The Great Gatsby : รักเธอ สุดที่รัก > Robert Red Ford,Mia Farrow,movie script,Thai
   The Great Gatsby : รักเธอ สุดที่รัก 
5.
แกทสบี้ กับ นิคบ้านของนิคคือสถานที่นัดพบหุ้นส่วนธุรกิจของแกทสบี้

   
  จอร์แดนเคาะกระจกประตูออฟฟิศเรียกนิค
     
" อ๋อ มาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ "
     "
จอร์แดน "
     " ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ ฉันมีเรื่องประหลาดใจจะมาบอกคุณ เขา อยากรู้ว่าคุณจะชวน เดซี่ มาบ้านตอนบ่ายแล้วให้เขามาด้วยได้มั้ย "
     " ใคร? "
     " แกทสบี้ "
     " ถ้าอย่างนั้นทำไมเขาไม่บอกผมโดยตรง "
     
" เขาคงเกรงใจ เขาคอยมานานแล้ว เขาคิดว่าคุณคงจะช่วยเขาได้ "
     " ทำไมต้องเป็นผม ทำไมเขาไม่ขอให้คุณจัดการเสียเอง "
     
" ก็เพราะว่าเขาอยากให้เธอเห็นบ้านของเขา และบ้านคุณก็อยู่ถัดไปนี่เอง "
     " ฮึ ตลกเป็นบ้าเลย "
     " คิดว่าเขาคงอยากให้ เดซี่ มางานปาร์ตี้เขาบ้างนะ แต่ว่าเธอไม่เคยมา เค้าแค่ขอให้คนที่รู้จักเธอช่วย และฉันก็เป็นคนแรกที่เขารู้ เขาอ่านหนังสือพิมพ์เป็นปีเพื่อจะได้รู้จักคนที่ชื่อ เดซี่ "
     " ผมสงสัยจัง " นิคนั่งลงม้านั่งริมถนน
     " ทุกคนจะได้เปิดหูเปิดตาบ้าง " จอร์แดนนั่งลงเคียงข้าง
    
" แล้ว เดซี่ อยากพบเค้ามั้ย "
     
" เธอไม่รู้เรื่องนี้ คุณก็แกล้งชวนเธอมาดื่มน้ำชาซี่ " หญิงสาวออกอุบาย
     " แล้วเธออยากพบ แกทสบี้ หรือเปล่า .. "
     " .. ฉันอยากจะบอกคุณว่า ขอบคุณๆ "

     นิคขับรถมาถึงบ้านตอนค่ำ ฝนยังคงตกปรอยๆ
     " นิค " แกทสบี้เดินตากฝนตามหลังมาติดๆ
     " ที่บ้านคุณจะจัด งานเอ็กซโป หรือไง "
     " อ๋อ คงใช่ ผมกำลังเดินดูตามห้องหับต่างๆ " แกทสบี้รีๆรอๆ มองนิคราวกับอยากรู้อะไรบางอย่าง
     
" ผมคุยกับ คุณเบเกอร์ แล้ว (เงียบไปครู่หนึ่ง) ผมจะโทรหา เดซี่ พรุ่งนี้แล้วเชิญเธอมารับน้ำชา คุณว่าวันไหนดี "
     
" วันไหนดีเหรอ เอาวันที่คุณสะดวกก็แล้วกัน ผมไม่แน่ใจ "
     
" วันมะรืนเป็นไงครับ "
     แกทสบี้หยุดคิดชั่วขณะ,ตามองพื้นสนาม " ผมต้องตัดหญ้าก่อน "
     " หญ้าบ้านผมใช่มั้ย "
     " ช่าย (หัวเราะ) ยังมีเรื่องติดค้างอย่าง ค่าใช้จ่าย "
     " ผมเต็มใจทำเพื่อคุณ ผมไม่ต้องการเงิน "
     " งั้นก็ขอบคุณมาก สวัสดี "

     เช้าวันรุ่งขึ้น นิค ใช้โทรศัพท์ที่ทำงานโทรไปชวน เดซี่ มาดื่มน้ำชา
     " นิคที่รัก โทรมาจากไหน ประเทศจีนเหรอ ไม่ค่อยได้ยินเลย อะ อะไร ไม่ให้เอา ทอม ไป ฮะ ทอม ใครเล่า โอ บ๊าย บาย จ้ะ (จูบโทรศัพท์) ขอบใจ " เดซี่ส่งโทรศัพท์ให้คนรับใช้เอาออกไปจากห้องน้ำ ขณะเธอแช่น้ำอุ่นในอ่างต่อ

