The Great Gatsby : รักเธอ สุดที่รัก > Robert Red Ford,Mia Farrow,movie script,Thai   
The Great Gatsby : รักเธอ สุดที่รัก
1.
เดซี่ บุชชาแนน,คนรักเก่าของ เจย์ แกทสบี้ เจย์ แกทสบี้ ร่ำรวยขึ้นมาได้จากสินค้าหนีภาษี และการปั่นหุ้นทอม บุชชาแนน เล่นชู้กับภรรยาของวิลสัน,เจ้าของอู่ซ่อมรถ

   
 ขณะที่ผมยังเป็นหนุ่ม และ อ่อน ต่อโลกมากกว่าเวลานี้ พ่อบอกว่า เมื่อไหร่ที่ลูกอยากจะวิพากษ์วิจารณ์ใครสักคน จำไว้ว่าคนทุกคนในโลกนี้ไม่มีโอกาสที่ดีอย่างที่ลูกมี ผลลัพธ์คือผมถูกโน้มน้าวให้ระวังการตัดสินใจ คิด ดูถูก ใคร นั่นทำให้ผมตกเป็น เหยื่อ ของพวกที่ผ่านอะไรในชีวิตมาอย่างโชกโชน

     ครอบครัว คาร์ราเวย์ เรามีชาติตระกูล สืบเชื้อสายมาจาก ดยุกแห่งบุคคลอยส์ บรรพบุรุษอพยพมาสู่โลกใหม่ราวปี คศ.1851 เรามีส่วนร่วมในสงครามกลางเมือง และ ดำเนินธุรกิจค้าส่งอาวุธยุทโธปกรณ์

     ผมมาพักร้อนที่เกาะเล็กๆ แหลมที่ยื่นเข้าไปในแผ่นดินใหญ่ เป็นทุ่งหญ้าเปียกชื้นของ ลองไอส์แลนด์ 20 ไมล์ทางตะวันออกของ นิวยอร์ค ผมอยู่ที่ เวสต์เอก บ้านไม้อัดชั้นเดียว ส่วนญาติผม เดซี่ บุชชาแนน อยู่ อีสต์เอก กับ ทอม สามีของเธอ ผมรู้จักเขาตอนเรียนมหาวิทยาลัยในชิคาโก เขาอยู่ที่นั่นหลายปี แต่งงาน ลอยไปก็ลอยมา โปโลคลับที่ซึ่งมีแต่คนรวยๆไปอยู่รวมกัน ..

     " นิ ค  ค า ร์ ร า เ ว ย์ " ทอมขี่ม้ามาหยุดใกล้ท่าเทียบเรือ " นี่มันกี่โมงแล้ว "
     " ผมไม่แน่ใจว่าจะซ่อมเรือเสร็จหรือเปล่า " นิคบังคับเรือยนต์ทรงป้านกระแทกน้ำขึ้นๆลงๆจอดเทียบฝั่ง
     " นายน่าจะบอกเราก่อน จะได้ส่งเรือใหญ่ไปรับ เป็นไงมั่ง "
     " คุณครอบครองหมดเลยหรือนี่ "
     
" บางอย่างเป็นของ เดซี่ "

     สารถีขับรถเก๋งมาส่งทั้งคู่หน้าคฤหาสถ์สีแดงขาวแบบบ้านพวกอาณานิคมจอเจียร์
     
" บ้านนายอยู่ไหน "
     " ข้ามอ่าวนี่ไป แค่ กระท่อม หลังเล็กๆเช่าเดือนละ 80 เหรียญ "
     " 80 เหรียญ ค่าเบียร์เราที่นิวเฮฟเว่นมากกว่าซะอีก "
     " ช่างเหอะ ผมเป็นแค่ โบรกเกอร์ กระจอกๆในวอลสตรีท "

     " นิค โอนั่นเธอจริงๆเหรอนี่ " เดซี่ลุกจากท่านอนบนโซฟา
    
" ใช่ซี่ "
     
