The Great Gatsby : รักเธอ สุดที่รัก > Robert Red Ford,Mia Farrow,movie script,Thai   
The Great Gatsby : รักเธอ สุดที่รัก
7.
วิลสันไม่อาจถูกสวมเขาได้ต่อไป  แต่มาร์ธาก็เป็นเหยื่อของความมักง่าย,ไร้ความรับผิดชอบแกทสบี้ถูกลอบยิงด้วยความเข้าใจผิดของวิลสันบิดาที่แท้จริงของแกทสบี้มางานศพลูกชาย

   
  นิคสงสัยว่ารปภ.บ้านของแกทสบี้จะเหนื่อยมาก เพราะว่าที่บ้านของเขาไม่เปิดไฟเลยสักดวงตอนคืนวันเสาร์ ธุรกิจของแกทสบี้ก็ยังคลุมเครือเช่นเดิม รถยนต์หลายคันเลี้ยวเข้ามาตามถนนในบ้านของเขาด้วยความคาดหวัง จอดรอประเดี๋ยวเดียวก็แล่นตะบึงออกไปอย่างฉุนเฉียว " คุณจะปิดบ้านแล้วเหรอ "
     
" เปล่านี่ " แกทสบี้งง
     "
ผมได้ยินว่าคุณไล่คนใช้ออกหมด "
     " เดซี่จะมาที่นี่บ่อยๆตอนบ่าย ผมไม่ชอบให้ใครนินทา "
     " ดูเหมือนคุณจะโดนใส่ร้าย เขาว่าคุณฆ่าคนตาย "
     " คนเดียวใช่มั้ย ฮึ " แกทสบี้ประชดด้วยท่าทีขบขัน

     แกทสบี้ และ เดซี่ นอนเล่นริมสระในคฤหาสถ์ ปลาทอง 4 - 5 ตัวว่ายน้ำกระดืบๆเข้ามาใกล้ แรงกระเพื่อมทำให้สัญลักษณ์ราศีพิจิกใต้พื้นน้ำไหวติง ปลุกราคะจริตคุโชน
     " คุณเคยรักคนอื่นอีกหรือเปล่า "
     " เปล่า "
     
" คุณรักใครไม่ได้นอกจากฉัน ฉันรักคุณเหมือนที่คุณรักฉัน "
     " ผมไม่เห็นคุณกลับไปหาเค้า(ทอม)เลย ผมจะบอกเค้าเอง "
     
" เรา จะบอกเค้า ฉันสัญญา เราจะบอกเค้าเร็วๆนี้ "

     .. อากาศร้อนจัดในวันรุ่งขึ้น ที่นั่งในขบวนรถไฟใกล้จะลุกไหม้อยู่รอมร่อ ผู้หญิงคนที่นั่งข้างผมเผลอทำนสพ.และพ็อกเก็ตบุ๊คหล่นพื้น เพราะมือชื้นเหงื่อ เดซี่ เชิญผม,จอร์แดน และ แกทสบี้ ไปรับประทานอาหารกลางวันที่บ้านทอม ต้องมีอะไรผิดปกติสักอย่างหรือว่าเป็นแผนของแกทสบี้ ..
     " ผมไปอ่านเจอที่ไหนก็ไม่รู้ว่า ดวงอาทิตย์จะร้อนขึ้นทุกปี (มีเสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น) ดูเหมือนโลกเราจะ(ถูกดูด)เข้าใกล้ดวงอาทิตย์ มันน่าจะตรงข้ามกัน ดวงอาทิตย์ต้องเย็นลงทุกปีซี่ "
     " ขอประทานโทษครับ คุณวิลสันจะเรียนสายด้วย " พ่อบ้านบอกทอม
     " อย่างงั้นเหรอ .. ขอตัวนะ "
    
" ฉันรักคุณ " เดซี่ลุกมาจูบแกทสบี้ตอนทอมเดินออกไป
     
" นี่ฉันยังอยู่นะจ๊ะ " จอร์แดนต่อว่า
     " โธ่ เธอก็จูบนิคสิยะ "
     " คนอาไร้ไม่มียางอายเอาเสียเลย "
     " ชั้นไม่สนใจ ! " เดซี่สบัดตัว,เดินส่ายสะโพกไปสุดโต๊ะ

     " แม่คะ แม่ขา " แพมมี่,เด็กหญิงวัย 3 ขวบวิ่งเร็วจี๋
     " โอ้ คนดีของแม่ ขอกอดให้ชื่นใจหน่อย ไปไหนมาจ๊ะ .. เก่งมาก ทักทายคุณลุงสิลูก "
     " สวัสดีค่ะ " เสียงแพมมี่แผ่วเบา ในสายตาของแกทสบี้ไม่เคยเชื่อว่าหนูน้อยมีตัวตน
     
" ทักทายแกหน่อยซี " บอกแกทสบี้
     " หวัดดีจ้ะ " สีหน้าเคร่งเครียดของเขาทำให้เด็กหญิงหน้าบึ้งตอบ

     
" สวยจังวันนี้แต่งตัวสวยจังเลย "
     " น้าจอร์แดนก็ใส่ชุดสีน้ำเงินเหมือนกัน " เด็กหญิงแก้มแดง
     " หนูชอบเพื่อนคุณแม่ไหมคะ " เดซี่หมุนตัวหนูน้อยมาเผชิญหน้าแกทสบี้ " หนูว่าเพื่อนคุณแม่หล่อมั้ย? "
     " พ่อหนูอยู่ไหนคะ "
     " แกไม่เหมือนพ่อเลย แกเหมือนฉันทั้งผมและหน้าตา " เดซี่อธิบายพลางเรียกพยาบาลมาอุ้ม " บ๊าย บาย ลูกรัก "
     " หวัดดีค่าคุณแม่ .. พ่อคะ พ่อขา " เด็กหญิงรี่ไปกอดขา
     " ว่าไงลูกพ่อ "
     " พ่อขาหนูเจอเพื่อนแม่ด้วยล่ะ "
     " งั้นเหรอลูก ตอนนี้ไปวิ่งเล่นก่อน แล้วเจอกันนะลูก "