     กรรมกรเคาะประตู " คุณคาร์ราเวย์ครับ คุณแกทสบี้ให้ผมมาตัดหญ้าครับ "
     " โอ้ เชิญตามสบายครับ "
     พนักงานส่งของมากับรถเก๋งใส่แจกันดอกไม้ทรงสูง 3 - 4 อัน " จากคุณแกทสบี้ครัับ "
     
" เชิญเลย "
     แกทสบี้เดินลัดสนามเข้ามาในบ้านของนิค
" เรียบร้อยดีมั้ย "
     
" ไม่มีหญ้า เรียบร้อยดี "
     
" หญ้าอะไร อ๋อ ก็ดูดี เราขาดอะไรหรือเปล่าอย่างเช่นชุดน้ำชา "
     " ต้องใช้ด้วยเหรอ "
     " ใช่ ต้องใช้ ผมขออนุญาตนะ(เดินวนรอบห้อง) เออ ผมขออนุญาต (พนักงานยกเครื่องเงินแท้ ถ้วยโถโอชาม เข้ามา) นำของใช้เล็กๆน้อยๆมาเสริม "

     แกทสบี้นั่งรออย่างกระวนกระวายใจ ชำเลืองมองนาฬิกา โยนนสพ.ทิ้ง " ผมจะกลับล่ะ "
     " ทำไม? "
     " ไม่มีใครมา เลยเวลาแล้ว "
     " อย่าเพิ่งใจร้อนซี่อีก 5 นาทีจะบ่าย 4 โมง "
     อาคันตุกะถอนหายใจ " เฮ้อ ไม่เข้าท่า ไม่เข้าท่าเอามากๆเลย "
     เสียงบีบแตรบอกสัญญาณก่อนรถเก๋งคันหนึ่งจะเข้ามาจอดเทียบใกล้บ้าน

     
" ที่นี่น่ะเหรอ ที่เธอยู่ที่รัก โอ้เชื่อเค้าเลย " นิคเปิดประตูรถให้พร้อมกับหอมแก้มเดซี่ " เธอรักชั้นหรือเปล่า "
     
" รักซี่ "
     
" นี่ใช่มั้ยถึงอยากให้ชั้นมาคนเดียว "
     " มันเป็นความลับของปราสาทแม็คเคลนน่ะ "
     " โอ้วิเศษมากเลยนิค โอ้ดอกไม้สวย (ก้มลงดอมดมกุหลาบขาว) แบบนี้ชั้นชอบซะด้วย " เดซี่ชะเง้อหน้ามองเห็นแกทสบี้ในกระจก หันกลับมาเจอตัวจริง

     " เดซี่ รู้จักเพื่อนบ้านผมหน่อยซิ คุณเจย์ แกทสบี้ .. คุณแกทสบี้นี่ญาติผม คุณเดซี่ บุชชาแนน "
     " เราเคยพบกัน มาแล้ว "
     " เราไม่ได้พบกันมาตั้งหลายปี "
     " 8 ปี ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน " แกทสบี้ไม่เคยลืมเลือน
     " เออ งั้นดื่มน้ำชากันนะครับ " ทั้งคู่เอาแต่ยืนจ้องตากัน นิค ถือโอกาสเดินแว่บออกไปชานบ้าน ปล่อยให้หนุ่มสาวอยู่กันตามลำพัง กระทั่งฝนหยุดตก นิคนั่งสูบบุหรี่ใต้ต้นไม้ใหญ่ วกกลับเข้าไปในบ้านอีกที กระแอมเบาๆ " ฝนหยุดตกแล้ว "
     "
อ๋อ เหรอ คุณคิดว่าไงฝนหยุดตกแล้ว " แกทสบี้พูดแก้เก้อ
     " น้ำชามั้ยครับ " นิค
     " ดีใจจัง .. โอ นิค จ๋า ชั้นว่าวันนี้มันเหมือนวันเกิด ดื่มแชมเปญดีกว่า " เดซี่สุดปลื้ม
     " ผมอยากให้คุณกับเดซี่ไปบ้านผม ผมอยากพาไปชมบ้าน " แกทสบี้เสนอ
     " อยากให้ผมไปด้วยจริงๆเหรอ " นิค
     " ก็จริงซี่ " แกทสบี้
     " นิคชั้นอยากล้างหน้าล้างตา " เดซี่ลืมไปว่าคราบน้ำตายังเปรอะแก้ม

