัง " ฆ่ามอร์เฟียซนี่นะ "
      " เราไม่มีทางเลือกอีกแล้ว " แท็งค์กล่าวหนักแน่น

      " อย่าส่งมนุษย์(ตำรวจ,หน่วยคอมมานโด)มาทำงานของฝ่ายเครื่องจักรกลเด็ดขาด " เอเย่นต์สมิธ
      " ถ้าหากว่าคนของเราล้มเหลว มันคงตัดการติดต่ออย่างเร็วที่สุด " สายลับคนที่ 2
      " เว้นแต่ ตายหมดแล้ว " สายลับคนที่ 3 
      " ในกรณีนั้นเราไม่มีทางเลือก ต้องดำเนินการตามแผน ส่ง หมึกพิฆาต ออกไปเดี๋ยวนี้เลย " เอเย่นต์สมิธทิ้งไพ่ตาย

      " มอร์เฟียซคุณเป็นยิ่งกว่าหัวหน้าพวกเรา เป็นเหมือนพ่อของเรา เราจะคิดถึงคุณเสมอ " แท็งค์สวดอภิธรรมจบล้วงมือไปใต้เก้าอี้จะดึงปลั๊กออกจากศีรษะมอร์เฟียซ
      " หยุด..! ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ " 
      " นีโอ เราต้องทำนะ "
      " งั้นรึ ไม่รู้สิ " นีโอส่ายหน้าแทบจนปัญญา " นี่ไม่ใช่เหตุบังเอิญแน่ๆ ไม่น่าเป็น "
      " อะไร นีโอ "
      " เทพพยากรณ์ เธอบอกว่ามันจะเกิดขึ้น ผมอาจต้องตัดสินใจเลือก " 
      " เลือกอะไร " ทรินิตี้ข้องใจ นีโอผลุนผลันเดินไปจะนั่งลงเก้าอี้ทะลุมิติ " จะทำอะไรน่ะ "
      " ผมจะเข้าไป "
      " ไม่ได้นะ "
      " ผมต้องไป "
      " มอร์เฟียซอุทิศชีวิตเขา เพื่อให้เราช่วยคุณออกมา ไม่มีทางที่คุณจะกลับเข้าไปใหม่ "
      " มอร์เฟียซทำไปเพราะเชื่อว่าผมเป็นสิ่งที่ผมไม่ได้เป็น ผมไม่ใช่ผู้ปลดปล่อย ทรินิตี้ เทพพยากรณ์ก็บอกยังงั้น "
      " ไม่ คุณต้องเป็น " ทรินิตี้ยืนยันความเชื่อเดิม
      " เสียใจด้วย ผมเป็นแค่คนธรรมดา "
      " ไม่ นีโอ ไม่จริง ไม่จริงเด็ดขาด "

     " ทำไมล่ะ "
     ทรินิตี้พูดไม่ออก 


      " บ้าชะมัด มันขังมอร์เฟียซไว้ในตึกของกองทัพ ถึงแม้คุณเข้าไปได้ ยังเผชิญสายลับมือพระกาฬอีกตั้ง 3 คน ผมก็อยากให้มอร์เฟียซกลับมา แต่ที่คุณจะทำเท่ากับฆ่าตัวตาย " แท็งค์ยับยั้ง
      " ผมรู้ว่าดูเหมือนยังงั้น แต่ไม่ใช่ ผมอธิบายไม่ได้ว่าทำไม มอร์เฟียซมี ศรัทธา และพร้อมจะพลีชีวิตให้แก่สิ่งที่เขาเชื่อมั่น ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ผมถึงต้องไปไงล่ะ "
      " ทำไม? "
      " เพราะผมก็ศรัทธาเหมือนกัน ผมเชื่อว่าจะพาเขากลับมาได้ " นีโอปรับระบบไฮดรอลิคเก้าอี้ หันไปทางทรินิตี้ " คุณจะทำอะไรน่ะ "
      " ฉันจะไปกับคุณ จะบอกให้ฉันศรัทธาอะไร ฉันเชื่อว่ามอร์เฟียซมีความหมายต่อฉันมากกว่าคุณ ถ้าคุณตั้งใจจะช่วยเขา คุณต้องการความช่วยเหลือของฉัน และในเมื่อฉันเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงกว่า ถ้าคุณไม่ชอบใจ เชิญไปลงนรกได้ เพราะไม่มีที่อื่นให้คุณไปอีกแล้ว แท็งค์โหลดเราเลย.."
      " อึดไว้ มอร์เฟียซ พวกเขาไปช่วยแล้ว " แท็งค์ซับเหงื่อให้ลูกพี่ " เอาล่ะ คุณต้องการอะไรนอกจากปาฏิหาริย์ "
      " 
ปืน ปืนเยอะๆเลย " นีโอ
      ฉากสีขาวว่างเปล่าถูกแทนที่ด้วยสรรพาวุธเต็มพิกัด
      " ไม่มีใครทำอย่างนี้มาก่อนเลย " ทรินิตี้ตะลึง
      " นั่นแหละมันถึงจะได้ผล " หยิบปืนกลมือใส่แมกกาซีน

