Irreversible Movie (2002)

     กัสปาร์ โนเอ่ ,ยอดผู้กำกับหนังชาวฝรั่งเศสเลือกวิธีนำเสนอผลงานของเขาในแนว เท่อย่างมีสาระ บอกเล่าเรื่องราวย้อนกลับจากจุดสุดท้ายไปยังจุดเริ่มต้น (ทวนเข็มนาฬิกา) ด้วยมุมกล้องเอื่อยเฉื่อยพลันหมุนติ้ว และ ฉวัดเฉวียนดุดัน ขณะตัวละครกำลังประสบชะตากรรมอันโหดร้ายทารุณอย่างนึกไม่ถึง ในโทนสีแดงฉานตัดความมืดมิดตอนต้นเรื่อง แล้วกลับสู่ภาพปกติของสุมทุนพุ่มไม้สีเขียว ท้องฟ้าสีคราม ก่อนสว่างวาบหายวับไป

     การเปิดเผยบทสรุปท้ายสุดก่อนถอยหลังกลับไปในช่วงแรกเริ่ม แฝงคติอุปมาดั่งเวลาคือ สิ่งที่ดำเนินไปข้างหน้าไม่มีทางหวนกลับมาได้ จากฉากเปิดเรื่องชายชราและคนหนุ่มสนทนากัน .. เวลากลืนกินสรรพสิ่ง มิติของเวลาอยู่เหนือการควบคุมของมนุษย์ มันเที่ยงตรงเสมอแต่ไม่อาจไขว่คว้าห้วงแห่งความสุขเอาไว้ได้ตลอดกาล เวลาไม่จีรังยั่งยืน ทุกสิ่งย่อมแปรผันไปไม่มีวันเหมือนเดิม

     การที่ กัสปาร์ โนเอ่ มัวแต่ห่วงหน้าพะวงหลังกับการสร้างจุดขายของภาพยนตร์ ซึ่งจะทำให้คนดูแล้วเกิดความประทับใจสไตล์หนังอาร์ตที่มีประเด็นทางสังคมอันเฉียบแหลม ใช้ภาษาภาพอธิบายจุดมุ่งหมายของผู้สร้างได้ไม่แจ่มชัด เหมือนคนเดินหลงทางอยู่นาน ซ้ำร้ายบทสนทนาก็ไม่เกื้อหนุนกันอีก เมื่อนำไปฉายที่คานส์ในสภาพกึ่งดิบกึ่งสุก ผลลัพธ์จากเสียงนักวิจารณ์จึงแบ่งฝักฝ่ายสองขั้ว บ้างก็สรรเสริญเยินยอแต่ส่วนใหญ่ก่นด่าฉากรุนแรงที่ยัดเยียดเข้ามาอย่างไร้รสนิยม

     ฉากข่มขืนสุดป่าเถื่อน และ เนิ่นนานเกินเหตุ(ลองเทค) และ การทำร้ายเหยื่อเสียโฉมรวมถึงวิธีซ้อมผู้ต้องหาโดยเอาถังดับเพลิงกระทุ้งหน้าเละให้ความรู้สึกสมจริงจนน่าขนลุก คล้ายกับหนังจงใจใช้ความรุนแรงมายั่วอารมณ์คนดู บีบคั้นจิตใจโดยจัดวางจังหวะเอาไว้ว่าเมื่อถึงตอนท้ายเรื่องผู้ชมจะเกิดความรู้สึกดื่มด่ำกับความงดงามสดใสของธรรมชาติ และ มีความหวังในชีวิต(ที่จริงปลงตก) เมื่อย้อนความทรงจำกลับไปนึกถึงภาพเสทือนใจที่มีอยู่กระจัดกระจาย ชวนสลดหดหู่ แล้วจะดึงอารมณ์ผู้ชมให้หลุดพ้นถึงขีดสุดทันที

      ความรุนแรงคือสิ่งกีดขวางที่ผู้ชมต้องกลั้นใจก้าวผ่านให้ได้จึงจะพบกับความสุข เพราะผลตอบแทนที่รอคอยอยู่นั้นคุ้มค่าประเมินราคามิได้

     ในทำนองกลับกันฉากข่มขืนทางทวารหนักที่ผู้ตกเป็นเหยื่อร้องโหยหวนโอดโอย สลับกับเสียงกร้าวร้าวของทรชน ก่อนเตะใบหน้า จับหัวเธอโขกพื้น และ ฉากฆาตกรรมโดยทุบตีใบหน้าผู้ต้องสงสัยแหลกเละสุดทรมาน จำเป็นต้องนำเสนออย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้นหรือไม่ หรือว่าหนังตั้งใจเอาความซาดิสต์ กับ เซ็กส์ มาล่อคนดูบางกลุ่ม ไม่งั้นก็เพื่อความสะใจของผู้กำกับโดยไม่คำนึงถึงผลกระทบต่อพฤติกรรมเลียนแบบโฉดชั่วในอนาคต

     กัสปาร์ โนเอ่ อาจเป็นนักปฏิวัติผู้สร้างสรรค์นวัตกรรมใหม่ๆทางภาพยนตร์ โดยคาดหวังปฏิกริยาตอบรับของผู้ชมจะฮือฮาอึงมี่ แต่ผลลัพธ์กลับล้มเหลวไม่เป็นที่น่าจดจำ ปราศจากคุณค่าทางศิลปะ งานชิ้นนี้เหมือนเด็กที่พยายามทำลายข้าวของเพื่อเรียกร้องความสนใจคนอื่น แทนที่จะพูดคุยกับพ่อแม่ดีๆ
     คำปลอบใจสำหรับผู้สร้างก็มีเพียงว่าหนังไม่ได้เลวร้ายย่ำแย่ แต่ควรใช้ความคิดสร้างสรรค์อย่างสุขุม และละเอียดกว่านี้ การขายสไตล์แปลกใหม่มองเผินๆก็น่าสนใจบ้างแต่มันไม่ทำให้หนังดีเสมอไป ..

   next chapter coming soon >>

Pirachan : พิรฌาน