The Matrix has you ..เพาะพันธ์มนุษย์เหนือโลก
2.
    
นีโอ ไปรอ ทรินิตี้ ที่จุดนัดพบใต้สะพานอัมส์สตรีท    นีโอไปรอ ณ จุดนัดพบใต้สะพานอัมส์สตรีท ข้างนอกฝนตกโปรยปรายลงมาอย่างหนัก รถเกํงสีดำเก่าโทรมขับมาจอดเทียบ ทรินิตี้บอกเขาขึ้นไปนั่งข้างเธอ สวิทช์,ผู้หญิงผมสั้นเหมือนทอม(นั่งตอนหน้าคู่กับ เอพ็อค,โชเฟอร์) ยกปืนจ่อ
      " อะไรกันเนี่ย " นีโอตกใจ
      " มันจำเป็นเพื่อปกป้องพวกเรา " ทรินิตี้
      " จากใคร? "
      " จากคุณ "
      " ถอดเสื้อออกซะ จอดรถ ฟังฉันให้ดีพ่อหัวทองแดง เราไม่มีเวลาเล่นเกม 20 คำถาม ตอนนี้มีกติกาข้อเดียว ไปกับเราหรือกลับไปเอง " สาวทอมขู่
      นีโอหันมาทางทรินิตี้เชิงขอความเห็นก่อนเปิดประตูรถจะก้าวออกไป

      " โธ่นีโอ คุณไว้ใจฉันสิ " ทรินิตี้วอน
      " ทำไม "
      " เพราะคุณเคยไปที่นั่นมาแล้ว คุณรู้จักถนนนี้(ฝนซามองเห็นทางชัดขึ้น) คุณรู้มันไปจบลงตรงไหน และฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ที่ที่คุณอยากไป "
      นีโอกลับเข้าไป,ปิดประตู รถวิ่งต่อ
      " เอพ็อค ขอไฟ นอนลงถลกชายเสื้อขึ้น " ทรินิตี้ยกอุปกรณ์มีงวงคล้ายเครื่องสูบน้ำขนาดย่อม
      " นั่นอะไรน่ะ "
      " คุณถูกติดเครื่องสะกดรอย(เสียบสายไฟเข้าที่จุดบุหรี่ของรถ) อย่าเกร็งนะ.. ออกมา(ปลายสายจิ้มลงสะดือนีโอ จอภาพเชื่อมต่อกล้องขนาดจิ๋วส่ายหาสิ่งแปลกปลอม) มาสิ "
      " มันดิ้นพล่านเลย(เห็นภาพตัวแมลงป่อง) มันจะหนีไปได้? " สาวทอมถือปืนจ่อเขม็ง
      " ไม่มีทาง..เคลียร์ " ทรินิตี้กดปุ่มไฟฟ้าดูดมันออกมาได้
      " พระเจ้าช่วยของจริงเหรอเนี่ย " นีโอตะลึง


      รถจอด พวกเขาเดินขึ้นบันได ชานพักปูกระเบื้องตาหมากฮอสขาวสลับดำ
      " ที่นี่แหละ ฉันขอแนะนำอะไรคุณอย่างนึง พูดกันตรงๆเขารู้เกินกว่าที่คุณคาดหมายไว้ " ทรินิตี้เปิดประตู ข้างในมีชายคนหนึ่งยืนดูสายฝนตกพรั่งพรูนอกม่านหน้าต่าง แล้วหันหน้ามาทักทายอาคันตุกะ
      " ในที่สุด..ยินดีต้อนรับนีโอ คุณคงเดาออกสิว่า ผมคือ มอร์เฟียซ "
      " นับเป็นเกียรติที่ได้พบ " นีโอจับมือ 
      " เป็นเกียรติของผมต่างหาก เชิญนั่งสิ " ปล่อยนีโอนั่งเก้าอี้บุหนังสีแดง มอร์เฟียซเดินไปล็อกประตู " ผมเดาเอาว่าขณะนี้คุณรู้สึกเหมือนกับตอน อลิซ ตกลงไปใน โพรงกระต่าย "
      " จะพูดแบบนั้นก็ได้ "
      " ผมอ่านสายตาคุณออก คุณมีลักษณะของคนที่ยอมรับสิ่งที่ตนเห็น เพราะคุณคาดหวังว่าจะต้องตื่นขึ้น ที่จริงแล้วมันไม่ไกลจากความเป็นจริง คุณเชื่อเรื่อง โชคชะตา มั้ยนีโอ "
      " ไม่ " นีโอส่ายหน้า
      " ทำไมล่ะ ? "
      " เพราะผมไม่ชอบความคิด ที่ว่าผมกำหนดชีวิตตัวเองไม่ได้ " 
      " ผมเข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร " ก้มลงชี้หน้า ก่อนนั่งไขว้ขาลงบนเก้าอี้ตรงข้าม " จะบอกให้ว่าคุณมาที่นี่ทำไม คุณมาเพราะคุณรู้อะไรบางอย่าง สิ่งที่คุณรู้คุณอธิบายไม่ได้ แต่คุณรู้สึก คุณรู้สึกทั้งชีวิตคุณว่า.. มีความไม่ถูกต้องในโลกนี้ คุณไม่รู้ว่าอะไรแต่มันมีอยู่ เหมือนมีเสี้ยนตำจิตใจคุณอยู่ ทำให้คุณคลั่ง(หมุนกล่องสเตนเลสไปมา) ความรู้สึกนี้แหละที่นำคุณมาหาผม คุณรู้มั้ยว่าผมพูดถึงอะไรอยู่ "
      " เมทริกซ์ เหรอ "

