The Matrix has you ..เพาะพันธ์มนุษย์เหนือโลก
4.
 
แท็งค์,ไซเฟอร์,โดเซ่อร์ และ ทรินิตี้ บนยาน     
แท็งค์นั่งหน้าจอเครื่องควบคุม,เชื่อมต่อสัญญาณ คนที่เหลือนอนประจำตำแหน่งบนเก้าอี้ยาว เตรียมเดินทางทะลุมิติ
      " ทุกๆท่านโปรดสังเกต สัญญาณคาดเข็มขัด กับห้ามสูบบุหรี่เปิดแล้ว เชิญนั่งและหาความสุขกับการเดินทาง "
      โทรศัพท์ดังกริ๊งๆๆ มอร์เฟียซรอรับที่ปลายทาง ส่งทุกคนไปตามสาย
      " เข้ามาแล้ว อีกชั่วโมงนึงจะกลับ " มอร์เฟียซบอกเอพ็อค
      ไซฟอร์(โล้น)โยนโทรศัพท์มือถือส่วนตัว(เปิดเครื่องสแตนด์บายไว้ให้พวกสายลับดักฟัง)ลงถังขยะ ก่อนขึ้นรถออกเดินทางร่วมคณะ 
      " เหลือเชื่อเลยใช่มั้ย " มอร์เฟียซ
      " พระเจ้าผมเคยกินข้าวที่นั่น " นีโอชี้นิ้วไปนอกกระจก " ก๋วยเตี๋ยวเขาอร่อย ผมได้ความทรงจำเหล่านี้จากชีวิต ไม่ยักมีอะไรเกิดขึ้นจริงเลย " 
      " หมายความว่าไง เมทริกซ์ไม่สามารถบอกได้ว่าคุณคือใคร " ทรินิตี้
      " แต่เทพพยากรณ์บอกได้ " นีโอประชด
      " มันไม่เหมือนกัน "
      " คุณเคยพบเธอมั้ย เธอบอกคุณว่าไง "
      " เธอบอกว่า.. " ทรินิตี้อมยิ้ม,ไม่กล้าสบตา

      " ถึงแล้ว นีโอไปกับผม " มอร์เฟียซเดินไปขึ้นลิฟท์ ชั้นล่างมีชาวยิปซี(สายสืบของพวกสายลับ แกล้งตาบอดใส่แว่นดำอำพราง)เฝ้าสังเกตอยู่
      " เขาเป็นเทพพยากรณ์คนเดียวกับที่ให้คำทำนายไว้หรือ? " 
      " ใช่ แก่มากแล้ว อยู่กับเรามาตั้งแต่เริ่มต้น "
      " เริ่มต้นอะไร "
      " ขบวนการต่อต้าน "
      " แล้วเธอรู้อะไร ทุกสิ่งทุกอย่างเหรอ " 
      " เธอว่าเธอรู้พอ " ตาจ้องอยู่ประตูลิฟท์
      " เธอไม่เคยทำนายผิด "
      " พยายามอย่าคิดถึงมันในแง่ ถูก หรือ ผิด เธอเป็น ผู้นำทาง นีโอ "
      " เธออาจช่วยคุณหาเส้นทางพบ "
      " เธอช่วยคุณเหรอ..เธอบอกคุณว่าไง? "
      " ว่าจะพบ ผู้ปลดปล่อย " ประตูลิฟท์เปิดทั้งคู่เดินก้าวออกจากตู้ ผนังห้องตรงข้ามพ่นสีสเปรย์คล้ายฝีมือเด็กนักเรียนช่างกล

      " ผมบอกคุณว่าผมสามารถชี้ประตูให้ได้ คุณต้องเป็นผู้เดินทางเข้าไปเอง " 
      พอนีโอจับลูกบิด ประตูเตรียมเปิดให้อยู่แล้วโดยหญิงสาวนิโกรใส่ชุดขาวยาวเฟื้อย " สวัสดี นีโอ มาตรงเวลาเชียว " เธออ้าแขนตอนรับ " เชิญตามสบายนะมอร์เฟียซ ตามฉันมา(บอกนีโอ) นี่คือผู้เป็นไปได้รายอื่นๆ รอตรงนี้ก่อน "
      เด็กหญิงสองคนสะกดลูกบาศก์ลอยคว้างกลางอากาศส่งต่อกัน เด็กชายห่มจีวรผ้าฝ้ายสีขาวเพ่งกระแสจิตงอช้อนหมุนไปมา แล้วทำให้ตรงเหมือนเดิม ยื่นให้นีโอลองทำตาม นีโอนั่งลง
      " อย่าพยายามงอช้อนซะให้ยาก มันเป็นไปไม่ได้ จงพยายามตระหนักถึง ความจริง แทน "
      " ความจริงอะไร "
      " มันไม่มีช้อน " เณรน้อยเผยเคล็ดลับ
      " ไม่มีช้อนเหรอ " นีโอหมุนช้อนดูรอบๆ
      " แล้วคุณจะเห็นว่าไม่ใช่ช้อนหรอกที่งอ มันเป็นแค่ตัวคุณเอง " 
      นีโอลองทำดู เขาเห็นภาพสะท้อนตัวเองบิดงอไปตามช้อนนั้น