     " อา ดูซี่บ้านผมน่าอวดจริงมั้ย " แกทสบี้นั่งมองจากเฉลียงบ้านนิค
     " งดงามมาก " นิคยืนยัน
     " ใช่ "
     " ผมหาเงินตั้ง 3 ปีกว่าจะได้มันมา "
     " ก็ไหนบอกว่าคุณได้มรดกไง "
     " ก็ใช่น่ะเพื่อน แต่ผมเสียไปเกือบหมดช่วงสงคราม "
     " คุณทำธุรกิจอะไรกันแน่ ? "
     " นั่นมันไม่เกี่ยวกับคุณ .. ผมขอโทษนะ เอ่อ ผมทำธุรกิจหลายอย่าง เช่น ร้านขายยา ปั๊มน้ำมัน แต่ตอนนี้ผมไม่ได้ทำสองอย่างนั่น "

     " หลังใหญ่นั่นน่ะนะ " เดซี่เบิกตาวาว
     " คุณชอบมั้ย "
     " ชอบมากเลย แล้วคุณอยู่ได้ยังไงเพียงคนเดียว " เดซี่รีบจ้ำอ้าวเข้าไปดูใกล้ๆ
     " บ้านผมมีแต่แขกที่ผู้คนสนใจ นักธุรกิจชั้นนำ ดารา และคนมีชื่อเสียงโด่งดังในสังคม เราจัดงานเลี้ยงกันทั้งวันทั้งคืน "
     " สวยมาก " เดซี่รำพัน

     แกทสบี้พาเราเดินเข้าทางซุ้มประตูส่วนตัวขนาดใหญ่ ภายในบ้านมีห้องดนตรีสร้างเลียนแบบยุคพระนางมารีอังตัวเน็ตต์ และ ห้องรับแขกยุคเรสโตเรชั่นของพระเจ้าหลุยส์
     " คลิปสปริงเกอร์ มาอยู่นี่ตั้งแต่ผมจัดปาร์ตี้เดือนเมษา กว่า 2 อาทิตย์ผมถึงจะรู้ตัว "
     " เรามารบกวนเค้ารึเปล่า " เดซี่พะวง
     " ผมกำลังนอนหลับ และตื่นขึ้นพอดี " ชายหนุ่มรีบสวมแว่นตา
     
" อีวิง ! เล่นเปียโนหน่อยซิเพื่อน "
     " ผมไม่ได้เล่นมาตั้งนานแล้ว "
     
" เอาน่าเล่นให้ฟังหน่อยซี่ พวกเรามาทางนี้หน่อย มาฟังเปียโน "
     " ก็ได้ครับ ผมจะเล่นให้ฟัง " คลิปสปริงเกอร์เล่นเพลง เดอะ เลิฟเนสต์
     เดซี่วิ่งขึ้นบันไดไปห้องส่วนตัวเขา " แกทสบี้ ดูซี่มีรูปชั้นทั้งนั้นเลย "
     
เจ้าของบ้านเปิดแชมเปญรินใส่แก้วเสิร์ฟเดซี่ " นี่ครับ "
     " เออ รูปนั้นถ่ายเป็นที่ระลึกตอนเปิดออฟฟิศ แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว จะเห็นผมคนอยู่ซ้ายมือ(บอกนิคก่อนผละไปรับโทรศัพท์) ครับ .. ผมให้คนไปดูแล้ว วันหลังค่อยคุยกัน " ส่งแก้วให้นิค " นี่ของคุณ "
     
" มานี่เร็ว " เดซี่เดินไปเปิดม่านหน้าต่างมองผ่านสายฝนรินปรอยๆ " ฉันอยากให้ทางฝั่งโน้นมีดอกไม้เยอะๆ ไม่ว่าีหน้าร้อน หรือหน้าไหนก็ขอให้ออกดอกทั้งปี "
     " ดูเหมือนคนของผมที่ลอนดอนจะซื้อเสื้อผ้ามาให้ เขาส่งมาหลายคอลเลคชั่นทุกฤดูเลย ใบไม้ผลิ ใบไม้ร่วง .. " แกทสบี้ยกเสื้อเชิ้ตออกมาทั้งตั้ง โยนเสื้อพวกนั้นทีละตัวต่อหน้าต่อตาเรา ผ้าลินินแท้ ผ้าไหมเนื้อหนา และผ้าสักหลาดเนื้อดี ยิ่งเราแสดงความชื่นชม เขายิ่งหยิบออกมามากขึ้น เสื้อผ้าปลิวลงไปกองสุมราวภูเขา
     