นีโอข้องใจมาตลอดว่าเมทริกซ์คืออะไร และยาเม็ดสีแดงจะนำเขาไปสู่คำตอบ?     " คุณอยากรู้มั้ยว่า.. มันคืออะไร(นีโอพยักหน้า) เมทริกซ์ มันอยู่ทุกแห่งหน มันอยู่รอบๆตัวเรา ตอนนี้ก็อยู่ในห้องนี้ด้วย คุณเห็นมันเมื่อมองไปทางหน้าต่าง หรือเมื่อคุณเปิดโทรทัศน์ คุณสัมผัสมันตอนไปทำงาน ตอนคุณไปโบสถ์ ตอนคุณเสียภาษี มันเป็นโลกที่ถูกสร้างขึ้นมาลวงคุณไว้ ให้คุณมืดมนจากความจริง "
      " ความจริงคืออะไร " ขยับตัวเข้าหาใคร่รู้
      " ว่าคุณเป็นทาสคนนึง เหมือนกับคนอื่นๆ คุณเกิดมาเพื่อถูกจองจำ เกิดมาในคุกที่คุณไม่สามารถสูดดม ลิ้มรส หรือสัมผัส เป็นเรือนจำขังจิตใจคุณ " มอร์เฟียซเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย " เสียดายไม่มีใครรู้ว่า เมทริกซ์ คืออะไร(เปิดกล่อง) คุณต้องเห็นมันกับตาคุณเอง(หยิบแคปซูลใส่ฝ่ามือจากนั้นพับกล่องวางบนโต๊ะเล็กๆ)
      นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของคุณ หลังจากนี้ไม่มีทางหวนกลับ ถ้าคุณกิน เม็ดสีฟ้า เรื่องก็จบ คุณตื่นขึ้นบนเตียงคุณและเชื่อ.. อะไรก็ตามที่คุณอยากเชื่อ คุณกิน เม็ดสีแดง คุณจะอยู่ในแดนมหัศจรรย์ แล้วผมจะให้คุณดูว่าโพรงกระต่ายลึกแค่ไหน จำไว้ว่าสิ่งที่ผมเสนอคือความจริงไม่เกินเลย " นีโอเอื้อมมือหยิบแคปซูลสีแดงกลืนลงคอ ยกแก้วดื่มน้ำตามลงไป มอร์เฟียซแสยะยิ้ม

      " ตามผมมา เอพ็อค เราออนไลน์หรือยัง " มอร์เฟียซเร่ง
      " จวนแล้ว "     
      " เวลาบังคับเราอยู่เรื่อย " ไซเฟอร์(โล้น)บ่น
     " เชิญนั่งตรงนั้นเลย " สวิทช์ถอดเสื้อคลุมให้นีโอ เขาถูกติดปุ่มเซ็นเซ่อร์ตามลำตัว 
      " คุณเคยเจอแบบนี้เหรอ " นีโอคุยกับทรินิตี้
      " ยาที่คุณกินเป็นส่วนผสมของโปรแกรมติดตาม ออกแบบมาให้กระจายสัญญาณการเดินทางเข้าออกของคุณ เพื่อให้เราระบุตำแหน่งคุณได้ " มอร์เฟียซหมุนหมายเลขโทรศัพท์
      " แปลว่าอะไร "
      " แปลว่าคาดเข็มขัดไว้เลย โดโรธี เพราะ แคนซัส กำลังจะไปแล้ว " ไซเฟอร์ส่องดูวี.อาร์.