      " เทพพยากรณ์ให้คุณเข้าพบได้แล้ว " สาวใช้บอก
      นีโอก้มศีรษะลอดตาข่ายซุ้มประตู
      " ฉันรู้คุณคือนีโอ " หญิงชรากล่าวทั้งที่ยังหันหลัง มองดูเตาอบไมโครเวฟข้างฝา " รอสักครู่นะ.. "
      " ท่านคือเทพพยากรณ์? "
      " โป๊ะเชะ " หันหน้ามาทางเขา " ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดเอาไว้ใช่มั้ย .. เกือบเสร็จแล้ว(สวมถุงมือผ้า) หอมน่ากินนะ ฉันอยากเชิญให้คุณนั่ง แต่คุณก็ปฏิเสธอยู่ดี ไม่ต้องห่วงเรื่องแจกันนะ "
      " แจกันอะไรครับ " หันสีข้างสะโพกชนแจกันดอกไม้หล่นตกพื้นแตก
      " 
นั่นไงล่ะ " ถอดถุงมือหลังวางถาดสเตนเลส 
      " ผมขอโทษครับ "
      " บอกแล้วว่าไม่ต้องเป็นห่วง(ถอดผ้ากันเปื้อน) เดี๋ยวจะให้พวกเด็กๆเขาเอาไปซ่อม " 
      " ท่านรู้ได้ไง "
      " สิ่งที่จะทำให้คุณกังวลภายหลังก็คือ(จุดบุหรี่สูบ) คุณยังจะทำแตกอีกมั้ย ถ้าฉันไม่ได้พูดอะไร คุณน่ารักกว่าที่ฉันคิด มิน่าล่ะเธอ(ทรินิตี้)ถึงชอบคุณ " 
     " ใครครับ "
      " ไม่ฉลาดเท่าไหร่นี่ รู้มั้ยทำไมมอร์เฟียซถึงพาคุณมาพบฉัน แล้วคุณคิดว่าไง คิดว่าตัวเองเป็นผู้ปลดปล่อยหรือเปล่า " จิบน้ำชาสบายอารมณ์
      " บอกตามตรงผมไม่รู้หรอก "