     " โอ เราจะทำอะไรกันดีนะบ่ายนี้ แล้ววันต่อๆไปล่ะ แล้วอีก 30 ปีข้างหน้าด้วย " เดซี่ร้องถาม
     " อย่าเพี้ยนไปหน่อยเลยน่า ชีวิตจะเริ่มต้นอีกครั้งตอนย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง " จอร์แดนว่า
     
" แต่มันร้อนนี่ มันพาลหงุดหงิดไปหมดเลย ไปเที่ยวในเมืองกันดีกว่า " เดซี่เสนอ
     "
ก็เข้าท่าเหมือนกัน " จอร์แดนรับ
     
" อา คุณดูใจเย็น คุณดูใจเย็นแบบนี้เสมอ ฉันหมายถึงคุณเหมือนผู้ชายที่อยู่ในโฆษณาเลย " เดซี่ส่งสายตาหวานเยิ้มให้แกทสบี้
     
ทอมสะดุ้งเฮือก อ้าปากเล็กน้อย มองหน้าแกทสบี้แล้วมองมาที่เดซี่ ราวกับเขาเพิ่งจำได้ว่าเธอคือ ภรรยา ตัวเอง " ก็ได้ ผมก็อยากเข้าเมืองอยู่เหมือนกัน ไปเที่ยวในเมืองกันดีกว่า ถ้าจะไปก็ไปกันเดี๋ยวนี้เลย "
     " ไปเที่ยวสนุกๆกันดีกว่า ไม่ไหวร้อนเหลือเกิน " เดซี่เดินนำจอร์แดนไปแต่งหน้าชั้นบน
     " ผมไม่อยากจะเข้าเมืองเลย พวกผู้หญิงสิไม่รู้มีความคิดยังไง " ทอมหัวเสีย
     " จะเอาอะไรไปดื่มมั้ย " เดซี่พูดจากเฉลียงชั้นบน
     " ผมจะเอาวิสกี้ไป " ทอมเดินวกเข้าไปในบ้าน

     " อยู่ในบ้านเค้าผมพูดอะไรไม่ออกเลยเพื่อน " แกทสบี้หันมาทางนิค
     " เธอเป็นคนพูดไม่ค่อยคิด เต็มไปด้วย .. " นิคตั้งข้อสังเกตแล้วชะงัก
     " น้ำเสียงของเธอ คือ เสียงของคนมีเงิน " แกทสบี้ต่อ
     เสียงของคนมีเงิน .. มีเสน่ห์ ขึ้นๆลงๆกังวาลอยู่ในตัว สัมผัสต่อเนื่องคล้ายกับมีนิ้งหน่อง(เครื่องเล่นดนตรี)แทรก ประดุจ เจ้าหญิง ผู้สูงศักดิ์ในพระราชวัง ..
     
เดซี่โยนช่อดอกกุหลาบสีชมพูลงมา " เจย์ แกทสบี้ จ๋า ฮึๆ "

     
" เอารถผมไปมั้ย " แกทสบี้เชื้อเชิญ มือแตะเบาะหลังสีเขียวซึ่งร้อนแดด " ผมน่าจะจอดรถไว้ในร่ม "
     
" จะเอางั้นเหรอ " ทอม
     " ช่าย "
     " ถ้าไม่เอารถผมไป จะให้ผมเลือกจากโรงรถคุณหรือไง? "
     " น้ำมันรถคุณไม่พอ "
     " น้ำมันเยอะแยะไป ถ้าน้ำมันหมดเราก็แวะที่ ร้านขายยา ทุกวันนี้คุณซื้อทุกอย่างได้ในร้านขายยา เดซี่ เร็วเข้ามานั่งรถคันโก้ของผมเถอะ " ทอมเปิดประตูรถคูเป้สีครีม
     " ไม่ เอ่อ คุณไปกับ นิค และ จอร์แดน ส่วนเราจะตามไป " เดซี่ดึงแขนแกทสบี้ไปขึ้นรถคันสีน้ำเงิน
     " นายเห็นมั้ย? " ทอมถาม
     " เห็นอะไร " นิคแกล้งเซ่อ
     " ฉันจับตามองเพื่อนของนายรู้ไว้ซะด้วย "

     " แล้วก็รู้ไว้ว่าเขาจบจาก มหาวิทยาลัยอ็อกซฟอร์ด "
     " อ็อกซฟอร์ดห่าอะไร ใส่เข้าได้ สูทสีชมพู "
     " ถึงยังไงเขาก็จบจาก อ็อกซฟอร์ด " จอร์แดนตอกย้ำ
     " อ็อกซฟอร์ด นิวเม็กซิโก น่ะสิ จ้างให้ฉันก็ไม่เชื่อ " ทอมนึกรังเกียจ
     แกทสบี้บีบแตรไล่ให้ทอมรีบสตาร์ทเครื่องยนต์

     ขับมาครึ่งทาง ทอม จอดรถที่ปั๊มน้ำมันวิลสัน " เฮ้ย เติมน้ำมันหน่อย (บีบแตรเรียกอีก) "
     " ผมไม่สบาย ไม่สบายทั้งวันเลย " วิลสันยืนนิ่งที่ประตูร้าน
     " กูต้องเติมเองใช่มั้ยเนี่ย "
     ทอมจับคันโยก วิลสันเปิดฝาครอบถังน้ำมันออก แสงแดดทำให้เห็นหน้าเขาซีดเผือด ขณะนั้นรถสีน้ำเงินของแกทสบี้ขับผ่านเลยไป เดซี่โบกมือให้หยอยๆ
     " เมื่อไหร่คุณจะขายรถคันนั้นให้ผมเสียที " วิลสันก้มลงใช้หัวจ่ายน้ำมันจ่อตัวถังรถ
     " นายชอบคันนี้มั้ย คันนั้นฉันขายไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว "
     " โอ สีครีมก็สวยดี " วิลสันตอบ มือจับสายน้ำมันไว้แน่น
     " ถ้าชอบก็จะขายให้ "
     " เอ่อ ก็ดีน่ะสิ แต่ผมไม่เอาไว้ใช้หรอก ตอนนี้ผมต้องการเป็นเงินก้อนใหญ่มากกว่า ผมกับเมียจะย้ายไปทางตะวันตก "
     " เมียนายอยากไปเหรอ? " ทอมร้อง ท่าทางตกใจ
     " ผมเพิ่งจะหูตาสว่างเอา 2 - 3 วันนี่เอง ผมอยากจะได้มัน ผมอยากจะไปให้พ้นเร็วๆ ก็นี่แหละผมจึงต้องรบกวนคุณเรื่องรถ "
     " น้ำมันพอแล้ว เท่าไหร่ "
     " 1 เหรียญ กับ 20 เซ็นต์ "
     ทอมจ่ายเงิน " ฉันจะขายก็แล้วกัน พรุ่งนี้ตอนบ่ายๆจะส่งรถมาให้ "
     นิคมองตามเสียงเคาะกระจกจากหน้าต่างชั้นบนร้านวิลสัน เห็นมาร์ธารัวกำปั้น รถขับออกไปโดยไม่มีใครแยแส มาร์ธาชกกระจกแตก เศษแก้วบาดมือเลือดนอง