" โอ น้องชายสุดที่รักของฉัน วู้ ฉันดีใจจนบอกไม่ถูกแล้วรู้มั้ย จอร์แดน นี่คือลูกพี่ลูกน้องของฉัน นิค คาร์ราเวย์ นี่เราจูบทักทายกันได้หรือเปล่า "
     " ทำไมจะไม่ได้ " นิคก้มลงหอมแก้ม เดซี่ปล่อยมือเขา
     " ทอมบอกว่าเธอมาจากชิคาโก ไหนเล่าให้ฟังหน่อย พวกนั้นคิดถึง ฉัน หรือเปล่า "
     " โอ๊ย เหงากันทั้งเมืองเลย "
     " โอ้ วิเศษเลย "
     " รถแต่ละคันเอาสีมาพ่นพวงหรีดไว้ที่ล้อข้างซ้าย มีเสียงร้องไห้คร่ำครวญกันทั้งคืนแน่ะ "
     " เรากลับกันเถอะ ทอม ฉันอยากไปดูคนร้องไห้ "
     " แต่ผมอยาก ดื่ม ไปเราไปหาอะไรดื่มกัน " ทอมตัดบท

     
จอร์แดน เบเกอร์ บิดขี้เกียจ " ฉันนอนบนโซฟานี่ตั้งแต่ก่อนเธอมาแล้ว คุณอยู่ที่ฟาร์มในเวสต์เอกเจอใครบ้างมั้ย?"
     
" ผมไม่รู้จักคนโสดเลย " นิคสารภาพ
     
" แล้ว แกทสบี้ ล่ะ "
     " นั่นเพื่อนบ้านของผมเอง "
     " แกทสบี้ แกทสบี้ ไหน? " เดซี่คุ้นชื่อ
     " มาเถอะ เดซี่ " ทอมเรียก
     เดซี่เดินออกไปสนามหน้าบ้าน " จุดเทียนทำไมนี่ (เธอใช้นิ้วดับเปลวไฟ) อีก 2 อาทิตย์จะเป็นวันที่ยาวนานที่สุดในรอบปี ปกติเธอมีวันที่นานที่สุดในรอบปีมั้ย หรือว่าปล่อยมันไปแต่ฉันทำ เราน่าจะทำอะไรกันเล่นๆนะ ทำอะไรดี คนอื่นเขาทำอะไรน้า
     ดูนี่ซินิ้วก้อยฉันเขียวช้ำไปหมดเลย คุณเป็นคนทำนะ ทอม ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจแต่ฉันหมายความว่า ฉันแต่งงานกับผู้ชายใจร้าย ตัวใหญ่ ล่ำบึ้ก "
     " โธ่ เดซี่ ผมเกลียดคำว่า ล่ำบึ้ก แค่ล้อเล่นเท่านั้น "
     " ล่ำบึ้ก " เดซี่ระราน
     " ขอร้องอย่ามีเรื่องกันเลย " จอร์แดนปราม

     " นิค นายเคยอ่านเรื่อง The Rise of the Coloured Empires ของ Goddard บ้างหรือเปล่า "
     " ทำไมจะไม่เคย "
     
" ดีมาก ทุกคนน่าจะได้อ่านนะ ประเด็นของมันก็คือ ถ้าเราไม่ระวังให้ดีคนผิวขาวก็มีแต่จมลง ไม่เพียงแต่เท่านั้น มันดีสำหรับเราผู้อยู่เหนือกว่าที่จะปกครองคนผิวสีอื่น "
     
" ล้ำลึก ทอม เราจะต้องกดมันให้จมธรณี " เดซี่ตอกย้ำ
     
" นี่เดซี่ มีการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์แล้วว่า เรา เป็นนอร์ดิก คุณเป็น ผมเป็น อะ.. (คนรับใช้ก้มลงกระซิบ) ผมขอโทษทีนะ ถึงอย่างไรพวกเราก็ทำความเจริญให้สังคมโลกทางศิลปะวิทยาการ และ ทุกอย่าง " ทอมลุกขึ้นเดินเข้าไปในคฤหาสถ์
     
" คืนนี้เธอมาทานข้าวกับฉันให้ได้นะนิค เธอทำให้ฉันนึกถึง กุหลาบ กุหลาบอย่างเดียว ฮึ " เดซี่ลุกขึ้นเดินตามทอม

     " คุณคือ จอร์แดน เบเกอร์ แชมป์กอล์ฟใช่มั้ย? "
     " ชู่ว์ .. อย่าเพิ่งพูด ฉันจะฟังว่าเกิดอะไรขึ้น "
     " มีอะไร ? "
     " หมายความว่าคุณไม่รู้เหรอ นึกว่ารู้กันหมดแล้ว "
     " ผมไม่รู้จริงๆ "
     " ทอม มีผู้หญิงที่ นิวยอร์ค เธออาจโทรมาชวนเขาไปดินเน่อร์เย็นนี้ก็ได้เธอว่ามั้ย "