      นีโอถอนหายใจ มองเห็นภาพตัวเองในกระจกแตกร้าวไม่ได้สัดส่วน พลันชิ้นส่วนกระจกผนึกติดกัน ได้ภาพสมบรูณ์แบบ
      " คุณทำเหรอ " นีโอฉงน ใช้นิ้วมือจิ้มเข้าไป กระจกกลายเป็นปรอทเหลวติดนิ้วยืดออกมาด้วย 
      " คุณเคยฝันบ้างมั้ย ที่คุณเชื่อว่ามันเป็นจริง ถ้าหากคุณไม่อยากตื่นจากความฝันนั้นได้ล่ะก็ คุณจะรู้ความแตกต่างระหว่าง โลกในฝัน กับ โลกจริง ได้อย่างไร? " มอร์เฟียซแสดงตรรกะ
      " ไม่มีทาง "
      " เป็นอะไร เป็นจริงน่ะเหรอ " 
      กระจกกลายเป็นปรอทเยิ้มตามนิ้ว กลืนฝ่ามือสู่ท่อนแขน 
     " มันกำลังเข้าสู่การถอดแบบแล้ว " ทรินิตี้
      " เอพ็อค " มอร์เฟียซเร่งอีก
      " ยังหาไม่เจอ " โอเปอเรเตอร์สแกนตามไม่ทัน
      " หนาวจัง หนาว " นีโอคราง ปรอทขึ้นถึงคอ
      มอร์เฟียซกดโทรศัพท์มือถือบอก " แท็งค์ เราต้องใช้สัญญาณโดยเร็ว " 
      " ได้จังหวะการเต้นของหัวใจแล้ว " ทรินิตี้ยัน
      " เอพ็อค ขอตำแหน่ง "
      " ใกล้จะระบุได้แล้ว " เอพ็อคจ้องดูกริดไลน์จากจอมอนิเตอร์ ตาแทบไม่กะพริบ 
      " เขากำลังจะหัวใจวาย " ทรินิตี้ห่วง
      " ล็อก เจอตัวแล้ว " เอพ็อคแจ๊คพ็อท    
      " เอา แท็งค์ เอาเลย " มอร์เฟียซบอกลูกน้องเชื่อมสัญญาณ

นีโอฟื้นจากสภาพจำศีล นี่คือ " โลกจริง " แล้วสินะ     นีโอฟื้นจากสภาพจำศีล(ร่างกายเติบโตสมบรูณ์ในถุงน้ำคร่ำเทียม) ยาน ดอคบอต ซึ่งทำหน้าที่ดูแลฟาร์มมนุษย์เข้าใจว่าแบตเตอรี่,ยูนิตนี้เสื่อม จึงถอดปลั๊กออกจากท้ายทอยนีโอ จากนั้นเขาถอดปุ่มดูดพลังงานจากแขน ขา สายไฟแต่ละเส้นที่ยึดแกนสันหลังหลุดออกเองตามลำดับ ทำให้ลำตัวเขาลื่นไถลตามท่อตกลงสระน้ำ(แหล่งทิ้ง,กำจัดขยะ) ดำผุด ดำว่าย โผล่มาถูกแขนกลจับขึ้นยานมอร์เฟียซ..
      " ขอต้อนรับสู่ โลกจริง " มอร์เฟียซกล่าวต้อนรับอีกครั้ง

      " เราทำได้แล้วทรินิตี้ เราเจอเขา "มอร์เฟียซภูมิใจ
      " หวังว่าคุณถูก "
      " ผมหมดหวัง ผมรู้ ผมตายแล้วหรือ " นีโอลืมตา มีผ้าห่มคลุมตัวแค่ผืนเดียว
      " ห่างไกลเลย "
      วงจรสายไฟฟ้าขนาดเล็กระโยงระยางต่อเข้าผิวหนังทุกส่วนของนีโอราวฝังเข็ม
      " เขายังต้องบำรุงอะไรอีกแยะ " โดเซ่อร์
      " คุณทำอะไรน่ะ "
      " กล้ามเนื้อคุณฝ่อหมดแล้ว เรากำลังสร้างใหม่ " มอร์เฟียซ 
      " ทำไมผมแสบตา "
      " คุณไม่เคยใช้มันมาก่อน พักซะนีโอคำตอบกำลังมาแล้ว " มอร์เฟียซลูบศีรษะแผ่วเบา