มอร์เฟียซถูกเอเย่นต์สมิธสอบเครียดเพื่อเค้นหารหัสผ่านสู่ไซออน,เมืองมนุษย์แห่งสุดท้าย นีโอตามมาช่วยเขาได้ทัน     เอเย่นต์สมิธลากเก้าอี้สเตนเลสมานั่งต่อหน้ามอร์เฟียซ ปลดกระดุม,พับแขนเสื้อ 
     " ผมอยากแบ่งปันความรู้แจ้งที่ผมมี ระหว่างที่ผมอยู่นี่ มันเกิดขึ้นตอนผมจัดลำดับให้เผ่าพันธุ์พวกคุณ ผมตระหนักว่าแท้จริงคุณไม่ใช่สัตว์เลือดอุ่น สัตว์เลือดอุ่นทุกตัวในพิภพนี้ โดยสัญชาตญาณแล้วจะพัฒนาดุลภาพตามธรรมชาติ กับสิ่งแวดล้อมรอบๆตัวมัน แต่พวกคุณไม่ใช่
      คุณย้ายถิ่นฐานไปเรื่อย และเพิ่มจำนวนอยู่เรื่อยๆ กระทั่งแหล่งทรัพยากรถูกบริโภคจนหมด หนทางเดียวที่คุณจะรอดได้คือขยายถิ่นฐานออกไปเรื่อยๆอีก(ก้มศีรษะเข้าไปชิด) ยังมีสิ่งมีชีวิตในพิภพนี้ที่กระทำตามวิธีการนี้ คุณรู้มั้ยว่าอะไร ไวรัส ไง(มอร์เฟียซเหงื่อแตกท่วมหน้า) มนุษย์เป็นตัวเชื้อโรค เป็นมะเร็งแห่งดาวดวงนี้ พวกคุณคือ โรคระบาด เราเป็น.. ผู้บำบัด "

      " ทำไมเซรุ่มไม่ได้ผล " เอเย่นต์สมิธลุกขึ้นยืนวนง่วนๆ
      " สงสัยเราป้อนคำถามผิดละมั้ง? " สายลับคนที่ 2 
      " คุณออกไปก่อน(สายลับทั้ง 2 คนทำหน้างุนงง) เดี๋ยวนี้..! " เอเย่นต์สมิธตะเพิดซ้ำ " ได้ยินมั้ย มอร์เฟียซ ฉันจะพูดตรงๆกับแก(ถอดแว่นตา,หูฟังออก) ฉันเกลียดที่นี่ สวนสัตว์นี้ เรือนจำนี้ ความจริงไม่ว่าแกจะเรียกยังไงก็ตาม ฉันไม่สามารถทนต่อไปได้ เกลียดกลิ่นของมัน ถ้าหากมีสิ่งนั้นนะ และจวนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ฉันได้..กลิ่น..เหม็นสาบของแก (มือลูบหัวล้านเลี่ยนปาดเหงื่อมอร์เฟียซติดนิ้วโป้งตนออกด้วยความรังเกียจ)
      ทุกครั้งที่ได้กลิ่น ฉันกลัวจะต้องติดเชื้อโรค มันน่าขยะแขยง รู้มั้ย " สองมือกุมหน้ามอร์เฟียซ นัยน์ตาเหยื่อเหลือกลาน " ฉันต้องการออกไปจากที่นี่..!(ตะคอก) ไปมีเสรี ในจิตของแกคือกุญแจสำคัญ กุญแจของฉัน พอ ไซออน ถูกทำลาย ฉันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ เข้าใจมั้ย(เขย่าหัว)บอกรหัสมา ฉันจะต้องเข้าไปในไซออน แกต้องบอกวิธีเข้าไปเดี๋ยวนี้ แกจะบอกดีๆ หรืออยากจะตาย..! "     