     เดซี่แหวกม่านห้องนั่งเล่นเดินกลับมาที่เดิม " ใช้ไม่ได้ โอ้ .. มีนกที่สนามหญ้าด้วย นกไนติงเกล นกคอนนาร์ค ไวท์สตาร์ไลน์ เค้าร้องเพลงด้วย โรแมนติกจังเลยว่ามั้ย ทอม "
     
" ใช่ โรแมนติก " ทอมฝืนคล้อยตาม
     มันเป็นบ่ายแห่งสีทอง ผมเริ่มคุ้นเคยกับการปักใจเชื่อว่าชีวิตกำลังเริ่มต้นอีกครั้งในฤดูร้อน พอถึงฤดูใบไม้ร่วงอารมณ์ของผมมันเป็นคนละเรื่อง ผมไม่อยากมีอภิสิทธิ์มองเข้าไปในใจของมนุษย์ทุกคน แต่เพื่อนบ้านผม แกทสบี้ ก็น่าจะยกเว้นให้ เขาคือตัวแทนสิ่งที่ผมรังเกียจโดยไม่ต้องปิดบัง สำหรับเขาอะไรก็ดูดีถูกต้องไปหมดเสียทุกอย่าง มันเป็น เหยื่อ ของเขา มนต์ดำอะไรหนอที่ล่องลอยอยู่ในความฝันของเขา ..


2.

     อย่างน้อยก็ 2 สัปดาห์ในฤดูร้อน คนดูแลอาหารกลุ่มหนึ่งมากับเต็นท์ยาวเป็น 100 ฟุต มีการประดับไฟสนาม ซุ้มไม้ และ เสาหินคฤหาสน์ของแกทสบี้ เนรมิตอุทยานเป็นฟลอร์เต้นรำ เสียงดนตรีจากบ้านเพื่อนบ้านของผมยามค่ำคืน ชายหญิงต่างแห่กันมาราวกับผีเสื้อราตรี ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบ มีแชมเปญ มีดวงดาว ผมเชื่อว่ามีไม่กี่คนหรอกที่ได้รับเชิญมางานปาร์ตี้คืนนี้ (แค่บอกต่อ) พวกเขาโดยสารรถยนต์ที่มุ่งสู่ ลองไอส์แลนด์ ก่อนมาบรรจบที่ประตูบ้านแกทสบี้ เพียงใส่ชุดสูทราตรีโก้หรูถือว่าเป็น ตั๋ว เข้างานได้แล้ว ทุกคนทำตัวกลมกลืนกับกฎเกณฑ์ของสังคมไฮโซ

     ระหว่างครึ่งทางของ เวสต์เอก กับ นิวยอร์ค รถยนต์วิ่งบนถนนขนานกับทางรถไฟราว 1/4 ไมล์ก่อนหายลับไป ในสายตา ดร.ที.เจ. เอคเคิลเบิร์ก,ป้ายโฆษณาขนาดยักษ์ตั้งอยู่ในที่รกร้างเขตควีนสโบโร ท่ามกลางฝุ่นปลิวตลบของหุบเขาขี้เถ้า ร้านรวงพิลึกกึกกือผุดขึ้นบนเถ้าถ่านที่สุมกองราวทุ่งข้าวสาลี

     " เข้ามาก่อน มารู้จัก เด็ก ของฉัน " ทอมบอกนิคเปิดประตูลงมาจากรถแท็กซี่เข้าไปในอู่ " วิลสัน วิลสัน เฮ้ย .. วิลสันเพื่อนรัก กิจการเป็นไงมั่ง "
     " อย่าว่าอย่างโง้นอย่างงี้เลย เมื่อไหร่จะขายรถคันนั้นให้เสียที "
     " อาทิตย์หน้า ตอนนี้ฉันมีคนจัดการให้แล้ว "
     " พวกเขาคงทำงานช้ามากเลยใช่มั้ย "
     " เปล่า มันคนละเรื่องกันเลย ถ้านายไม่อยากซื้อฉันมั่นใจว่าจะหาคนซื้อใหม่ได้ "
     " ไม่ได้ตั้งใจว่าอย่างนั้นสักหน่อย ความจริงฉันเอามาซ่อมก็ทำกำไรได้นะ "
     " นิค คาร์ราเวย์ นี่ คุณกับคุณนายวิลสัน "
     "
ทำไมไม่หาเก้าอี้ให้เขาล่ะจะได้นั่งคุยกัน " มาร์ธาบอกสามี
     " โอ .. ได้สิ "
     ระหว่างวิลสันสาละวนยกเก้าอี้จากหลังร้าน ทอมแอบนัดมาร์ธาไปข้างนอก