     " ฉันชอบ นิวยอร์ค ยามบ่ายของฤดูร้อน ความสนุกสนานสุกงอมจนหล่นใส่พื้น " จอร์แดนพูดขณะรถแล่นข้ามสะพานโครงเหล็กถักทอสูงเป็นขั้นๆ
     " ไปไหนกันดี ไปดูหนังกันมั้ย " เดซี่ตะเบ็งเสียงช่วงรถคันสีน้ำเงินที่ แกทสบี้ ขับประกบคันสีครีม
     " ร้อนจะตาย " จอร์แดนบ่น
     
" ไปขับรถเล่นเถอะ แล้วเจอกันที่หัวมุม ฉันสูบบุหรี่รอแค่ 2 มวนนะ "
     " อย่ามาเถียงกันตรงนี้เลยน่า รีบตรงไปที่ โฮเตลพลาซ่า ก็แล้วกัน " ทอมโวย
     
" ชั้นจะจองห้องสูท แล้วอย่ามาช้านะจ๊ะ "

     ถึงแม้ห้องนั้นจะใหญ่โตมโหฬาร แต่คลื่นความร้อนทำให้อึดอัด มีลมพัดวูบเข้ามาจากสวนสาธารณะ เดซี่ยืนแต่งผมหน้ากระจกเงา
     " ตายแล้ว เปิดหน้าต่างอีกบานได้มั้ย .. เปิดหมดแล้วเหรอ เห็นทีต้องเรียกรูมเซอร์วิสทุบผนังอีกด้านซิ "
     
" อย่าคิดว่ามันร้อนสิ เห็นบ่นเป็นสิบหน ไม่รู้จะบ่นทำไม " ทอมหมดความอดทน
     " เธอจะบ่นก็ช่างเธอซี่ นายเองแหละที่อยากเข้าเมือง " แกทสบี้ย้อน
     
" งั้นช่วยอธิบายให้มันกระจ่างหน่อยได้มั้ย "
     " เรื่องอะไร "
     
" เรื่องธุรกิจคุณไง คุณไปขนเงินมาจากไหน " ทอมเริ่มสบประมาท
     
" ทอม ถ้าคุณเสียมารยาทแบบนี้ชั้นจะไม่อยู่นะ โทรฯไปสั่งน้ำแข็งมาใส่เหล้ามิ้นท์ดีกว่าค่ะ "
     " ร้อนๆอย่างนี้จะมีคนแต่งงานมั้ยนี่ " จอร์แดนเปรย
     
" ชั้นแต่งเดือนมิถุนา .. " เดซี่

     " คุณแกทสบี้ ผมเข้าใจว่าคุณ จบ จาก อ็อกซฟอร์ด " ทอมระรานไม่เลิก
     
" ไม่เชิง "
     
" ผมรู้ .. ผมเข้าใจว่าคุณ เคย เรียนอ็อกซฟอร์ด "
     
" ผมเรียนแค่ครึ่งปี ใช่ มันเป็นโอกาสทองที่เค้าให้ นายทหาร หลังสงครามสงบศึก(สงครามโลกครั้งที่ 1) คุณเคยไปรบมั้ย คุณบุชชาแนน "
     " ไม่ ผมไม่เคย (ลุกขึ้นไปยืนข้างหลังเก้าอี้เดซี่) ผมอยากรู้ว่ามันเรื่องอะไรที่คุณมา ยุ่มย่าม บ้านผม " ผมพูดตรงประเด็น
     
" เค้าไม่ได้ยุ่มย่าม คุณนั่นแหละยุ่มย่าม นี่กรุณาควบคุมตัวเองหน่อยได้มั้ย "
     " ควบคุณตัวเองเหรอ ควบคุมตัวเองงั้นเหรอ จะให้ผมนั่งเฉยๆทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ขณะที่ ใคร มาจากไหนก็ไม่รู้ ดอดมาตีท้ายครัว เย็ด เมียตัวเอง อย่างงั้นใช่มั้ย เดซี่ บอกผมซิกับการที่ผมทำให้ตัวเองเข้าใจอะไรกระจ่างขึ้น ทุกวันนี้ผู้คนเขาเริ่มเหยียดหยามสถาบันครอบครัว ถ้าขืนยังเป็นอย่างนี้อีกไม่นานคงมีการ ผสมพันธุ์ ระหว่าง คนขาว กับ คนดำ "
     
" ที่นี่มีแต่คนขาว " จอร์แดน
     " ผมมีเรื่องจะบอกคุณนะเพื่อนรัก " แกทสบี้เกริ่นนำ
     
" โอ ได้โปรดอย่า " เดซี่เดาเจตนาเขาออก
     
" ไม่ เดซี่ ฟัง "
     