      นีโอก้าวเข้าไปในเมนเอ็นทร้านซ์ตึกกองบัญชาการ ส่งกระเป๋าวิ่งตามรางเลื่อนเอ๊กเรย์ ปุ่มไฟสีแดงส่งสัญญาณมีสิ่งผิดปกติ
      " กรุณาปลดของที่เป็นโลหะที่นำมา กุญแจ เศษสตางค์ " รปภ.
      นีโอเปิดเสื้อคลุมเผยให้เห็นอาวุธปืน ระเบิด แผงกระสุน เหน็บตามเอว,หว่างขา
      " แม่งเอ๊ย " 
      รปภ.มัวแต่ตกใจจึงถูกฝ่ามือกระแทกล้มตึง นีโอไขว้มือรัวปืนกลใส่พวกที่เหลือ
      " กำลังเสริม ขอกำลังเสริม " เขายังไม่ทันบอกรายละเอียดก็ถูกทรินิตี้ยิงดับอีกคน
      หน่วยคอมมานโดชุดหนึ่งเข้าประจำตำแหน่ง อาศัยเสาคอนกรีตบุผิวด้วยแกรนิตเป็นที่กำบัง เล็งปืน m.16 มาที่ทั้งคู่
      " หยุด..! "
      นีโอกับทรินิตี้แยกกันหลบหลังมุมเสา ต่างดวลปืนกันสนั่นหวั่นไหว ทรินิตี้อาศัยความคล่องตัววิ่งตั้งฉากกับผนังสู้ศัตรูในระยะประชิด นีโอวิ่งลุยตรงกลางทางเดินระหว่างแกนเสา 2 ข้าง แลกหมัด,สาดกระสุนใส่ไม่ยั้ง ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าจึงไม่ตกเป็นเป้านิ่งให้กระสุนปืนฝ่ายตรงข้ามระคายผิว
      เมื่อพิชิตพวกนั้นเรียบร้อยทั้งคู่ขึ้นลิฟท์ไปชั้นบน ระหว่างทางทรินิตี้เปิดหีบวางระเบิดเวลา นีโอหยุดลิฟท์ที่ชั้น 41 เปิดเพดานตู้ปีนขึ้นไป ยึดสายสลิงทิศตรงข้ามคาดเอว แล้วยิงตัดสลิงตู้ลิฟท์ร่วงลงไปชั้นล่าง สวนทางกับเขาซึ่งมีทรินิตี้เกาะลำตัวไว้ ลิฟท์กระแทกพื้นได้เวลาระเบิดทำงาน บึ้ม !!! กระแสไฟตก ความร้อนพุ่งสูง สปริงเกอร์ทำงานอัตโนมัติ ฉีดน้ำกระจายจากใต้ฝ้าลงสู่พื้นห้อง 

     สายลับทั้ง 3 ไหวตัว รู้ว่าพวกขบถจะมาช่วยมอร์เฟียซแน่..

      " ขอย้ำเรากำลังถูกโจมตี " นักบิน ฮ.รายงานด่วน พลันถูกสายลับคนที่ 3 สิงร่าง
      นีโอ และทรินิตี้ บุกถึงดาดฟ้าจัดการหน่วยคอมมานโดซึ่งวางกำลังป้องกันทางเข้าชิงตัวประกันเหนือน่านฟ้า นีโอเผชิญหน้าศัตรูผู้มีวิทยายุทธสูงกว่า,สามารถหลบกระสุนที่เขายิงใส่ได้อย่างน่าพิศวง 
      " ทรินิตี้ ช่วยด้วย " นีโอร้องลั่น ขณะถูกสายลับยิงโต้
      นีโอเอี้ยวตัวหลบในท่วงท่าเดียวกันกับมัน แม้จะมีบางนัดเฉียดขาไปบ้าง เขาล้มตัวนอนแผ่
      " ก็แค่มนุษย์ "เจ้าวายร้ายกระหยิ่มใจ เล็งปืนหมายปลิดชีพ
      " หลบสิ " ทรินิตี้จ่อยิงเผาขน ศัตรูกระเด็นหงายหลังคืนร่างเป็นศพนักบินฮ.ตามเดิม
      " คุณทำได้ไงน่ะ " ทรินิตี้ยื่นมือดึงนีโอขึ้นมา
      " ทำอะไร "
      " เคลื่อนไหวเหมือนพวกมัน ฉันไม่เคยเห็นใครว่องไวขนาดนี้ " 
      " ยังไวไม่พอ " นีโอกุมหัวไหล่ที่ถูกยิงถาก " ขับไอ้นั่น(เฮลิคอปเตอร์)เป็นมั้ย "
      " ยังเลย " ต่อโทรศัพท์เคลื่อนที่ถึงแท็งค์ " ขอโปรแกรมนักบินเฮลิคอปเตอร์ บี-212 ด่วนเลย " แท็งค์โหลดข้อมูลให้เสร็จสรรพ " ไปเลย "