     ทั้งคู่นั่งรถไฟคนละโบกี้เพื่อปกปิดเสียงนินทา เมื่อถึงนิวยอร์ค มาร์ธา เลือกรถแท็กซี่คันสีม่วงอ่อนเบาะหุ้มหนังสีเทา นำพาพวกเราออกมาจากสถานีที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน
     " จอด จอดก่อน ลูกหมาน่ารักจังเลย ฉันจะเอาไปเลี้ยงที่อพาร์ตเม้นต์ ดูสิน่ารักทั้งนั้นเลย พันธุ์อะไรจ๊ะเนี่ย " มาร์ธาเคาะกระจกบอกโชเฟอร์หยุดรถ
     " จะเอาพันธุ์ไหนคุณผู้หญิง " ในตะกร้าที่ห้อยคอชายชรามีลูกสุนัข 3 - 4 ตัวนอนหมอบคุดคู้
     " ชั้นชอบสุนัขตำรวจน่ะ "
     " นั่นไม่ใช่สุนัขตำรวจ " ทอมชี้นิ้วเกรี้ยวกราด
     " ดูเหมือนมันจะเป็นพันธุ์แอร์เดล " ยื่นให้มาร์ธา " เฮ้ ลูบขนมันซี่ ขนหนาแบบนี้รับรองไม่เป็นหวัดให้คุณลำบากใจแน่ "
     " น่ารักจังเลย " มาร์ธาดมขนฟู " เท่าไหร่จ๊ะ "
     " ตัวนั้นผมคิด 10 เหรียญก็แล้วกัน "
     " ตัวผู้หรือตัวเมียนี่ "
     " ตัวผู้ "
     ทอมควักแบงก์จากกระเป๋า นิ้วถ่างขาหมาน้อย " ตัวเมียต่างหาก นี่ 10 เหรียญ ขอให้ขายดีนะครับ " ทอมประชด

     รถแล่นต่อไป ผ่านถนนปาร์ก,เวสต์ฮันเดรดส์ ถึงถนนสาย 158 มีอพาร์ตเม้นต์เรียงรายเป็นตับ 2 ข้างทาง
     " ผมขอตัวก่อนนะครับ " นิค
     " โอ ไม่ มาร์ธาจะเสียใจมากถ้าคุณไม่ขึ้นไปบนอพาร์ตเม้นต์ ใช่มั้ยมาร์ธา "
     " มาเถอะ ชั้นกำลังจะโทรหา แคทเธอรีน ,น้องสาวพอดี ตอนนี้ใครๆก็แต่งตัวเริ่ดหรูมาอวดกัน "
     " เรื่องนัดของเรา? "
     " วอลสตรีทไม่หายไปไหนหรอกน่า ไปกันเถอะ " ทอมหิ้วปีกนิคพาขึ้นไปห้องเดอลุกซ์
     " โอ้ มาร์ธา ชุดสวยอย่าบอกใครเชียว " นางแมคกี้ชม(เธอเป็นเจ้าของสตูดิโออยู่ชั้นล่าง)
     " นานๆจะหยิบออกมาใส่ " มาร์ธาเลิกคิ้วดูแคลน
     " ดูตอนคุณโพสต์ท่าสิ ถ่ายรูปขึ้นปกนิตยสารคงดังระเบิดเถิดเทิงแน่ " เชสเตอร์,สามีนางแมคกี้ย้ำ

     " ฉัน แคทเธอรีน เป็นน้องสาวมาร์ธา มีคนบอกว่าเราเหมือนฝาแฝด แต่ฉันไม่คิดอย่างนั้น " สาวชุดแดงแนะนำตัว
     
" ผม นิค คาร์ราเวย์ นั่งคุยกันดีกว่า " เครื่องเล่นแผ่นเสียงคั่นกลางทั้งคู่ไว้
     " คุณอยู่ที่ลองไอส์แลนด์ด้วยเหรอ "
     
" ใช่ ผมอยู่ที่ เวสต์เอก "
     " จริงหริอคะ ชั้นเคยไปงานปาร์ตี้ที่เวสต์เอกครั้งนึงเมื่อเดือนก่อนโน้น ที่บ้าน แกทสบี้ คุณรู้จักเค้ามั้ย "
     " ผมอยู่บ้านติดกับเขา "
     