" โอ ได้โปรด กลับบ้านกันเถอะ ทุกคน .. " เดซี่ทำอะไรไม่ถูก
     " ยังไม่ต้องกลับ ผมจะนั่งตรงนี้ และจะฟังว่า คุณแกทสบี้ จะบอกอะไรผมบ้างตรงนี้ เชิญ(บริกรเคาะประตู และเข้ามาพร้อมน้ำแข็งกับมิ้นท์บด) ขอบคุณ .. ว่าไง " ทอมจ้องหน้าแกทสบี้
     " ภรรยาคุณไม่ได้รักคุณ เธอไม่เคยรักคุณ เธอรักผม "
แกทสบี้เปิดอก
     " คุณต้อง บ้า ไปแล้ว " ทอมร้องอุทาน
     " เหตุผลเดียวที่เธอแต่งงานกับคุณเพราะผมมัน จน เธอพยายามไตร่ตรองดูแล้ว ในใจเธอไม่เคยรักใครเลยนอกจากผมคนเดียว "
     " โกหกหน้าด้านๆ นั่งลง จอร์แดน นิค เธอรักผมตั้งแต่เราแต่งงานกัน และก็ยังรักผมอยู่ ผมจะยอมรับตอนนี้เธอหลงผิด และก็สับสน มีบางเรื่องที่เธอไม่เข้าใจจริงๆ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้มาว่าผมเคย นอกใจ เธอบ้างครั้งสองครั้ง ทำตัวงี่เง่าแต่ผมก็กลับมาทุกที ในใจผม ผมรักเธอเสมอมา "
     
" คุณมันน่าขยะแขยงมาก จำได้มั้ยทำไมเราต้องหนีมาจากชิคาโก ชั้นแปลกใจมากที่คุณไม่เคยเล่าเรื่องที่คุณนอกใจชั้น ให้ชั้นฟังสักครั้งเดียว "
     แกทสบี้เข้ามายืนเคียงข้างเธอ " บอกความจริงเค้าไป บอกไปเลยว่าคุณไม่เคยรักเค้า ไม่มีวันรักตลอดไป .. "
     
" ทำไม ฉันจะรักคุณได้ยังไง เป็นไปได้ยังไง ชั้น ..(คุณไม่เคยรักเค้า -> แกทสบี้บอกบท)ไม่เคยรักเค้า "
     " แล้วที่เราไปฮันนีมูนกันล่ะ " ทอมเท้าความหลัง
     
" ไม่ "
     " แล้ววันนั้นล่ะ วันที่ผมอุ้มคุณไว้ในอ้อมแขน ผมอุ้มคุณตลอดทางตั้งแต่พันช์โบว์ล เท้าเล็กๆของคุณผมยังไม่ให้เปียกเลย " น้ำเสียงเขาอ่อนโยน
     
" เปิดหน้าต่างหน่อย .. "
     " เดซี่ ผมรักคุณ " แกทสบี้แทรก
     
" โอ ได้โปรดอย่า " เดซี่จุดบุหรี่จะสูบแล้วขว้างลงพื้นพรม ยกมือกุมหน้าร้องไห้ " คุณต้องการมากไป ที่ฉันรักคุณมันยังไม่พอใช่มั้ย ที่ผ่านมาชั้นช่วยไม่ได้ ชั้นเคยรักเค้าแต่ฉันก็รักคุณด้วย "
     " รัก รักผมด้วย " แกทสบี้ทวนคำ
     
" ใช่ "
     "
มีอย่างนึงระหว่างผมกับเดซี่ที่คุณยังไม่รู้ เราไม่มีทางลืมกันได้ ที่รักต่อไปผมจะดูแลคุณให้ดีกว่านี้ "
     " คุณไม่เข้าใจ คุณไม่ต้องดูแลเธออีกแล้ว เดซี่จะไปจากคุณ ! "
     
" ชั้นคิดไว้แล้ว " เดซี่แค่นเสียงตอบรับ
     " ไม่ เธอจะไม่ไปจากผม อย่าคิดเอาเงินที่หลอกคนอื่นมาฟาดหัวเธอ เพื่อให้เธอถอดแหวนแต่งงานเลย "
     " ไม่ .. " เดซี่เห็นแกทสบี้กำหมัดลุกขึ้นมาประชิดทอม จึงเปิดประตูหนีลงไปข้างล่าง " โอ ไม่ ไม่ .. "
     
" เดซี่ เดซี่ " แกทสบี้วิ่งตามถึงล็อบบี้ ชนผู้คนที่ยืนตักอาหารบุฟเฟต์
     " ชั้นรู้นะที่ร้านแกขายอะไร แกกว้านซื้อร้านขายยาข้างทางไว้เยอะแยะ ทั้งที่นี่ และ ชิคาโก เพื่อขาย เหล้าเถื่อน ไงล่ะ แกเปิดร้านขายยาบังหน้า แกมีธุรกิจตัวใหม่กับ เมเย่อร์ โวลฟสฮีม สิ่งที่ทุกคนกลัวจะพูดถึงมัน .. " ทอมยืนด่าล้งเล้งตรงขั้นลอย

     
" ผมเสียเธอไปแล้ว เฮ่อ เอานี่หน่อยมั้ย ฮึ จอร์แดน นิค เอามั้ย " ทอมเอาผ้าห่อขวดวิสกี้ที่ยังไม่ได้เปิด
     " ไม่ " นิค
     
" ความรักลมๆแล้งๆของเค้าจบแล้ว เค้าไม่รู้จักเธอดีเท่าชั้น " ทอมยังทำใจไม่ได้
     
" ผมเพิ่งนึกขึ้นมาได้ วันนี้ วันเกิด ผม ผมไม่ดื่มเหล้า " นิคอายุย่าง 30 เขาเริ่มหวาดหวั่นกับถนนชีวิตสายใหม่ที่ทอดยาวไป 10 ปีข้างหน้า

     ร้านซ่อมรถ จอร์จ บี. วิลสัน
     " นี่เอากุญแจชั้นคืนมานะ " มาร์ธา
     
" อยู่นี่แหละจนกว่าเราจะไปตะวันตก " วิลสัน
     " ชั้นจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ชั้นมันตาบอด ที่มาแต่งงานกับคนอย่างแก นึกว่าจะเป็นสุภาพบุรุษ คนอย่างแกไม่สมควรจะมา เลีย รองเท้าชั้นด้วยซ้ำไป แม้แต่สูทของตัวเองที่จะใส่ในวันแต่งงานแกก็ไม่มี แกไม่ยักบอกชั้นเลย ! "
     " มันช่วยไม่ได้ ฉันไม่มีปัญญาซื้อสูท .. สิ่งที่เธอทำอยู่นั้นมันไม่ถูกต้อง ฉันเป็นคนไว้ใจเพื่อน ไม่เคยคิดทำร้ายใคร แต่ว่าฉันรู้แล้ว ฉันรู้ ! เธอ สวมเขา ให้ฉัน เธออาจจะทำได้ แต่เธอหลอก พระเจ้า ไม่ได้หรอก พระองค์แลเห็นทุกอย่าง " สายตาวิลสันจับจ้อง ดวงตา ใหญ่ยักษ์ของ นพ.ทีเจ เอคเคิลเบิร์ก
     