เทพพยากรณ์ดูช่างเหมือนคนธรรมดาสามัญแต่?     " รู้มั้ยมันแปลว่าอะไร (โบ้ยมือไปเหนือวงกบประตู แผ่นไม้เขียนตัวอักษรยึกยือ)ภาษาละตินแปลว่า รู้จักตนเอง ฉันจะบอกความลับเล็กๆให้คุณรู้ไว้ การเป็นผู้ปลดปล่อยก็เหมือนการตกหลุมรัก ไม่มีใครบอกได้ว่าคุณมี ความรัก คุณจะรู้เอง ในทุกๆทาง ทุกๆอณู ไหนลองขอฉันดูคุณให้ชัดๆซิ อ้าปากหน่อยซิพูด อา (นีโอทำตาม เธอจับเขาปลิ้นเปลือกตา ตะแคงหน้าซ้ายขวา ดูลายมือ)ทีนี้ฉันจะพูดว่า อืมม์..น่าสนใจอยู่หรอก แต่คุณก็จะว่า "
      " แต่อะไรครับ "
      " แต่คุณรู้อยู่แล้วว่าฉันกำลังจะบอกอะไร "
      " ผมไม่ใช่ ผู้ปลดปล่อย "
      " เสียใจด้วยคุณมี พรสวรรค์ นะ(ขยับแว่นตา)แต่ดูเหมือนว่าคุณกำลังคอยอะไรอยู่ ชีวิตในชาติหน้ามั้ง ใครจะไปรู้ เรื่องมันเป็นยังงี้แหละ(นีโอดูลายมือตัวเอง แล้วปล่อยแขนลงข้างลำตัว) ขำอะไร "
      " มอร์เฟียซ เขาเกือบทำให้ผมเชื่อแล้วสิ "
      " ฉันรู้ น่าสงสาร ไม่มีเขาเราก็แพ้ " ยกถาดขนมมาวางที่โต๊ะ นั่งลง 
      " หมายความว่าไง ไม่มีเขา "
      " แน่ใจหรือว่าอยากฟังคำนี้ " อัดควันบุหรี่ฟอดใหญ่ " มอร์เฟียซ ศรัทธา ในตัวคุณ ไม่มีใครทั้งนั้น ทั้งคุณและฉันสามารถเปลี่ยนใจเขาได้ เขาหลับหูหลับตาเชื่อว่าเขาจะต้องอุทิศชีวิตของเขาช่วยชีวิตคุณ "
      " อะไรกัน "
      " คุณจะต้องตัดสินใจเลือกเอาเอง ทางหนึ่งคุณกำชีวิตมอร์เฟียซไว้ ส่วนอีกทางก็คือชีวิตคุณเอง คุณคนใดคนหนึ่งจะต้องตาย คนไหน? มันขึ้นอยู่กับคุณ เสียใจด้วยจริงๆ คุณมีจิตใจดี ฉันไม่ชอบบอก ข่าวร้ายให้กับคนดีๆด้วย อย่ากังวลไปเลย ทันทีที่คุณก้าวออกจากประตู คุณจะรู้สึกดีขึ้น คุณจะจำได้ว่า คุณไม่เชื่อเรื่อง โชคชะตา บ้าบอ คุณกำหนดชีวิตของตนเอง จำได้มั้ย(นีโอกอดอกคิดหนัก) นี่กินคุกกี้ซะ ฉันสัญญาพอคุณกินเข้าไปหมดเมื่อไหร่ จะรู้สึกสบายใจทันที "
      นีโอเดินก้มหน้าในมือถือขนม(กินได้เสี้ยวเดียว)
      " สิ่งที่เธอบอกเป็นของคุณ " มอร์เฟียซยังรออยู่มุมห้อง " คุณคนเดียวเท่านั้น " สวมแว่นดำ หันหลังกลับ พานีโอไปจากที่แห่งนั้น(ตำหนัก)


      ภาพโปสเตอร์ติดผนัง " สาวในชุดแดง" อยู่เหนือจอมอนิเตอร์ของแท็งค์
      " เขามากันแล้ว " แท็งค์โทรบอกเมาซ์ " อะไรน่ะ รู้สึกเหมือนถูกคลื่นรบกวน "
      นีโอเห็นแมวดำหน้าประตู มันสบัดหัววิ่งไป แล้วปรากฏภาพซ้ำอีกครั้ง
      " อ๋อ เห็นภาพซ้ำ " นีโอเชื่อว่าตาเขาไม่ฝาด
      " คุณว่ายังไงนะ " ทรินิตี้สงสัย
      " เปล่าผมเห็นภาพซ้ำน่ะ "
      " คุณเห็นอะไร " ทรินิตี้คาดคั้น
      " เกิดอะไรขึ้นเหรอ " มอร์เฟียซ

     " แมวดำตัวหนึ่งเดินผ่านไป แล้วเห็นอีกตัวหนึ่งทำท่าเหมือนกันเลย " นีโอ
      " เหมือนกันแค่ไหน ใช่ตัวเดียวกันมั้ย " ทรินิตี้
      " ไม่แน่ใจ "
      " สวิทช์ เอพ็อค " มอร์เฟียซเรียกลูกน้อง " ภาพซ้อนเกิดได้กับเมทริกซ์ จะเกิดขึ้นตอนเขาเปลี่ยนอะไรบางอย่าง (สายไฟถูกตัด) ไปกันเถอะ " มอร์เฟียซเผ่นหนีขึ้นบันได
      " มันตัดสายหลัก เป็นกับดัก ออกไป " แท็งค์โทรเข้ามือถือมอร์เฟียซ
      เมาซ์(ต้นทาง)วิ่งขึ้นไปในอาคาร เปิดม่านในห้องพบว่าหน้าต่างถูกก่ออิฐปิด เขาเปิดหีบอาวุธยกปืนกลยิงสู้ แต่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจกระหน่ำยิง ไม่รอด..!