" เขาเป็นเยอรมัน เป็นญาติหรือไม่ก็หลานของ ไกเซอร์วิลเฮล์ม ผู้มั่งคั่ง " แคทเธอรีนกระซิบ
     " อ๋อ จริงเหรอ "
     
" โอ๊ย กลัวใจเขาเลยล่ะ "
     " ทำไมล่ะ "
     
" ฉันไม่ชอบให้เค้ามายุ่มย่ามกับเนื้อตัวชั้น " ชำเลืองตามอง ทอม และ มาร์ธา "คนนี้ทนอยู่กับคนที่แต่งงานด้วยไม่ได้ ชั้นหมายความว่า จะทู่ซี้ฝืนอยู่กันทำไม ถ้าคนมันเข้ากันไม่ได้ มาร์ธาอยู่ อู่รถ นั่นมากว่า 10 ปี ทอม คือแฟนคนแรกของหล่อนล่ะ "

     "
คืนนั้นฉันกำลังเดินทางไปหา แคทเธอรีน แล้วกะค้างคืนที่นิวยอร์ค ทอม กับฉันนั่งตรงข้ามกันท้ายขบวนรถไฟ เขาใส่เสื้อสูทสำหรับออกงานกลางคืน และ สวมรองเท้าหนังมันแผล็บ ฉันได้แต่เพียงแอบมองใบหน้าคมเข้มของเขา
     พอรถไฟถึงสถานี เขายืนประชิดตัวฉัน มือข้างหนึ่งโอบเอวอีกข้างตะปบขาอ่อนไล่มาสุดหว่างขา ฉันเอ็ดตะโรว่าจะแจ้งตำรวจจับ เขาคงรู้ว่าฉันพูดไม่จริง ฉันตื่นเต้นสุดสยิวมากเลย ตอนอยู่ในรถแท็กซี่ต่อไปยังโมเต็ล หัวฉันหมุนติ้ว คล้ายกับมีปลาตัวเล็กๆเย็นๆแหวกว่ายอยู่ในเส้นเลือด ฉันได้แต่คิดมันจะเป็นจริงไปได้อย่างไร มันเป็น ฝัน ที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน .. "

     " มาร์ธา .. " ทอมซึ้ง เท้าไม่ทันระวังเผลอเหยียบลูกหมาร้องเอ๋งๆ
     " นี่คุณไปทำอะไรมัน ไอ้ซุ่มซ่าม " มาร์ธารีบอุ้มหมาน้อยเดินหนีเข้าไปอีกห้อง
     " อย่าปิดประตูใส่หน้าผม " ทอมผลักประตูห้องเข้าไป ไล่ชายหญิงคู่หนึ่งแอบมา อึ๊บ กันอยู่ในนั้น
     " เมียเค้า(เดซี่)อยากให้ทั้งคู่เลิกกัน หล่อนเป็นคาทอลิก ไม่มีประเพณีหย่าร้าง " แคทเธอรีนสาวไส้
     มาร์ธาเปิดประตูผาง " คอยดูนะเวลาชั้นด่าใคร ชั้นจะด่าเป็นชื่อตรงๆเลย เดซี่ ๆ ๆ ๆ "
     " บอกให้หยุด ! " ทอมตวาดตาม
     " เป็นยังไง ไม่เสนาะหูเหรอ เดซี่ ๆ อีเวร "
     ทอมยั้วสุดขีดชกมาร์ธาหน้าหงายเลือดกำเดาไหลจากรูจมูก ปากคอสั่นระรัวคำว่า เดซี่ ๆ ๆ ทอมโอบกอดเธอไว้ มาร์ธาสะอื้นฮักๆ
     เขาปลอบใจหล่อนโดยพาไปงานประกวดสุนัขน่ารักในภายหลัง

3.

     รายการแข่งกอล์ฟเลดี้พีจีเอทัวร์ หลุมที่ 9. จอร์แดน เบเกอร์ สวิงไม้ลูกแช้งค์ออกนอกแฟร์เวย์ตกลงไปแอ่งทราย เดซี่ นั่งคุยกับ นิค ใต้ร่มไม้ข้างสนามของเมมเบอร์คลับ
     " ฉันจะจัดงานแต่งงานให้เธอกับจอร์แดน ฉันจะจับคู่ให้เธอรู้มั้ย จับพวกเธอใส่เสื้อผ้าลินินผลักลงเรือ คงสนุกน่าดู "