" แต่นั่นมันป้ายโฆษณานะ .. แกน่ะมัน โง่ แกไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าแกยังมี หำ "
     " ฉันไม่ได้โง่ เพียงแต่ไม่รู้อะไร ถูก อะไร ผิด ต่างหาก "
     ระหว่างวิลสันไขประตูห้อง มาร์ธาวิ่งเบียดเขาออกไป หกล้มตรงชานพักบันได วิลสันตามมากอดรัดฟัดเหวี่ยง " ปล่อย อย่ามายุ่งกับฉัน ปล่อยฉันไป ! "

     เวลา 19.00 น. ทอม นิค และ จอร์แดน ออกเดินทางไปยังลองไอส์แลนด์ รถขับผ่านสะพานมืดครึ้ม เสียงอึกทึกจากข้างถนนกลบเกลื่อนเรื่องราวโต้เถียงอันน่าสลดของ ความรักสามเส้า ใกล้ถึงปั๊มน้ำมันของวิลสัน พวกเขามองเห็นรถยนต์ 3 - 4 คัน และ ฝูงชน
     " อะไรน่ะ ซากรถ ดีจัง ดูท่า วิลสัน จะรวยก็คราวนี้ เราแวะเข้าไปดูหน่อยมั้ยล่ะ แผล็บเดียว "
     ทอมเขย่งเท้า,กวาดสายตาไปรอบๆอู่รถ เบียดตัวฝ่าวงล้อมเข้าไปข้างใน ตำรวจกำลังซักปากคำชายคนหนึ่ง " ฟังผมหน่อยได้มั้ยครับๆ "
     " คุณต้องการอะไรไม่ทราบ " ตำรวจเงยหน้าขึ้น
     " ผมอยากรู้ว่าเกิดอะไร? "
     " รถชนเธอตายคาที่ เธอวิ่งไปปิดถนน โชเฟอร์ตีนผี ไม่ยอมเบรค " ตำรวจ
     " .. รถวิ่งสวนกัน 2 คัน คันนึงมา คันนึงไป .. เป็นรถสีครีมคันใหญ่ ใหม่ด้วย .. ผมเห็นกับตา รถคันนั้นขับเร็วกว่า 40 น่าจะเป็น 50 - 60 ไมล์ต่อชั่วโมง ขับผ่านไปแล้วก็ ตูม..! เละเลย " คนอื่นๆช่วยบอกกล่าวเล่าแจ้ง

     ศพของ มาร์ธา วิลสัน ห่อด้วยผ้าห่มผืนหนึ่ง,ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานข้างฝาห้อง
     
" โธ่ มาร์ธา ไม่น่าเลย โอ .. พระเจ้า " วิลสันคร่ำครวญ
     " ไอ้สารเลวนั่น มันไม่ยอมหยุดรถ นายรู้ใช่มั้ย " ทอมเดินกลับออกมา

     
ทอมขับรถมาถึงบ้านครอบครัวบุชชาแนน ภายใต้ร่มไม้มืดครึ้ม เขาจอดรถไว้ข้างระเบียง ชั้น 2 มีแสงไฟลอดออกมาจากหน้าต่าง 2 บานในดงเถาองุ่น
     " เดซี่อยู่บ้าน นิคเข้ามาก่อน หาอะไรกินแล้วค่อยเอารถขับกลับ คืนนี้เราทำอะไรไม่ได้หรอก ไม่เข้าไปข้างในก่อนเหรอ จอร์แดน "
     " ไม่ " นิค
     " ความรักลมๆแล้งๆของเค้าจบแล้ว เค้าไม่รู้จักเธอดีเท่าชั้น " ทอมยังทำใจไม่ได้
     " ราตรีสวัสดิ์ " จอร์แดนอำลานิค


     นิคหยุดรถตรงหัวโค้งถนนห่างจากบ้านบุชชาแนนไม่เกิน 20 หลา " คุณมาทำอะไรที่นี่ "
     
" มายืนเล่น เห็นอะไรที่ถนนมั้ย " แกทสบี้ก้าวออกมาระหว่างพุ่มไม้ 2 กอ สูทสีชมพูกระจ่างภายใต้แสงจันทร์
     " เห็น "
     " เธอตายใช่ไหม "
     " ใช่ "
     " นึกแล้วเชียว ผมบอกเดซี่ว่าผมคิดอย่างนั้น "
     " ทำไมคุณไม่หยุดรถ "
     " ตอนนั้น เดซี่ ตกใจมาก ผมแค่อยากยืนดูให้แน่ใจว่า ทอม ไม่รบกวนเธอ "
     " เดซี่เหรอ ผมไม่อยากเชื่อ เค้าไม่ยุ่งกับเธอหรอก เค้าไม่คิดว่าเป็นเธอ "
     " ผมไม่ไว้ใจเค้า ผมจะคอยอยู่ทั้งคืนถ้าจำเป็น "
     แกทสบี้ซุกมือไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุม หันกลับไปพินิจพิจารณาบ้านหลังนั้นอย่างร้อนรน ราวกับการปรากฎตัวของผมได้ทำลายความศักดิ์สิทธิ์ของช่วงเวลาที่เขาเฝ้ายาม .. ผมปล่อยให้เขายืนอยู่ภายใต้แสงจันทร์ คอยจ้องมองดู ความว่างเปล่า ..


8.