" ฉันไม่เคยเห็นอะไรสวยงามอย่างนี้มาก่อน " เดซี่แนบใบหน้ากับเนื้อผ้าชั้นดีตัวหนึ่งแล้วสะอึกสะอื้น นิค รู้สึกว่าเป็นส่วนเกิน,รีบเดินออกไปจากห้องนั้น

     
" คุณจำได้มั้ย ผมหาเวลาอยู่ตามลำพังกับคุณไม่ได้เลย " แกทสบี้เผย
     " พ่อแม่ฉันกีดกัน? "
     " เปล่า หนุ่มออฟฟิศพวกนั้นเพ่นพ่านเต็มไปหมด ผมจำได้คนนึงอยู่ในรถพอร์ช,ซุ่มในที่มืด ผมไม่เห็นหน้าเค้า"
     " ไม่มีอะไรหรอกน่า "
     " ผมอยากอยู่ใกล้ชิดคุณสักชั่วโมงก็ยังดี พวกนั้นเป็นใครบ้าง จำชื่อได้มั้ย "
     
" จำได้แต่ชื่อ จำหน้าไม่ได้ พวกงี่เง่าเอ๊ยที่มาหลงรักเด็กอายุ 18 หัวปักหัวปำ เหลวไหลสิ้นดี แต่คุณไม่เคยเหลวไหล เจย์ ชั้นแทบไม่เชื่อเลยนะนี่ทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวฉัน "
     " ผมเก็บมันไว้เอง คุณปรากฎตัวครั้งแรกหลัง อาร์มติโก(งานของสภากาชาด) รูปคุณมันวับ งานบอลที่คุณไป"
     " ชั้นใส่รองเท้าสึกมาเป็นร้อยคู่เลย เข้ามานั่งใกล้ๆฉันสิ เจย์ ทำไมคุณต้องอยู่ห่างฉันขนาดนั้นไม่ทราบ "
     " ได้สิ ผมรู้ว่ามันทำลำบาก "
     " แค่อยู่ใกล้ฉันนี่นะ "
     " ผมต้องใช้เวลานานมากกว่าที่จะกล้ามองคุณ "
     " ฉันยังอยากเห็นคุณในเครื่องแบบ ฉันควรจะใส่ชุดเหมือนเดิมตอนคุณยังเป็นแฟนฉัน เราจะได้เต้นรำในห้องโถงใหญ่ของที่นี่ บ้านที่ไม่มีเหตุผลของคุณไง แกทสบี้ ที่รักของฉัน รท.หนุ่ม เจย์ แกทสบี้ "
     " ผมยังมีเครื่องแบบอยู่นะ "

     
" คุณก็อ่อนไหวเป็นเหมือนกัน "