     
" เดซี่ ช่างเหลือเกินเสียนี่กระไร ใครจะมาแต่งงานกับคนไม่มีเงินอย่างผม "
     " อ๋อ ไม่แน่นอน แค่ คู่รัก กันไง เรายังไม่รู้จักกันดีใช่มั้ย นิค ถึงจะเป็นญาติกันเธอก็ไม่มางานแต่งงานของฉัน "
     " ผมไปรบในสงครามมา "
     " แม่ขา แม่ขาาา " เด็กสาววิ่งผ่านสนามหญ้า
     " ว่าไงจ๊ะลูก ขอฉันเล่าอะไรให้ฟัง ตาหนูเกิดมาได้ไม่กี่ชั่วโมง ทอม ก็ไม่รู้หายหัวไปไหน ฉันฟื้นขึ้นมาเหมือนถูกทอดทิ้ง ฉันถามพยาบาลว่าลูกชั้นผู้หญิงหรือผู้ชาย เค้าบอกว่า ผู้หญิง ฉันเอียงหน้าแนบหมอนซับน้ำตา ก็ดีฉันดีใจที่ได้ลูกสาว ฉันหวังว่าหนูคงจะโง่ นะ นั่นเป็น สิ่งดีที่สุดที่ผู้หญิงพึงมีในโลกนี้ สวยแต่โง่ " เดซี่ยกมือปาดน้ำตา
     " อยู่นี่เอง คุยเรื่องความในใจกับ นิค หรือไง " ทอมรินไวน์ใส่แก้วส่งให้นิค
     " ใช่มั้ง เราคุยกันเรื่องเชื้อสายนอร์ดิก ใช่ เรื่องประมาณนี้ทั้งนั้นแหละ "
     " อย่าเชื่อซะหมดทุกอย่างนะนิค "
     " แหม แหม " เดซี่เห็นจอร์แดนใช้ปลายไม้กอล์ฟเขี่ยลูกที่จมทรายออกมาก่อนหวดพ้นบังเกอร์ ผู้คนบนกรีนปรบมือ " หล่อนเป็นสาวน้อยที่ไม่มี สปิริต ตั้งแต่ฉันเคยเห็นมา นิสัย ขี้โกง แก้ไม่หาย ! "


     " คุณนิค คาร์ราเวย์ ครับ คุณแกทสบี้ เรียนเชิญร่วมงานปาร์ตี้คืนนี้ครับ " พนักงานขับรถในเครื่องแบบสีเขียวอมฟ้าเดินตัดผ่านสนามหญ้า
     นิคใส่สูทสากลค่อนข้างเรียบร้อยมาในงาน " สวัสดี จอร์แดน "
     " นึกแล้วคุณต้องมา ฉันไม่รู้จักใครที่นี่นอกจากคุณ ขอยืมควงหน่อยนะ "
     " ฉันชอบมางานปาร์ตี้นี้ " ลูซิล,สาวที่นั่งข้างๆจอร์แดนเปิดฉาก " ฉันเป็นคนไม่ค่อยแคร์ใครจึงสนุกได้ทุกเวลา ครั้งก่อนฉันฉีกเสื้อผ้ากองไว้บนโต๊ะ เขา ขอชื่อที่อยู่ฉันไว้ ภายใน 1 อาทิตย์ฉันก็ได้รับแพ็กเก็ต อูลิเยร์ ในนั้นบรรจุชุดราตรีใหม่เอี่ยม .. ตั้งใจว่าจะใส่มาคืนนี้ แต่ช่วงอกใหญ่ไปหน่อยต้องเอาไปแก้ก่อน ชุดสีฟ้าอ่อนประดับลูกปัดสีม่วงอ่อนราคา 260 เหรียญแน่ะเธอ "
     " คนพิลึกอย่างนั้นคงไม่อยากมีปัญหากับใคร " สาวน้อยอีกคนชะโงกหน้าคุย " มีคนบอกฉันว่าแกทสบี้เคย ฆ่า คนมาแล้ว "
     " ว๊าย ฆ่าคนตาย ! " ลูซิลขนลุกซู่ " ฉันว่าเขาเป็นสายลับของรัฐบาลมากกว่ามั้ง "
     " เขามีหุ้นส่วนน้ำมันในรัฐเท็กซัส .. " ชายคนหนึ่งโม้
     " เขา คือคนไหนครับ " นิคชักอยากเห็นแกทสบี้
     " เขาไม่เคยมางานเลี้ยงตัวเอง แค่ลืมตาดูว่าใครมาแล้วก็หายตัวไป " จอร์แดนเปรย
     แขกเหรื่อขี้เมาคุมสติไม่อยู่ถูก การ์ด ชกสลบเหมือด
     " ไปกันเถอะ เห็นแล้วเอียนชะมัด " จอร์แดนชวนนิคไปฟลอร์ลีลาศ