     มิคาลิส อยู่ปลอบใจ วิลสัน เพียง 2 คนจนถึงเช้า ตี 3 วิลสันพึมพำว่าเขาต้องสืบให้รู้ว่าใครเป็นเจ้าของรถสีครีมคันนั้น
     " โธ่ พระเจ้า..! " มิคาลิสพยายามเปลี่ยนเรื่อง
     " ผมรู้ต้องมีอะไรสักอย่าง ผมรู้ว่าเธอกลับจากนิวยอร์ค ตอนนั้นมีรอยฟกช้ำ เลือดไหล "
     
" แกไปติดต่อสารวัตรดีกว่า งั้นฉันจะบอกสารวัตรให้หาบาทหลวงมาคุยกับแก แกควรจะไปโบสถ์บ้างนะ จอร์จ สักครั้ง แกไม่ได้ทำพิธีแต่งงานในโบสถ์ใช่มั้ย จอร์จ "
     " มันนานมาแล้ว คุณดูในลิ้นชักสิ เธอเอากระดาษทิชชู่ห่อเอาไว้ เธอซ่อน ของ (เพชรนิลจินดาที่ ทอม ซื้อให้)เอาไว้ เราไม่มีหมา เธอไม่มีหมา แต่เธอมี ปลอกคอหมาฝังเพชร อา .. คุณพระช่วย แล้วมันก็ฆ่าเธอ "
     " ใครฆ่า เธอ จอร์จ "
     " มันฆ่าเธอ "
     " มันเป็น อุบัติเหตุ "
     วิลสันส่ายหน้า " ไอ้ผู้ชายที่อยู่ในรถคันนั้น เธอบอกว่ามันจะมา แล้วมันก็ไม่หยุดรถ "
     " ฉันว่าเราน่าจะโทรไปบอกสารวัตรนะ หรือจะให้ฉันโทรไปโบสถ์มั้ย ฉันสนิทกับบาทหลวงด้วย .. เอ จะจองโบสถ์ไหนดีนะ จอร์จ "
     " ผมเคยบอกเธอแล้วว่า พระเจ้า ทรงแลเห็นทุกอย่าง " ใส่หมวกถือซองสีน้ำตาล
     " เดี๋ยวจะอ่าน ชื่อ ให้ฟังนะจอร์จ .. อ้าวไปไหนแล้วล่ะ "
     
" ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ ฉันขอโทษ ฉันจะแก้ไขมันเอง ฉันจะ กำจัด มันเอง ๆ ๆ " วิลสันเดินโซเซไปตามถนนราวกับคนบ้า ..

     แกทสบี้ให้คนขับรถสีครีมไปซ่อน (สภาพไฟหน้าข้างซ้ายแตก กันชนยุบ ยังมีคราบเลือดเกรอะกรัง)จากนั้นเดินลัดสนามมาหานิคถึงบ้าน
     " นิค ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมคอยอยู่ถึงตี 4 เธอเดินมาที่หน้าต่าง ยืนอยู่สักพักแล้วก็ปิดไฟ " แกทสบี้บอกอย่างอ่อนเพลีย
     " มีบุหรี่มั้ย " นิค
     " อ้อ มีมวนนึง "
     " คนละครึ่ง .. คุณนึกออกมั้ยตอน คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส ,กะลาสีชาวดัตช์มองดูมันครั้งแรก มันเขียวชอุ่มเหมือนกับเป็น โลกใหม่ "
     " เขาต้องกลั้นหายใจคล้ายกับว่ามันจะหายไปก่อนเขาจะได้สัมผัส "
     " คุณไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นเหรอ โธ่ แกทสบี้ เธอโดนชนเละแล้วคุณก็หนี "
     " ผม
มัวแต่ดูเดซี่ ผมคิดแต่เรื่องเดซี่ เธอตกใจกลัวมาก ผมพยายามคว้าพวงมาลัยแต่ว่า .. "
     
" เดซี่ เหรอ เดซี่ เป็นคนขับ "
     " เธอเครียดมากตอนออกมาจาก นิวยอร์ค เธอคิดว่าพอขับรถแล้วมันจะช่วยได้ ผู้หญิงคนนั้นก็วิ่งเข้ามาหาเรา ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที เหมือนกับว่าเธอจำรถได้ เธออยากจะคุยกับเรา ใครจะไปรู้จักเธอเล่า .. เดซี่ ไม่เคยต้องการผมก่อน คุณไม่เห็นเหรอ "

     " ผมไม่คิดว่าเธอจะรักเขา(ทอม) บ้านเธออยู่ หลุยส์วิล เป็นบ้านสวยที่สุดที่ผมเคยเห็นมา ทั้งบ้านประดับด้วยคริสตัล กับ เงิน มันเต็มไปด้วยอะไร เป็นอะไรที่ .. เธอทำให้ ผม เหมือนของราคาถูก เธอไม่รู้หรอกว่าเธอพูดอะไรออกไป แน่นอนเธออาจจะรักเขา ก็แค่นาทีแรกที่แต่งงานกัน เธอรักฉันมากกว่าเห็นมั้ย เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัว " แกทสบี้พิษรักกำเริบ
     " ผมว่าคุณควรไปอยู่ที่อื่นสักพัก ไป มอลทรีออล หรือที่ไหนก็ได้ "
     " หนีเหรอ? ตอนนี้? "
     " จนกว่าเรื่องจะเงียบ "
     " ผมไปไม่ได้ เธอจะมาทันทีที่เธอออกจากบ้านได้ "
     " ผมก็ว่างั้นแหละ " นิคพูดเอาใจ

     วิลสัน
เดินเท้ามุ่งสู่อีสต์เอก ลัดเลาะป่าโปร่ง ผ่านคอกม้า แวะดูโรงเก็บรถพบคันสีน้ำเงินจอดอยู่ เดซี่ผงะเมื่อเห็นเขายืนด้อมๆมองๆนอกห้องรับแขก
     " ผมจัดการเอง คุณอยู่นี่ " ทอมลุกขึ้นเดินออกไปนอกตัวบ้านคุย อะไร กับวิลสันบางอย่าง
     " คนนั้นใคร คุณรู้จักมั้ย " เดซี่ถามพยาบาล
     " คุณวิลสันค่ะ อู่รถเค้าอยู่ตรงข้ามป้ายใหญ่ๆไงคะ "
     เดซี่ตกใจกลัวความผิดรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน เจอ แพมมี่ ร้องไห้งอแงจึงโอบกอดลูกน้อยไว้แนบอก

     " เกือบจะหมดหน้าร้อนแล้ว น่าเศร้ามาก ทำให้นายอยากจะไม่รู้สิ ผมอยากเข้าไปใกล้ๆแล้วเอากลับมา " แกทสบี้เหยียดแขนออก กำมือแน่น สายตาจ้องมองฝั่งมหาสมุทรตรงข้าม
     " เอาไว้ปีหน้าก็ได้ " นิคปลอบ
     " ว่ายน้ำกันมั้ย "
     " วันหลังก็แล้วกัน บ่ายๆจะโทรมานะ "
     " ได้เลยเพื่อน ผมจะอยู่ที่สระ .. นิค ขอบคุณ "
     