      นีโอตื่นขึ้นถอดสายไฟออกจากแขน ท้ายทอยมีปลั๊กกลมๆฝังสนิท
      " มอร์เฟียซเกิดอะไรขึ้นกับผม ที่นี่ที่ไหน "
      " สำคัญยิ่งกว่า ที่ไหน คือ เมื่อไหร่ ตามความคิดคุณคือปี 1999 ความจริงใกล้จะเป็นปี 2199 แต่ผมไม่สามารถเจาะจงได้ว่าปีอะไร เพราะอันที่จริงเราเองก็ไม่รู้ ไม่มีสิ่งใดที่ผมสามารถอธิบายต่อคุณได้ ไปกับผม ดูให้เห็นกับตาคุณเอง นี่คือยานผมชื่อ เนบูคาดเนซเซอร์ มันเป็นโฮเวอร์คราฟท์ นี่คือดาดฟ้าหลัก นี่คือใจกลาง เป็นที่ๆเราส่งสัญญาณรบกวนก่อนลอบเข้าไปในเมทริกซ์ ลูกเรือส่วนใหญ่คุณรู้จักเขาแล้ว(นีโอจำทรินิตี้ได้เมื่อเธอเปิดหน้ากากช่างเชื่อมออก)
      นั่นคือ เอพ็อค  สวิทช์ (สาวทอม) และ ไซเฟอร์ (โล้น) พวกนี้คุณไม่เคยพบ แท็งค์ (โอเปอร์เรเตอร์) กับพี่ชายของเขา โดเซ่อร์ เจ้าตัวเล็กที่อยู่หลังคุณชื่อ เมาซ์ อยากรู้ใช่มั้ยว่า เมทริกซ์  คืออะไร? "
      ทรินิตี้ถอดผ้าคลุมเขา พาไปนั่งเก้าอี้ยาว ล็อกแขนขา
      " ทำตัวสบายๆนะ " มอร์เฟียซประคองไหล่ ดันนีโอแนบเบาะ
      "จะรู้สึกแปลกๆหน่อย " เสียบปลั๊กเข้าท้ายทอยแล้วโดเซ่อร์กดปุ่มโหลดดิ้ง



      นีโอปรากฏร่างในที่ว่างเปล่า มองไปเห็นมีเพียงมอร์เฟียซ
      " นี่คือเครื่องคอนสตรั๊คท์ เป็นโปรแกรมถ่ายทอดข้อมูลของเรา เราสามารถโหลดทุกสิ่งจากเสื้อผ้า ถึงอุปกรณ์ อาวุธ เครื่องจำลองการฝึกฝน ทุกอย่างที่เราต้องการ " 
      เฟอร์นิเจอร์ โซฟา เก้าอี้นวมสีแดง ปรากฏขึ้นตามลำดับ
      " ตอนนี้เราอยู่ในโปรแกรมคอมพิวเตอร์หรือ " นีโอ
      " 
มันไม่น่าเชื่อใช่มั้ย เสื้อผ้าคุณเปลี่ยนไป ปลั๊กที่แขน และหัว หายไป ทรงผมเปลี่ยนไป รูปลักษณ์ของคุณตอนนี้คือเราเรียกว่า ภาพพจน์ตัวเองที่คงเหลือ มันถ่ายทอดภาพจิตใจของตัวดิจิตอลคุณออกมา"
      " นี่มันไม่จริงใช่มั้ย " นีโอใช้มือลูบคลำโซฟา

      " จริง คืออะไร คุณจำกัดความมันว่าไง ถ้าคุณพูดถึงสิ่งที่คุณสัมผัสได้ ดมกลิ่นได้ คุณลิ้มรสได้ เห็นได้ ถ้างั้น จริง คือสัญญาณทางไฟฟ้าที่แปลออกมาโดยสมองคุณ(อายตนะ) นี่คือ โลก ที่คุณรู้จัก(กดรีโมททีวีเห็นภาพมหานครนิวยอร์ค ตึกระฟ้าแข่งกันยืดขาสูงตระหง่าน) โลกที่เป็นอยู่ในตอนสิ้นศตวรรษที่ 20(ภาพสะพาน ท้องถนนที่ผู้คนเดินขวักไขว่)
      ตอนนี้มันมีตัวตนเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเครื่องจำลอง การถ่ายทอดข้อมูลทางประสาทซึ่งเราเรียกว่า เมทริกซ์ คุณเคยอยู่ในโลกแห่งความฝัน นี่คือโลกที่มีตัวตนอยู่ทุกวันนี้ " มอร์เฟียซกดรีโมทอีกครั้ง กลายเป็นภาพตึกร้างพังทลาย ไร้ผู้คน,สิ่งมีชีวิต ราวเกิดหายนะจากสงคราม หรือภัยธรรมชาติรุนแรง และทั้งคู่กำลังนั่งอยู่ในฉากนั้น
      " ขอต้อนรับสู่ทะเลทราย .. แห่งความจริง " มอร์เฟียซกล่าวหน้าตาเฉย
      นีโอลุกขึ้นยืนกระสับกระส่าย สับสน และ กลัว