      มอร์เฟียซเปิดม่านหน้าต่าง,กระจกกลายเป็นกำแพงตัน 
      " มันเปลี่ยนไอ้นี่ เราติดกับ ไม่มีทางออก " ไซเฟอร์ 
      " ใจเย็น เอาโทรศัพท์มา มันอาจจะตามรอยเจอ(ทรินิตี้ยื่นโทรศัพท์มือถือให้แทนไซเฟอร์) โอเปอเรเตอร์ หาแผนที่โครงสร้างตึกนี้ให้หน่อย ด่วนเลย " มอร์เฟียซใช้บริการแท็งค์ซึ่งนั่งควบคุมบนยาน
      หน่วยคอมมานโดวิ่งขึ้นบันไดเวียน ส่ายไฟฉายวูบวาบตามขั้นบันได
      " ได้แล้ว " แท็งค์โปรแกรมหาพิมพ์เขียวของอาคารเจอ
      " ฉันอยากรู้แนวท่อประปา " มอร์เฟียซ

      เอเย่นต์สมิธดักฟัง " พวกมันอยู่ชั้น 8 "

      " สวิทช์ ตรงไปเลย ทางซ้ายนั่นแหละ " แท็งค์
      " ดี " มอร์เฟียซหูแนบโทรศัพท์ตลอด
      " หวังว่าเทพพยากรณ์คงบอกข่าวดีคุณมานะ " เอพ็อคส่งปืนสั้นให้นีโอ

มอร์เฟียซปล้ำเอเย่นต์สมิธ     สายลับตามมาในห้องเห็นแต่เสื้อผ้าถอดทิ้งไว้หน้าห้องน้ำ มอร์เฟียซและพรรคพวกไต่ลงช่องชาฟท์(ช่องว่างระหว่างชั้นของอาคาร ใช้เดินท่อไฟฟ้า หรือน้ำทิ้ง) เขาเหยียบเท้าโดนเศษดิน ฝุ่นร่วงใส่ไซเฟอร์,เข้าจมูกเลยจามออกมา คอมมานโดนายหนึ่งใช้หูแนบกำแพงได้ยินจึงรัวปืนกลใส่เฉียดนีโอ นีโอยิงปืนสั้นโต้ ตำรวจกลายร่างเป็นสายลับล้วงมือทะลุกำแพงจับคอนีโอไว้ มอร์เฟียซพุ่งตัวกระแทกกำแพงขึ้นคร่อมร่างสายลับวายร้าย
      " พานีโอหนีไป เขาสำคัญกว่าเรา " มอร์เฟียซสั่งเสีย
      " ไม่ มอร์เฟียซ " นีโอตะโกนลั่น
      " ทรินิตี้ ไป " มอร์เฟียซย้ำ
      " ไป..! " ทรินิตี้สั่งเพื่อนๆ ต่างทิ้งตัวไถลลงตามแนวท่อ ครูดผนังอิฐบางก้อนร่วงลงมาฝุ่นตลบ 
      " เราทิ้งเขาไม่ได้นะ " นีโอทำใจยาก
      " มันจำเป็น " ทรินิตี้จับเท้านีโอรูดตกลงไปทั้งตัว
      หน่วยคอมมาโดดักรอที่ชั้นล่าง ระดมยิงไม่ยั้ง เอพ็อค กับ สวิทช์ยิงคุ้มกันให้ทรินิตี้ เมื่อถูกโยนแก๊สน้ำตาเข้าใส่ เธอบอกไซเฟอร์กระโดดหลบลงไปท่อระบายน้ำริมถนน แต่เขาแค่พุ่งตัวหมอบกับพื้นไม่ตามลงไปด้วย 
    .. ทรินิตี้เปิดฝาแมนโฮลเหล็กกลมโผล่ขึ้นไปนั่งบนผิวถนน ..
      " โอเปอเรเตอร์ แท็งค์ ฉันเอง มอร์เฟียซยังอยู่มั้ย "
      " มันย้ายตัวไป ไม่รู้เอาไปไหน "
      " เขายังอยู่ " ทรินิตี้หันมาบอก นีโอ สวิทช์ และ เอพ็อค " เราต้องหาทางออก " รีบเดินจ้ำอ้าวบนฟุตปาธ
      " คุณอยู่ใกล้ ไซเฟอร์ ผมส่งเขาไปแฟรงคลินกับเอียรี่ "
      " ตกลง "