     " แล้ว ทอม คุณรักเขาหรือเปล่า สามีคุณ "
     " ฉันไม่รู้คุณหมายถึงใคร "
     " ทำไมคุณแต่งงานกับ ทอม ล่ะ เดซี่ "
     " ฉันไม่อยากพูดถึงทอมหรือเรื่องแต่งงาน มันทำให้ฉันเศร้าและฉันก็อยากจะมีความสุข คุณเคยอยากให้ฉันมีความสุขนี่คะ "
     " ผมอยากทราบเหตุผลที่คุณรักเขา "
     " สมใจคุณแล้วใช่มั้ยที่เข้ามาวุ่นวายกับชีวิตฉัน ขับรถคันขาวของฉัน ใส่เครื่องแบบโรแมนติกที่ซ่อนตัวตน(กำพืด)ของคุณ หักอกฉันร้าวระบม แล้วไปใช้ชีวิตผจญภัยสุดขอบฟ้า " เดซี่ระเบิดอารมณ์
     " ผมบอกคุณแล้วว่าผมจะกลับมาในจดหมาย คุณบอกว่าคุณจะรอ "
     "
ฉันรอคุณอยู่ตั้งนาน .. เรา ใกล้ชิด กันมาก ทำให้เรารักกัน "
     " คุณแต่งงานกับทอมทำไม " แกทสบี้คาดคั้น
     " ทอม บุชชาแนน บุตรชายคหบดีแห่ง ชิคาโก นิวออลีนส์ เข้ามาในชีวิตของฉันด้วยความโก้หรูฟู่ฟ่าอย่างที่ หลุยส์วิล ไม่เคยรู้จักมาก่อน เขามาพร้อมกับคนร่วมร้อย ในรถไฟสี่ขบวน เหมา มูลบาคโฮเต็ล ทุกฟลอร์ เขาปิดตาชั้นด้วยความตื่นเต้น"
     " เขาให้สร้อยไข่มุกคุณ มูลค่า 350,000 เหรียญ ใช่มั้ย "
     " จอร์แดน เบเกอร์ เป็นคนบอกคุณงั้นเหรอ คนทรยศ แล้วหล่อนบอกอะไรคุณอีกล่ะ บอกต่อหรือเปล่าว่า ฉันเป็นอย่างไรคืนนั้น ฉันนอนอยู่ในห้องของโรงแรม เมาเหมือนหมา มีขวดเหล้าอยู่ในมือแล้ว .. "
     " มีจดหมายผมอยู่ในอีกมือนึง "
     " ฉันไม่เคยดื่มเหล้ามาก่อน ฉันพูดว่าโอ้ฉันมีความสุขเหลือเกิน ฉันกระชากสร้อยไข่มุกใส่กระดาษชำระ พูดว่าเธอเอานี่ลงไปข้างล่างคืนให้กับคนที่มาจากชิคาโก มันเป็นของเค้า บอกเขาด้วยว่าเดซี่เปลี่ยนใจ .. เดซี่เปลี่ยนใจแล้ว "
     " วันรุ่งขึ้นตอนห้าโมงคุณก็ แต่งงาน กับ ทอม บุชชาแนน โดยไม่สะทกสะท้าน "
     " รู้มั้ยจอร์แดนทำอะไร เธอเปิดน้ำเย็นใส่อ่างจับตัวฉันแช่ลงไปทั้งชุด ฉันยังไม่หยุดร้องไห้ มือกำจดหมายไว้แน่น จดหมายคุณฉันกำไว้แน่นกระทั่งยุ่ย สลายไปเหมือนหิมะ "
     " ทำไมคุณไม่คอยผม "
     " ก็เพราะ คนรวยไม่ควรแต่งงานกับคนจน น่ะสิ แกทสบี้ คุณไม่เคยได้ยินหรือไง คนรวยไม่ควรแต่งงานกับคนจน " เดซี่ร่ำไห้

6.

     จอร์แดนขับรถเปิดประทุนสีแดงปาดหน้าคันสีดำตรงทาง 3 แพร่ง,แย่งเข้าปั๊มน้ำมัน จอร์จ บี. วิลสัน ซ่อม-รับซื้อขายรถยนต์
     
" ขับรถแบบนี้ผมหัวใจจะวาย " นิคเตือนจอร์แดน " หวัดดี วิลสัน .. คุณต้องระวังให้มากกว่านี้นะ ไม่งั้นก็อย่าขับเลย "
     " เต็มถัง " จอร์แดนบอกเจ้าของปั๊มน้ำมันก่อนฉะนิค " ให้คนอื่นระวังเถอะน่า รถ 2 คันถึงจะชนกันได้ "
     " ถ้าอีกคนขับชุ่ยพอๆกับคุณล่ะ "
     
" ฉันคงไม่เจอมั้ง ฉันเกลียดคนประมาท .. ฉันชอบคุณ " จอร์แดนพูดเบาๆ
     " 40 เซ็นต์ ครับ " วิลสันบอก นิคจ่ายเงิน
     
วิลสันกลับเข้าร้านเรียกหามาร์ธาแต่เธอไม่อยู่ .. แอบไปพรอดรักกับทอมอีก

     .. คืนวันเสาร์ถัดมา ทอม,เดซี่ และ จอร์แดน มาร่วมงานเลี้ยงของแกทสบี้ที่จัดขึ้นในฤดูร้อนของปี ผู้คนกลุ่มเดิมๆ หลากสีสัน ความชุลมุนวุ่นวายแบบเดิม อาหารว่าง และ แชมเปญเหลือล้น แต่ผมรู้สึกไม่น่ารื่นรมณ์ บรรยากาศอึดอัดเริ่มก่อตัว คงเป็นเพราะมุมมองที่จับจ้องผ่านสายตา เดซี่ เรื่องมันเศร้าหากต้องมองสิ่งต่างๆผ่านสายตาคู่ใหม่ ความจริงแล้ว เวสต์เอก เป็นโลกที่สมบรูณ์แบบ มีระดับ และ ยิ่งใหญ่ ไม่เป็นสองรองใคร ..
     