นีโอ และทรินิตี้ บุกชั้นดาดฟ้าแย่งฮ.ขับไปรับมอร์เฟียซ เขาต้องกระโดดพุ่งจากอาคาร..!     ฮ.บินมาระดับเดียวกับชั้นที่มอร์เฟียซถูกควบคุมตัว นีโอรัวปืนกลยิงทะลุเคอเทนวอล เศษกระจกแตกกระจาย น้ำตามพื้นกระฉอกเมื่อลูกกระสุนปลิวว่อนเข้าใส่ สายลับทั้ง 3 สู้ไม่ไหวถอยฉากไปจากห้องนั้น
      " มอร์เฟียซ ลุกขึ้น ลุกขึ้น " นีโอลุ้น
      สายน้ำจากสปริงเกอร์ปลุกประสาทมอร์เฟียซตื่นตัวได้สติ เขาดึงกุญแจมือขาดสะบั้น ขณะวิ่งไปจะกระโดดออกจากอาคารขึ้นเครื่อง ถูกเอเย่นต์สมิธย้อนกลับมายิงโดนข้อเท้าเสียจังหวะ
      " เขาทำไม่ได้แน่ " นีโอพุ่งตัวออกไปรับกลางเวหา " ได้ตัวแล้ว " มือข้างหนึ่งจับแขนมอร์เฟียซแน่น
      ทรินิตี้บังคับฮ.บินสูงขึ้น พาทั้งคู่ห้อยต่องแต่งเหวี่ยงพ้นดาดฟ้ายังไม่วายถูกเอเย่นต์สมิธยิงใส่ถังน้ำมัน ฮ.เสียการทรงตัว นีโอปล่อยมอร์เฟียซลงดาดฟ้าตึกหลังหนึ่ง ตัวเขากลิ้งลงยืนปักหลักอีกตึกหนึ่ง ม้วนเชือกไว้แน่น ฮ.กำลังจะตก,ทรินิตี้ทิ้งตัวออกมาโหนเชือกสลิงที่นีโอดึงไว้ ตัวกระแทกกับผนังฝั่งตรงข้ามกับตึกที่ฮ.พุ่งชนระเบิดตูม
      " ว่าแล้วเชียว เขาคือผู้ปลดปล่อย " แท็งค์
      นีโอสาวตัวทรินิตี้ขึ้นมาดาดฟ้าด้วยกัน
      " ตอนนี้เชื่อหรือยังทรินิตี้ " มอร์เฟียซ
      " เทพพยากรณ์บอกผมว่า.. " นีโอ
      " เธอบอกคุณในสิ่งที่คุณต้องการได้ยินแค่นั้น ไม่ช้าก็เร็ว คุณจะตระหนักแก่ใจเหมือนผมว่ามีความแตกต่างระหว่างการรู้จักเส้นทาง กับการเดินตามเส้นทาง .. โอเปอเรเตอร์ "
      " ดีใจที่ได้ยินเสียงคุณครับ " แท็งค์
      " ขอทางเราหน่อย "    
      " เตรียมไว้แล้ว สถานีรถไฟ สเตทกับบัลบัว "

      สายลับ 3 คนโผล่มาเห็นเชือกสลิงที่เหล่ากบถทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า
      " บ้าจริง " เอเย่นต์สมิธกลืนเลือด
      " ตามร่องรอยได้แล้ว เรารู้ตำแหน่งมันแล้ว " สายลับคนที่ 3
      " หมึกพิฆาตเตรียมพร้อม " สายลับคนที่ 2
      " สั่งโจมตีเลย " สายลับคนที่ 3
      " นึกว่าจะหนีพ้นเรอะ " เอเย่นต์สมิธ    