" พวกนั้นดีแต่คุยโอ่ คุณมีค่ามากกว่าพวกนั้นทุกคนรวมกันเสียอีก " นิคโบกมือให้แต่ไกล

     เวลาบ่าย 2 โมง แกทสบี้สวมชุดว่ายน้ำ สั่งคนรับใช้คอยรับโทรศัพท์ เปิดแผ่นเสียงเพลงร้องก้องกังวาลก่อนพุ่งลงสระน้ำ ว่ายไปนอนคว่ำบนแพยาง
     " เดซี่ .. เดซี่ " แกทสบี้หันกลับไปมองห้องโถง แต่ไม่พบคนที่เขารอคอย
     วิลสันหยุดอยู่ตรงหน้าเครื่องเล่นแผ่นเสียง เอาปืนสั้นออกมาจากห่อกระดาษสีน้ำตาล มองออกไปนอกผ้าม่านเห็นข้างหลังแกทสบี้ ระเบิดกระสุน 5 นัดซ้อนใส่ร่างเขา,จมดิ่งลงใต้สระ เลือดสีแดงฉานลอยผุดขึ้นมา มือวิลสันสั่นเทาตอนจ่อปลายกระบอกปืนเข้าปาก สังหารตัวเองดับอนาถตามไปด้วย ..


9.

     ผมจำเหตุการณ์วันนั้นได้ไม่มีวันลืม ตำรวจมาดูที่เกิดเหตุ นักข่าวช่างภาพมามุงกันที่บ้านแกทสบี้ ตำรวจเอาเชือกมาขึงประตูใหญ่กันพวกอยากรู้อยากเห็น เด็กตัวเล็กๆหาทางทะลุผ่านสนามหญ้าบ้านผม มีผู้คนบางกลุ่มคุยกันริมสระ ..
     " ขอสาย คุณนายบุชชาแนน .. เมื่อไหร่จะกลับมาไม่ทราบครับ สักครู่นะครับ พอจะรู้ว่าจะติดต่อได้ยังไง ขอบคุณ " นิคโทรศัพท์ไปหา เดซี่ หลังจากพบศพ แกทสบี้ ครึ่งชั่วโมง แต่เธอกับทอมหอบกระเป๋าเดินทางย้ายหนีไปแล้ว

     สิ่งที่ผมคิดคือ ของขวัญอันวิเศษ ของเขาสำหรับความหวังเจิดจรัส การเตรียมพร้อมที่โรแมนติกอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน และก็ไม่คิดว่าจะได้เจออีก วันรุ่งขึ้นผมโทรไปหา โวลฟสฮีม ผมมั่นใจว่าเขาจะมางานศพ แต่เขากลับพูดว่า ให้เราแสดงความเป็นมิตรกันตอนที่ยังไม่ตายเถอะ ตายแล้วก็แล้วกันไป
     หลังจากนั้นผมก็ปล่อยทุกอย่างให้เลยตามเลย ผมจำได้ว่าเขาเคยพูดอย่างนั้นมาก่อน แต่ผมก็ยังคอยจดหมาย หรือโทรศัพท์จาก เดซี่ ..

     " ที่นี่ใช่บ้านลูกชายฉันหรือเปล่า ฉันเห็นข่าวจากนสพ.ชิคาโก มันลงข่าวทุกฉบับเลย " ชายชราท่าทางเคร่งขรึมยืนอยู่หน้าประตูเหล็กคฤหาสถ์ของแกทสบี้
     " ผมไม่รู้จะติดต่อคุณอย่างไร คุณพ่อแกทสบี้ " นิคเปิดประตูต้อนรับ
     
" เราทะเลาะกัน เขาหนีออกจากบ้าน พอเห็นตอนนี้แล้วเขาก็มีเหตุผลนะ เขารู้ว่ามีอนาคตยิ่งใหญ่รออยู่ตรงหน้าเขา ถ้าเกิดเขาประสบความสำเร็จ .. เขาดูแลฉันอย่างดี เขายังหนุ่มยัังแน่น แต่มีสมองเป็นเลิศในนี้(นิ้วชี้ขมับ) ถ้าเขายังอยู่ก็คงช่วยประเทศชาติได้เยอะ " ชายชราอ้าปากค้าง ใบหน้าแดงก่ำ น้ำตาไหลเป็นครั้งคราว
     " ครับ เรื่องจริง "
     " มันก็แค่เล่าเรื่องราว .. ผู้หญิงคนนี้คือใคร? " มองรูปถ่ายเดซี่
     " ผมไม่รู้คุณต้องการอะไร คุณพ่อแกทสบี้ "
     " ผมชื่อ แกทส์ ครับ เฮนรี่ ซี แกทส์ "
     " ผมคิดว่าคุณจะเอาศพเขากลับไปทางโน้นเสียอีก "
     " จิมมี่ ชอบที่นี่มากกว่า เขาเริ่มสร้างฐานะที่นี่ เขามีเพื่อนมากมาย คุณเป็นเพื่อนเขาใช่ไหม คุณ .. "
     " เราเป็นเพื่อนสนิทกัน "

     ราว 5 โมงเย็น ขบวนแห่ศพประกอบด้วยรถ 3 คัน เดินทางมาถึงสุสาน จอดรถไว้ข้างรั้วขณะที่ฝนตกพรำ คันแรกเป็นรถบรรทุกศพสีดำสนิท ,รถลีมูซีน มี คุณแกทส์ หลวงพ่อ(นิกายลูเธอรานเดินทางมาจากฟลัชชิ่ง) นิค และ คันสุดท้ายคือรถสเตชั่นเวกอนขนคนรับใช้
     