     
" กรุณาตามผมมาด้วยครับ " การ์ด
     " ผมไม่เข้าใจ " นิคหวั่น
     " กรุณาตามผมมาแล้วจะเข้าใจเอง "
     
" ขอตัวก่อน " บอกจอร์แดนแล้วเดินตาม " อะ .. ผมได้รับเชิญ คุณแกทสบี้ส่งคนกับบัตรเชิญไปหาผมที่บ้าน ผมอยู่ถัดไปนี่เอง (ชี้มือ) ข้ามสนามไปก็ถึง .. คุณแน่ใจหรือว่าไม่ผิดคน " นิคถามย้ำขณะขึ้นลิฟท์ไปชั้นบนของคฤหาสถ์
     " ครับ " เปิดประตูให้ เดินนำไปห้องส่วนตัวแกทสบี้

     
" ขอโทษครับ " นิคกระแอม ชายคนนั้นยืนอยู่ริมม่านมองออกไปนอกหน้าต่าง
     " สวัสดีครับ ผม แกทสบี้ " หันมาส่งยิ้มให้อาคันตุกะ
     
" ผม นิค คาร์ราเวย์ ยินดีมาก " เช็คแฮนด์เจ้าภาพ
     " คุณอยู่ที่ กระท่อม ตรงสนามโน่น ผมเคยขอซื้อมาแล้ว ผมเป็นเจ้าของบ้านที่ไม่ดีนะ ความจริงก็คือว่า(ปิดหน้าต่างที่แง้มไว้) ผมไม่ชอบงาน ปาร์ตี้ เลย ผมว่าเราน่าจะมาทำความรู้จักกันตั้งนานแล้ว หวังว่าคุณคงสนุกนะ "
     " ครับ "
     
" ขอบคุณ มีอะไรขาดตกบกพร่องมั้ยครับ "
     " ผมว่าไม่ ดีมากเลยครับ "
     " ผมว่าบางทีเราน่าจะได้พบกันอีก (เสียงกริ่งโทรศัพท์ขัดจังหวะ) ขอตัวเดี๋ยว .. ครับ อะไรนะ ผมคงส่งฟิลาเดลเฟียตามต้องการไม่ได้ บอกแล้วเมืองเล็กๆก็ควรได้แค่นั้น ไม่ ไม่ ฮ่า โทษทีนะเพื่อนเรื่องงานนิดหน่อย "
     
" งั้นผมไม่รบกวนคุณดีกว่า " นิครักษามารยาท
     ฝนหลงฤดูพรำเม็ดตกลงมาราวฟ้ารั่ว แขกในงานรีบวิ่งเข้ามาหลบในห้องโถง ดนตรียังบรรเลงอยู่พวกเขาจึงเต้นรำต่อ ..

4.

     โรงเก็บรถของแกทสบี้ คันใหญ่สีครีมโลหะวาววับ มีกระจกนิรภัยหลายชั้น คอนโซลลายไม้รับเบาะหนังแท้สีเขียว
     
" อยากขับบ้างมั้ย " แกทสบี้กระโดดลงมาเพื่อให้สหายเห็นตัวรถชัดๆ
     " ไม่ ผมคงไม่มีปัญญา " นิคสารภาพ
     รถคันหรูวิ่งห้อตะบึงพาทั้งคู่ผ่านหมู่บ้านเวสต์เอก จู่ๆ แกทสบี้ ก็พูดโพล่งขึ้นมา " คุณคิดว่าผมเป็นคนยังไง "
     " ผมไม่เคยคิดเลยจริงๆ " นิคตกใจเล็กน้อย
     " ผมจะเล่าเรื่องส่วนตัวให้คุณฟัง ไม่อยากให้คุณเข้าใจอะไรผิดๆเกี่ยวกับตัวผม
     ผมเป็นลูกคนมีเงินจากมิดเวสต์(ซานฟรานซิสโก) เติบโตในอเมริกาแต่จบที่ อ็อกซฟอร์ด ,เป็นธรรมเนียมของครอบครัว เมื่อเสียพ่อแม่ ผมได้รับมรดกมหาศาล ดังนั้นผมจึงไปท่องเที่ยวเมืองต่างๆในยุโรป พยายามลืมเรื่องเศร้าที่เกิดขึ้นในอดีต
     แล้วก็มาถึงสงคราม ผมได้ยศเป็นพันตรีเพราะชื่อเสียงในสมรภูมิในอาเธอร์ฟอรัส รัฐบาลฝ่ายสัมพันธมิตรให้เหรียญตราผม แม้ชาวมอนเตอนิโกรเองก็ยกย่อง ดูนี่สิ " แกทสบี้ยื่นเหรียญใหู้ นิคพลิกดูด้านหลัง
     