      เสียงกริ่งโทรศัพท์ตู้สาธารณะดังขึ้นที่ทางลงสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน สเตทกับบัลบัว 
      " คุณก่อน มอร์เฟียซ " นีโอยกหูโทรศัพท์ให้
      ร่างมอร์เฟียซล่องหนไปตามสาย ชาวยิปซี,สายลับซึ่งแอบดูอยู่ส่งสัญญาณบอกเอเย่นต์สมิธ
      " นีโอ ฉันอยากบอกอะไรคุณอย่าง แต่ฉันเกรงว่าจะเป็นยังไงถ้าฉันทำ.. " ทรินิตี้ก้มหน้าอาย เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้ง " ทุกคำที่เทพพยากรณ์บอกฉันเป็นจริงหมด ทุกอย่างเว้นแต่เรื่องหนึ่ง "
      " อะไรเหรอ " เสียงรถไฟขบวนหนึ่งแล่นผ่านกลบเสียงเธอ และโทรศัพท์ด้วย 
       ทรินิตี้ยกหูโทรศัพท์ก่อนเอเย่นต์สมิธลั่นไกยิง กระสุนพลาดถูกหูฟังแตกกระจุย
      " เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ " แท็งค์ตกใจ
      " มีสายลับ ส่งฉันกลับไป " ทรินิตี้กลับมาถึงยานแล้ว
      " ไม่ได้ "

      " นายแอนเดอร์สัน " เอเย่นต์สมิธย่างสามขุมช้าๆเข้ามาหา
      " หนี นีโอ หนี " ทรินิตี้เอาใจช่วย นีโอมองเห็นช่องทางรอด(มองบันไดทอดขึ้นสู่ถนน) แต่เขาหันมาเผชิญหน้าคู่อริอย่างไม่หวาดหวั่น " เขาทำอะไรน่ะ "
      " เขาเริ่มจะเชื่อแล้ว " มอร์เฟียซ
      ทั้งคู่วิ่งดวลปืนสั้น,พุ่งตัวประกบยิงกลางอากาศ แม้ตกลงมาปืนยังจ่อขมับกันและกัน
      " กระสุนแกหมด " เอเย่นต์สมิธคิดว่าเป็นต่อ
      " เหมือนกันแหละ " นีโอ ว่าแล้วม้วนตัวลุกขึ้น
      ทั้งคู่ทิ้งปืนเปลี่ยนมาสู้กันมือเปล่า นีโอถีบหน้า,แว่นตาเอเย่นต์สมิธแตก
      " ฉันจะดูแกตายอย่างสำราญใจ นายแอนเดอร์สัน "
      เอเย่นต์สมิธเพิ่มความดุดันเป็นสองเท่า ตุ๊ยนีโอกระอักเลือด
      " ตายแล้วมันจะฆ่าเขา " ทรินิตี้ฉีกผ้าซับเลือดร่างนีโอที่อยู่บนยาน
      นีโอแข็งใจสู้ต่อ แต่ถูกหมัดทะลวงไส้เอเย่นต์สมิธหลายชุดลงไปกองนับสิบไม่ลุก หมอลากขานีโอ,เหวี่ยงตัวไปพาดรางรถไฟ กระโดดตามลงมาไซด์เฮดล็อก
      " ได้ยินมั้ย แอนเดอร์สัน นั่นคือเสียง(รถไฟ)ของสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ " เอเย่นต์สมิธล็อกคอนีโอแน่นกว่าเดิม " มันคือเสียงแห่งความตายของแก ลาก่อน นายแอนเดอร์สัน.. "
      " ฉันชื่อ นีโอ " กุมมือคลายล็อก พุ่งเอาตัวคู่ต่อสู้กระแทกหลังคาอุโมงค์ ก่อนตีลังกาหลบขบวนรถไฟซึ่งพุ่งชนเอเย่นต์สมิธอย่างจัง รถไฟหยุดที่สถานี เอเย่นต์สมิธสิงร่างผู้โดยสารก้าวออกมา นีโอวิ่งหนี

หมึกพิฆาตเจาะเกราะยานเข้ามา นีโอสู้กับเอเย่นต์สมิธถึงขั้นแตกหัก     " เกิดอะไรขึ้น " ทรินิตี้
      " เขาหายไปแล้ว " แท็งค์
      สัญญาณเตือนภัยในยานดังขึ้น มอร์เฟียซ กับ ทรินิตี้ปีนบันไดขึ้นชั้น 2 นั่งประจำตำแหน่งตอนหน้า คอมพิวเตอร์แสดงภาพกราฟิกผู้บุกรุก
      " หมึกพิฆาต อีกนานมั้ย " ทรินิตี้
      " 5 หรือ 6 นาทีเท่านั้น " มอร์เฟียซประเมิน " แท็งค์ ชาร์จ อีเอ็มพี. "
      " อย่าเพิ่งใช้จนกว่าเขากลับมา "
      " ฉันรู้ทรินิตี้ อย่าตกใจ เขาต้องกลับมาแน่ "