" ขอสายฝนพรำ จงอำนวยพรแด่ผู้ตาย "
     " อาเมน " ชายใส่แว่นตาเหมือนนกเค้าแมวกล่าวรับด้วยน้ำเสียงน่าชมเชย
     " ไม่น่าเชื่อ ! อะไรกัน โอ้ พระเจ้า ! คนหลายร้อยเชียวนะที่เคยไปงานปาร์ตี้แกทสบี้ มันหายหัวไปไหนหมด " เขาถอดแว่นตาออกมาเช็ด " เจ้าหนุ่มผู้น่าสงสาร .. "
     ผมนึกถึง คลิปสปริงเกอร์ ตอนโทรมาทวงรองเท้าคู่หนึ่ง,ลืมทิ้งไว้ในคฤหาสถ์ ระยำ ! แคทเธอรีน น้องสาว มาร์ธา เก็บขยะ,เศษกระดาษเผาทิ้งหน้าอู่รถวิลสันด้วยท่าทางหยิ่งทรนง เธอยืนยันว่าพี่สาวกับสามีมีความสุขในการครองคู่ มาร์ธาไม่เคยประพฤติตัวด่างพร้อย ตอแหลสิ้นดี !!
     ชายคนหนึ่งตั้งใจโทรมารายงานแกทสบี้ว่าโบรกเกอร์รับซื้อหุ้นผี(ไม่ผ่านตลาด) ถูกจับ พอรู้ว่าแกทสบี้ตายแล้ว เขาอุทานเสียงหลง,ฟาดโทรศัพท์โครม ไอ้เหี้ย !!!


     " ผมเจอนี่เป็นหนังสือที่เขาอ่านตอนเป็นเด็ก มันจะบอกคุณ ตารางของการแก้ปัญหา 1.ฝึกพูดต่อหน้าสาธารณชน เยือกเย็น และ วิธีบรรลุ 2.เรียนรู้สิ่งจำเป็นทุกเรื่อง 3.เก็บออมเงิน 5 ขีดฆ่าเหลือ 3 เหรียญต่อสัปดาห์ 4.ไม่สูบบุหรี่ ไม่เคี้ยวหมากฝรั่ง 5.ทำดีกับพ่อแม่ .. " แกทส์เปิดปกหลังหนังสือ ฮอพ อะลอง แคสสิดี้ กระดาษแผ่นสุดท้ายใต้หัวข้อ ปณิธานทั่วไป มีลายมือเขียน ลงวันที่ 12 กันยายน 1906

     ล็อบบี้ โฮเตลพลาซ่า
     " เธอไม่ยอมส่งดอกไม้ หรือเขียนจดหมายมา ถ้าเธอจะทำก็ย่อมทำได้ ทอม กับ เดซี่ ใช้ไม่ได้เลย เขาเป็นผู้ทำลายแล้วก็หนีไปเสวยสุขบนกองเงิน หรืออะไรที่ทำให้เขาเป็นอิสระ ทิ้งคนอื่นให้เก็บกวาดความสะอาด " นิคบ่นกับจอร์แดน
     " ฉันมีนัดทานข้างเที่ยงกับเขา ฉันพักที่นี่ อีก 2 - 3 อาทิตย์จะไปพักผ่อนที่ยุโรปช่วงพวกเขากำลังเตรียมบ้านใหม่ " จอร์แดนเปรย
     " ผมเองก็จะไปเหมือนกัน ผมจะกลับไปทางตะวันตก ผมมัน บ้านนอก เกินกว่าจะอยู่นี่ "
     " คุณจะทิ้งฉันไปเหรอ หรือว่ากลัว โชเฟอร์ตีนผี "
     
" แล้วพากันไปลงนรก "

     " นิค เป็นไงบ้าง ดีใจมากที่ได้เจอ จะไม่จับมือทักทายกับผมหน่อยเหรอ .. นายเป็นอะไรของนาย " ทอมยื่นมือเช็คแฮนด์เก้อ
     " คุณบอกอะไร วิลสัน เหรอทอม " นิคเคืองไม่หาย
     " ผมก็บอกความจริงไงล่ะ ถ้าผมไม่บอกว่าใครเป็นเจ้าของรถ เขาก็จะฆ่าผม นิค แกทสบี้ หาเรื่องใส่ตัวเอง เขาขับรถชน มาร์ธา เหมือนชน หมา แล้วก็ไม่คิดจะจอดดูเลย ผมเองก็เสียใจไม่ใช่น้อยนะคุณรู้มั้ย ผมกลับไปอพาร์ตเม้นต์มาร์ธา มองไปที่กล่องใส่ลูกหมา ผมนั่งร้องไห้เหมือนเด็กๆ "
     " ทอม คุณไม่รู้อะไรเลย "
     " นิค ดีใจจังที่เจอเธอ เอ่อ ฉันตั้งใจจะโทรหาเธอตั้งหลายวันแล้ว บังเอิญยุ่งๆกับบ้านหลังใหม่ก็เลยลืม สัญญาสิว่าจะมาวันขึ้นบ้านใหม่ เธอเป็นแขกคนแรกของเรานะ " เดซี่
     " เราต้องไปกันแล้ว นิค จอร์แดน แล้วเจอกันนะ " ทอม
     
" เธอสง่ามาก " เดซี่

     แกทสบี้ ยึดไฟกะพริบสีเขียวที่อยู่ปลายท่าเรือเดซี่คือ หลักไมล์ชีวิต เขาเดินทางมายาวไกลเพื่อครอบครองสนามหญ้าแห่งนี้ ไล่ล่าอนาคต สุดบรรเจิดซึ่งถอยห่างออกไปทุกๆปี ช่วงนั้นมันหลบลี้หนีหน้าเรา .. ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะพรุ่งนี้เราจะวิ่งให้เร็วกว่าเดิม แล้วเช้าวันหนึ่งที่งดงามจะมาถึง .. 
 
จอร์แดนเพื่อนของนิคทั้งคู่มีโอกาสพูดคุยกันหลังเหตุการณ์เศร้าสลดผ่านพ้นไปเดซี่ บุชชาแนนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในสิ่งที่เธอบันดาลโทสะขับรถชนคนตาย

        end : เรียบเรียงใหม่โดย พิรฌาน จาก 1.แกตสบี้ .. ผู้ยิ่งใหญ่ มาศสวรรค์ จำปาสุต แปล 2.ไทยซับไตเติ้ล แคททาลิสต์ อัลลายแอนซ์
           


chapter [ 1- 4 ] [ 5 - 6 ] [ 7 - 9 ]
Pirachan : พิรฌาน