" โอผมเห็นพวกเชลเตอร์ เบกเกอร์ ด้วย อีเธอร์ก็มา ส่วนเบนสันผมรู้จักเขาที่ เยล .. คุณคริสตี้ หวัดดี ภรรยาผมเดซี่ ,จอร์แดน เบเกอร์ .. ดูนั่น ลูก้า,คนนำเข้ายาสูบ พวกเวสต์เอกผมจำได้บางคน คุณนายพอล คุณโรสลีน คุณฟิลิปป์ วุฒิสมาชิก โอ นิค คาร์ราเวย์ มาทำอะไรอยู่กับคนของแกทสบี้ สบายดีเหรอนิค " ทอม
     " ครับ " นิค
     
" ดีใจที่ได้พบนาย " ทอม
     " ทอม ฉันอยากคุยกับนิค ถ้าเธออยากจูบฉันบอกให้รู้ด้วยนะ ฉันยินดีเอียงแก้มให้อย่างเต็มใจเพียงแค่เรียกชื่อชั้น หรือยื่น กรีนการ์ด มาก็ได้จ้ะ ฉันกำลังแจก .. " หันมาเจอเจ้าภาพงานปาร์ตี้ " เจย์ แกทสบี้ ฉันดีใจที่ได้พบคุณ " เดซี่พูดด้วยน้ำเสียง .. แบบคนมีเงิน
     " ผมว่าเราเคยพบกันมาก่อนนะ คุณบุชชาแนน " แกทสบี้
     
ทอมสะอึก ถือแก้วแชมเปญค้างในมือ " ใช่แล้วผมจำคุณได้แม่นเลย "
     " เมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน " แกทสบี้คิดว่าทอมลืมไปแล้วมากกว่า
     " ถูกต้อง ผมยังเคยทักคุณกับนิคเลย "
     
" คุณน่าจะได้รู้จักคนที่มางานนี้ " แกทสบี้คุยกับเดซี่
     " เหรอ " เดซี่ตาวาว
     " ไม่เห็นจำเป็นจะไปรู้จักใครมากกว่านี้นี่ " ทอมเบรค
     " ท่านอีแวนส์ ครับ .. นี่ คุณนายบุชชาแนน ส่วน คุณบุชชาแนน นักกีฬาโปโล "
     แกทสบี้ แนะนำนายกเทศมนตรีนครนิวยอร์ค คุณนิวตัน ออคิด ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์,คุณดา ฟอนตาโน โปรโมเตอร์มวยรุ่นยักษ์,คุณเบนนี่ แม็คเคิลนาฮาน เพลย์บอย,นพ.เวบสเตอร์,ครอบครัววิลลี่ โวลแตร์,ตระกูลแบล็กบัค ..

     " ชั้นไม่เคยเห็นงานยิ่งใหญ่แบบนี้เลย ชั้นชอบผู้ชายคนนั้น คนใส่หมวกสีน้ำเงิน เขาคือใคร "
     " แค่ โปรดิวเซ่อร์ เล็กๆ " แกทสบี้รู้จักดี
     " ชั้นชักจะชอบเค้าแล้ว "
     " ผมไม่ได้เป็นนักกีฬาโปโลซักหน่อย " ทอมข้องใจ
     นักแสดงละครบรอดเวย์วี้ดว้ายกะตู้วู้ส่ายก้นดิก ทอม มองตาเป็นมัน เดซี่จึงพูดทิ่มใจดำ " ถ้าคุณอยากเขียนที่อยู่ ฉันเอาปากกาด้ามทองมาด้วยนะ ไม่เป็นไร ฉันอนุญาต จอร์แดนจะเป็นแม่สื่อ "
     จอร์แดน รี่เข้ามาควงแขน ทอม แยกจาก เดซี่ ตรงไปยังกลุ่มดาราสาว เปิดโอกาสให้เดซี่คุยกับแกทสบี้สองต่อสอง ทั้งคู่เดินหายวับเข้าไปในคฤหาสถ์ รอบลานน้ำพุแขกเหรื่อจัดฟลอร์ลีลาศกลางแจ้งแล้วเปลี่ยนท่าเต้นตามจังหวะแจ๊ส ผู้คนคึกสุดขีดกระโดดลงเล่นน้ำสูงแค่น่อง เริงระบำในสระ