      " มอร์เฟียซผู้ยิ่งใหญ่ ในที่สุดก็เจอกัน "
      " และแกคือ " มอร์เฟียซบีบคอชายชุดดำแรงขึ้น
      " สายลับสมิธ "
      " พวกแกเสือกหน้าตาเหมือนกันหมด "
      เอเย่นต์สมิธอัดมอร์เฟียซจนน่วม แล้วสั่งตำรวจ 7 นายลากตัวเขาไปขัง

     ถนนอีกฟากหนึ่งไซเฟอร์พูดโทรศัพท์ในตู้สาธารณะ " ฉันต้องการทางออกด่วน เกิดอุบัติเหตุขึ้น รถชนกันแล้วจู่ๆก็ตูม เคราะห์ดีสวรรค์ยังปราณี " ไซเฟอร์เล่นละครตบตา
      " เจอนายแล้ว " แท็งค์มองจอภาพ
      " รีบพาฉันออกไปเร็ว "
      " ใกล้สุด แฟรงคลิน กับ เอียรี่ ร้านซ่อมทีวีเก่า "


      ไซเฟอร์เดินทะลุซอยเข้าไปรับโทรศัพท์ในห้องแถว คลื่นสัญญาณส่งตัวเขากลับมายาน .. โดเซ่อร์ลุกขึ้นมาดูหน้าจอติดตามความเคลื่อนไหว
      " พวกเขาอยู่ไหน? " ไซเฟอร์แกล้งถาม
      " โทรคุยกันอยู่ " แท็งค์
      " ดี "
      ..เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้นสถานที่เดียวกันอีกครั้ง ทรินิตี้จะให้นีโอไปก่อน.. แท็งค์โดนไซเฟอร์ลอบยิงจากนั้นหันปากกระบอกปืนไปจัดการโดเซ่อร์
       " ไม่รู้สิสายเงียบฉี่เลย " นีโอยกหูโทรศัพท์ค้าง
      ทรินิตี้ลองฟังก็ไม่มีเสียงจึงวางลงใช้โทรศัพท์มือถือแทน
      " ฮัลโหล ทรินิตี้ " ไซเฟอร์ก้มตัวลงเหนือร่างจริงทรินิตี้ซึ่งคล้ายนอนหลับสนิทบนเก้าอี้ยาว
      " ไซเฟอร์ แท็งค์ล่ะ "
      " รู้มั้ยนานมาแล้ว ฉันคิดว่าฉันหลงรักเธอ " กระซิบแผ่วเบาใกล้ใบหน้าทรินิตี้ มืออีกข้างลูบไล้ปลายผมของเธอ " ฉันเคยฝันถึงเธอ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากทรินิตี้ เสียดายที่ต้องมาลงเอยแบบนี้ "
      " แกฆ่าพวกเขา " เอพ็อครู้ทัน
      " ฉันเบื่อทรินิตี้ ฉันเบื่อหน่ายกับสงคราม " ไซเฟอร์พร่ำเพ้อ " เบื่อการต่อสู้ เบื่อยานลำนี้ เบื่อความหนาว เบื่อกินของเดิมๆทุกวี่ทุกวัน(หันหน้าไปทางพรรคพวกที่เหลือในยาน) แต่เหนืออื่นใด ฉันเบื่อฟังไอ้มืด(มอร์เฟียซ)นั่นพล่าม..! "
      ว่าแล้วไซเฟอร์กระโดดนั่งคร่อมร่างมอร์เฟียซ ซึ่งอยู่ในภาวะนิทรา
      " เซอร์ไพร้ส์ ไอ้เวร..! พนันได้แกไม่เคยคิดว่าจะเจอแบบนี้ ใช่มั้ย แหมฉันอยากอยู่ด้วยจังเลยตอนเขาซ้อมแก ฉันอยากเดินเข้าไปดูตอนเขาอัดแก ถึงตอนนั้นแกจะได้รู้ว่าเป็นฝีมือฉันเอง "