เมื่อความจริงเปิดเผยยากที่นีโอจะทำใจรับได้     " เรามีเพียงข้อมูลนิดหน่อยเท่านั้น แต่ที่เรารู้แน่ชัดคือ ณ จุดๆหนึ่งในตอนต้นศตวรรษที่ 21 มนุษยชาติทั้งมวลร่วมกันเฉลิมฉลอง เราประหลาดใจ กับความภาคภูมิใจของเราเองที่ให้กำเนิดแก่ เอ.ไอ.
      " เอ.ไอ. หมายถึงหุ่นยนต์เรืองปัญญางั้นใช่มั้ย " นีโอทบทวน 
      " เป็นปัญญาล้ำเลิศที่ขยายเผ่าพันธุ์เครื่องกล เราไม่รู้ใครโจมตีก่อน เราหรือมัน แต่รู้ว่าเป็นพวกเราที่เผาทำลายท้องฟ้า ตอนนั้นพวกมันพึ่งพาอาศัยพลังแสงอาทิตย์ เชื่อกันว่าพวกมันไม่มีทางอยู่รอดได้โดยปราศจากแหล่งพลังงานแสงอาทิตย์
      ตามประวัติมนุษยชาติ เราพึ่งพาอาศัยเครื่องจักรกลเพื่อความอยู่รอด โชคชะตามาพร้อมกับคำกระทบกระแทกแดกดัน(คำสาป) ร่างกายคนเราให้กำเนิดกระแสชีวะ(ไฟฟ้าชีวภาพ)มากกว่าแบตเตอรี่ 120 โวลท์,สูงกว่า 25,000 บีทียู ของความร้อนร่างกาย เครื่องจักรกลค้นพบพลังงานทั้งหมดที่มันต้องการ(หุ่นยนต์ขโมยทารก หรือโคลนนิ่งมนุษย์) มันมีอาณาจักรกว้างใหญ่ไม่รู้จบที่ซึ่งมนุษย์ไม่มีสิทธิ์เกิด(เป็นเด็ก)อีกต่อไป เราเติบโต(เป็นหนุ่ม,สาว)ขึ้นเลย

      นานเหลือเกินที่ผมไม่ยอมเชื่อ แล้วผมก็เห็นอาณาจักรนี้ด้วยตาตนเอง เห็นมันทำให้คนตายเหลว เพื่อที่จะย้อนไปทางหลอดเลือดดำ ให้อาหารสิ่งที่ยังเป็นๆ ผมอยู่ที่นั่น(ทารกต่อสาย)เผชิญความฝังใจที่น่ากลัว และบริสุทธิ์ ผมจึงได้ตระหนักถึงความจริงที่ปรากฏอย่างแจ่มแจ้ง
      เมทริกซ์คืออะไร(ปิดทีวี)การควบคุม? เมทริกซ์เป็นโลกฝันที่คอมพิวเตอร์สร้างขึ้นให้เราอยู่ใต้การควบคุมของมัน เพื่อเปลี่ยนแปลงมนุษย์ให้กลายเป็นไอ้นี่(ชูก้อนถ่านไฟฉาย) "
      " ผมไม่เชื่อหรอก " นีโอแค่นเสียง,ส่ายหัวไปมา " มันเป็นไปไม่ได้..! "
      " ผมไม่ได้บอกว่ามันเป็นเรื่องง่ายนี่ ผมแค่บอกว่ามันอาจเป็นจริง " 
      " พอที ปล่อยผมไป " นีโอถอยหลังเดินหนี " ปล่อยผม ผมอยากออกไป "
    
     next chapter >>          

chapters [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ]
Pirachan : พิรฌาน