     
" เห็นเดซี่มั้ย " ทอม
     " ไม่ ผมไม่เห็น " นิค
     
" จอร์แดนบอกว่าเธออยู่กับคุณ "
     " เธออยู่กับ แกทสบี้ และคนอื่นๆ คุณไม่ต้องห่วงหรอก "
     " แกทสบี้ หมอนี่เป็นใคร พ่อค้าเหล้าเถื่อนใช่มั้ย " ทอมถามขึ้นมาทันใด
     
" ผมได้ยินว่าเขาเป็นญาติกับไกเซอร์ "
     " นิค คุณช่างไม่รู้อะไรเอาเสียเลย พวกเศรษฐีใหม่ทุกวันนี้หากินกับอบายมุขทั้งนั้น "
     
" ไม่ใช่แกทสบี้ " นิคเถียง
     " แล้วกัน หมอคงเหนื่อยกับการ จัดฉาก ให้ชาวไฮโซ(คนดัง)มาอยู่รวมกันที่นี่ "
     " อันที่จริง พวกเค้า ก็น่าสนใจกว่ากลุ่มคนที่เรารู้จัก " เดซี่ย่องตามหลัง
     " คุณไปอยู่ไหนมา ผมคงไม่ต้องถามคุณนะว่าอยู่กับ ใคร เดซี่ " ทอมยั้ว
     " ฉันก็เต้นรำ .. ไม่ใช่คุณลูก้า,คนนำเข้ายาสูบก็แล้วกัน ฉันอยู่กับแกทสบี้ ลัลล้า .. " เดซี่ฮัมเพลงระริกระรี้ เดินส่ายสะโพกยึกยัก
     " ตอนนั้นคุณอยู่ไหนเดซี่ "
     " ห้องส่วนตัวของแกทสยี้ เค้ารีบไปรับโทรศัพท์น่ะ จาก ดีทรอยท์ " เธอยั่วโมโห(ประชดสามี .. คงรู้ว่า ทอม แอบมีอะไรกับ มาร์ธา )
     " ผมอยากรู้ว่า แม่ง เป็นใคร ทำมาหากินอะไร และผมอยากให้คุณขึ้นรถเดี๋ยวนี้ "
     " ฉันจะบอกให้ว่าเค้าทำอะไร เค้าเป็นเจ้าของร้านขายยาตั้งหลายสาขา เขาสร้างมันมากับมือ "
     " ขอร้องเหอะเดซี่ เข้าไปในรถเดี๋ยวนี้ เข้าไป ! นิค ไม่มีอะไรหรอกแล้วเจอกัน " ทอมผลักเดซี่เข้าไปในรถลีมูซีน พาหนะสีดำค่อยๆคืบคลานตามถนนก่อนลับตา

     .. คืนนั้นผมอยู่ต่อจนดึก แกทสบี้ขอให้ผมรอจนเขาว่าง ทรี โอ'คล็อก อิน เดอะ มอร์นิ่ง (ตีสามในยามเช้า)เพลงวอลตช์ เศร้า และ ไพเราะ แห่งปี แว่วเสียงมาจากประตู งานเลี้ยงซึ่งไม่มีพิธีรีตรองของแกทสบี้นั้นโรแมนติกยิ่งนัก คำร้อง และ ทำนอง แห่งบทเพลงเพรียกหาสิ่งที่ เดซี่ ขาดหายไป น้ำพุ-ไฟบนเสาต่ำรอบชายหาด,เพดานห้องรับแขก-ดาวน์ไลท์สระว่ายน้ำ ดับสนิท ..
     " ขอบใจที่ยังอยู่นะ นิค เธอไม่ชอบมัน " ใบหน้าแกทสบี้บ่งบอกถึงความอึดอัดในใจ เขาก้มลงเก็บแก้วแชมเปญจากพื้น
     " ทำไมจะไม่ชอบ "
     
" เธอไม่มีความสุข ผมจะแก้ไขบางอย่างให้เหมือนเมื่อก่อน เธอจะได้เห็น " ตาเขาเป็นประกาย แต่ฉายแววเหน็ดเหนื่อย
     " คุณย้อนอดีตไม่ได้ " นิคโยนเกือกรองเท้าส้นสูงทิ้ง
     