      " แกขายมอร์เฟียซให้มัน " ทรินิตี้
      " เขาโกหกเราทรินิตี้ หลอกลวงเรา " นิ้วเกือบจิ้มถูกหน้ามอร์เฟียซ " ถ้าแกพูดความจริงกับเรา เราคงบอกให้แกเอายาเม็ดสีแดงนั่นยัดก้นแกไปแล้ว " 
      " มันไม่จริงนะ เขาปลดปล่อยเรา " ทรินิตี้พยายามกล่อม " ปล่อย.."
      " เธอเรียกว่า ปล่อย เหรอ สิ่งที่ฉันทำคือทำตามคำสั่งเขา ถ้าฉันต้องเลือกเอาระหว่างเขากับเมทริกซ์ ฉันเลือก เมทริกซ์ "
      " เมทริกซ์ไม่ใช่ของจริง "
      " ฉันไม่เห็นด้วยทรินิตี้ ฉันคิดว่าเมทริกซ์เป็น ของจริง เสียยิ่งกว่าโลกนี้ ที่นี่ฉันแค่ดึงปลั๊กนี่ออก แต่ที่นั่นเธอจะต้องดู เอพ็อค ตาย "
      เอพ็อคล้มฟาดพื้นทันทีเมื่อไซเฟอร์ดึงสายจากท้ายทอยร่างจริงที่นอนนิ่งสนิท

เพราะยึดติดในโลกลวง ไซเฟอร์ลงมือสังหารเพื่อนร่วมตายได้ลงคอ     " ขอต้อนรับสู่ โลกจริง ที่รัก " ไซเฟอร์คลั่ง
      " แต่แกออกไปแล้วจะกลับไม่ได้ " ทรินิตี้ย้ำเตือน
      " เธอคิดผิดแล้ว พวกเขา(สายลับ)จะบรรจุร่างฉันเข้าไปใหม่ ฉันจะหลับไป ตื่นขึ้นมาก็จำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น อีกอย่างหนึ่งถ้าเธอมีอะไรสำคัญจะสั่งเสีย สวิทช์ ล่ะก็ ขอแนะนำให้บอกเธอไปเลย "
      " ไม่อย่านะ "
      " ไม่ใช่แบบนี้.." สวิทช์คร่ำครวญก่อนหงายหลังตายตามเอพ็อค
      " ไปตายซะ ไซเฟอร์ " ทรินิตี้โกรธจัด
      " อย่าเกลียดฉันเลย ทรินิตี้ ฉันเป็นแค่คนนำสาร และตอนนี้ฉันจะพิสูจน์ให้เธอดู (เดินก้มลงใกล้นีโอ) ถ้ามอร์เฟียซพูดถูก ก็ไม่มีทางที่ฉันจะดึงปลั๊กนี่ได้ ถ้าหากนีโอเป็นผู้ปลดปล่อย ต้องมี ปาฏิหาริย์ ซักอย่างมาหยุดฉันไว้ ใช่มั้ย เขาจะเป็นผู้ปลดปล่อยได้ไง ถ้าตายแล้ว(ทรินิตี้น้ำตาซึม หันมาทางนีโอซึ่งยืนอยู่เคียงข้าง) เธอไม่เคยตอบฉันเลยก่อนหน้านี้ว่าเธอเชื่อมอร์เฟียซเรื่องนี้หรือเปล่า ฉันแค่อยากได้ยินว่า เชื่อ หรือ ไม่เชื่อ จ้องเข้าไปที่ตาเขา ดวงตากลมโตของเขาแล้วบอกมา เชื่อ หรือ ไม่เชื่อ "
      " เชื่อ " ทรินิตี้มั่นใจ
      " ไม่อยากเชื่อเลย..! " ไซเฟอร์ผิดหวัง

      แท็งค์กัดฟันลากปืนมาจ่อไซเฟอร์ " เชื่อ หรือ ไม่ ก็ตามถึงยังไงแกก็ต้องถูกย่างอยู่ดี " ว่าแล้วกดลำแสงพุ่งใส่ไซเฟอร์เต็มสตรีมจนหมอกระดอนหงายหลัง
      เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น นีโอยกหูให้ทินิตี้กลับไปก่อน..เธอฟื้นขึ้นมาบนยาน เหลือบมองเห็นบาดแผลที่สีข้างแท็งค์ " เธอเจ็บ "
      " เดี๋ยวก็หาย " แท็งค์ยืนทำเป็นปกติ
      " โดเซ่อร์ล่ะ "
      ไม่มีคำตอบ ทรินิตี้พอเดาออกจึงกอดแท็งค์ไว้ด้วยความอาลัยต่อการจากไปของพี่ชายเขา.. 
   
    
     next chapter >>          

chapters [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ]
Pirachan : พิรฌาน