      นีโอฉวยโทรศัพท์มือถือจากหนุ่มมาดนักธุรกิจ
      " เจอแล้ว กำลังวิ่งหนี " แท็งค์
      " คุณพ่อมด พาฉันออกไปจากที่นี่ " นีโอวิ่งสุดชีวิต
      " ผมต่อสายไว้ที่ วอแบชกับเลค "
      นีโอมาจนมุมตลาดนัดขายผลไม้,ปิดทางไปสู่ที่หมาย 3 สายลับระดมยิงปืนสั้นไม่ไว้หน้าท่ามกลางผู้คนเดินช้อปปิ้ง 
      " ช่วยด้วย ต้องการความช่วยเหลือ "
      แท็งค์บอกไปที่ประตูข้างซอย นีโอวิ่งขึ้นบันไดแฟลตโกโรโกโสทะลุห้องพักคนชรา มาออกบันไดหนีไฟเหล็กข้างอาคาร กระโดดลงกองขยะ สายลับยังวิ่งตามกระชั้นชิดยิงปืนใส่มั่วซั่ว หมึกพิฆาตดำน้ำมาถึงแหล่งกบดานของยาน พวกมันใช้แสงเลเซ่อร์เจาะเกาะเปิดทาง มอร์เฟียซเปิดกล่องเตรียมกดปุ่มทำลาย

       นีโอวิ่งผ่าน โรงแรมฮาร์ท โอ เดอะซิตี้
      " ขึ้นบันไดหนีไฟที่สุดตรอก ห้อง 303 " แท็งค์บอกทาง
      หมึกพิฆาตเข้ามาในยานได้แล้ว นีโอใช้ไหล่กระแทกประตูห้อง 303 เจอเอเย่นต์สมิธดักรอ,จ่อยิงหน้าอกนีโอหลายนัด เขาทรุดตัวจมกองเลือด..สิ้นใจ
      " เป็นไปไม่ได้ " มอร์เฟียซอึ้ง
      " ฉันไม่กลัวแล้ว เทพพยากรณ์บอกว่า ฉันจะมีความรักกับชายคนนั้น ชายที่ฉันรักคือ ผู้ปลดปล่อย เห็นหรือยัง คุณตายไม่ได้ เพราะว่าฉันรักคุณ " ทรินิตี้ก้มลงจุมพิต นีโอฟื้นคืนชีพ หัวใจเต้นปกติ " ลุกขึ้นมา "
      สายลับทั้ง 3 คน เดินคล้อยหลังไปไม่นาน,ต่างหันหลังกลับยิงปืนใส่นีโอ
      " อย่า " นีโอหยุดกระสุน แต่ละนัดร่วงลงกับพื้นก่อนถึงเป้าหมาย
      " ทำได้ไง .. เขาคือผู้ปลดปล่อย " มอร์เฟียซตะลึง
      นีโอมองเห็นพวกสายลับผ่านรหัสเมทริกซ์(แยก รูป และ นาม ออกจากกันได้) เอเย่นต์สมิธไม่ใช่คู่ปรับเขาอีกต่อไป(ฝีมือคนละชั้น) เขาพุ่งตัวทะลุร่างเอเย่นต์สมิธ,สลายธาตุ สายลับอีก 2คนที่เหลือเปิดแน่บ ไม่คิดสู้ นีโอวิ่งไปจะรับโทรศัพท์ที่อยู่ในห้อง หมึกพิฆาตคร่อมหนวดเหนือร่างเขาในยาน เตรียมยิงแสงเลเซ่อร์ประหาร แต่มอร์เฟียซกดปุ่มพลังอีเอ็มพี.ก่อน คลื่นแม่เหล็กกระจายออกรอบทิศทางทำลายศัตรู นีโอกลับสู่ยาน ไม่มีปลั๊กเสียบท้ายทอยอีกต่อไป เขาบรรลุ หลุดพ้นแล้ว..
     
    end  text by piraChan dialogue re-write from Thai-subtitle CVDi
    
         

chapters [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ]
Pirachan : พิรฌาน