" ย้อนอดีต ไม่ได้เหรอ ทำไมจะทำไม่ได้ ! "

     .. แกทสบี้ คร่ำครวญถึงเรื่องราวในอดีต การตกหลุมรัก เดซี่ ทำให้ชีวิตเขาสับสน และยุ่งเหยิง เขาอยากกลับไป ณ จุดเริ่มต้น ค่อยๆค้นหาความจริง ค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วงเมื่อ 5 ปีก่อน เขา และ เธอ กำลังเดินไปตามบาทวิถี พระจันทร์ทอแสงสว่างนำทาง อากาศเย็นสบายกลับเร่าร้อนเมื่อ คู่รัก ได้ใกล้ชิดกันอีกครั้งในคฤหาสถ์หลังงาม ..
     " คุณแต่งเครื่องแบบ ดับไฟให้หมด จุดเทียนไว้เล่มเดียวก็พอ แล้วฉันจะให้คุณบอกรักฉัน "
     
" คุณจำคืนนั้นได้มั้ย "
     " ได้ คืนนั้นเป็นเดือนตุลาคม "
     
" คืนนั้นผมอยากแต่งงานกับคุณ ผมรู้ว่าผมจะได้จูบคุณ .. ผมจะได้จูบคุณ "
     " ฉันรักคุณนะ เจย์ "
     " รู้มั้ยทำไมผมถึงซื้อบ้านตรงข้ามกับบ้านของคุณ "
     
" อย่าพูดเลย พูดแล้วฉันอยากจะร้องไห้อีก .. เจย์ " เดซี่รับกล่องกำมะหยี่เปิดออกเห็นแหวนเพชรน้ำงาม
     " สีเดียวกับแสงไฟ(เขียว)ที่ท่าเรือคุณ "
     " แต่คุณก็รู้ฉันใส่ไม่ได้ คุณช่วยใส่แทนฉันนะ "
     
" ผมจะรักคุณตลอดไป "
     " จูบฉันสิ ยอดรักของฉัน คนดีของฉัน "
     
" ผมจะเป็น สามี ของคุณ "
     " สามีที่รัก "

     
ทอมสั่งเลขาส่วนตัวขณะซ้อมดวลดาบกับนักกีฬาโอลิมปิก
     " ไปสืบว่ามันเอาเงินมาจากไหน เป็นเจ้าของคลับอะไร ใครเป็นพ่อแม่ เถือกเถาเหล่ากออยู่ที่ไหน แล้ว ผู้หญิง ของมัน .. ฉันอยากรู้เรื่องผู้หญิงของมัน "

     
ชายแปลกหน้ากอดอกเดินงุ่มง่ามบริเวณชานพักบ้านของนิค
     " อ้อ หวัดดีครับ ผมมาจาก นิวยอร์คเจอนัลด์ อยากจะมาถามคำถามเกี่ยวกับเพื่อนบ้านคุณหน่อย คุณแกทสบี้น่ะ "
     " คำถามแบบไหน "
     
" แหมคุณก็รู้ คุณเห็นอะไรที่น่าสนใจอ๊ะเปล่า " ผู้สื่อข่าวกวนตีน
     " ไม่ "
     
" ผมเคยได้ยินชื่อเขาตกเป็นข่าวมา 2 อาทิตย์ ดูเหมือนเขากับโวลฟสฮีมมี เอี่ยว กันอยู่ .. "
     "
ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงเรื่องอะไร "
     " ผมมาสืบไม่เป็นทางการ วันนี้คือวันหยุดผมน่ะ ผมเลยอยากแวะมาแถวนี้บ้าง ผมชอบมากกก " สูบบุหรี่แก้เก้อ
     " ถ้าคุณอยากรู้อะไรก็ไปถาม คุณแกทสบี้ เองก็หมดเรื่อง " นิครำคาญ


ทอม กับ มาร์ธา,ชู้รักงานปาร์ตี้สุดอลังการที่จริงจัดเพื่อเดซี่คนเดียวเจย์ แกทสบี้ กับ เดซี่ ,คนรักเก่า

       next chapter >>         
 


chapter [ 1- 4 ] [ 5 - 6 ] [ 7 - 9 ]
Pirachan : พิรฌาน