" พต.เจย์ แกทสบี้ สำหรับความกล้าหาญพิเศษ " ส่งเหรียญคืน " คุณให้เล่าให้ผมฟังทำไม "
     " คุณขายพันธบัตร และ เล่นหุ้น แค่ธุรกิจเล็กๆ คงมีรายได้ไม่มาก สนใจจะหาเงินพิเศษบ้างหรือเปล่า "
     
" ธุรกิจแบบไหนกันแน่ " นิคชักสนใจ
     " ผมอยากให้คุณไปพบเพื่อนผมคนนึง "

     ตอนเที่ยงของวันที่ร้อนจัด ร้านเหล้าแห่งหนึ่งติดพัดลมไว้เต็ม แกทสบี้ แนะนำ นิค ให้รู้จักกับ โวลฟสฮีม
     
" ร้านนี้ก็เข้าท่า แต่ผมชอบร้านตรงข้ามมากกว่า " ชายชราเปรย
     " มันร้อน " แกทสบี้แย้ง
     
" ใช่ ร้อนแล้วก็เล็ก ช่าย แต่ยังควรจดจำ .. เต็มไปด้วยใบหน้าคนที่ตายไปแล้ว มีแต่เพื่อนที่ตายจาก ผมยังไม่ลืมคืนที่พวกนั้นยิง โรซี่ โรเซนทัล ได้เลย
     บ๋อยเข้ามาบอกว่า มีคนข้างนอกอยากคุยกับคุณ โรซี่ลุกขึ้น ฉันเตือนให้เค้านั่งลง ใครอยากพบก็ให้เข้ามาเองสิ ตอนนั้นมันตี 4 แล้ว ถ้าเราไม่ตาบอดก็คงเห็นแสงตะวัน "
     "
เขาไปหรือเปล่า " นิคซักต่อ
     " โอ๊ะ โอ ก็ไปซี่ เค้าเดินไปถึงประตูแล้วพูดว่า อย่าให้บ๋อยเก็บกาแฟผมนะ พอเดินออกไปพวกนั้นยิงเค้า 3 นัด เข้าที่ท้องแล้วก็ขับรถหนี ฉันเข้าใจว่าคุณกำลังมองหา ปันตามิด (พันธมิตร)ร่วมธุรกิจ "
     " อ๋อ ไม่ใช่หรอก เอาไว้คุยวันหลัง " แกทสบี้ตัดบท

     " ขอโทษที ฉันเข้าใจผิด แกทสบี้ .. " โวลฟสฮีมดึงนาฬิกาพกเตือนให้รู้เวลา
     " ขอตัวก่อน " แกทสบี้ดีดตัวขึ้น ปล่อยนิคคุยกับสหายเก่า
     " แฮ่ เขาต้องโทรศัพท์ เขาเป็นคนดีนะ หล่อ และ เป็นสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้วเลย เขาจบจาก ออกซะฟอด (อ็อกซฟอร์ด)ประเทศอังกฤษ รู้จักมหาลัยออกซะฟอดมั้ย "
     " ครับ .. คุณรู้จักแกทสบี้มานานแล้วเหรอ "
     " คนนี้น่ะนะ ผมปั้นเขามากับมือ ผมสร้าง ภาพลักษณ์ ให้เขาหลังสงคราม เขาจนมาก สวมเครื่องแบบปอนๆ ไม่มีเงินซื้อเสื้อธรรมดาๆใส่ เราพูดกันถูกคอ เขาคือคนที่ผมอยากแนะนำให้แม่และน้องสาวรู้จัก คุณมองกระดุมเสื้อผม? นี่คือตัวอย่างที่ดีที่สุดของ ฟันกรามมนุษย์ "
     " เป็นไอเดียที่น่าสนใจมาก "
     " ช่าย ช่าย "
     " แล้วคุณกับ โรเซนทัล เป็นเพื่อนกันรึเปล่า "
     " ซี้ปึ้กเลย เราเรียนรู้มิตรภาพตอนที่เพื่อนยังมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่ตอนตาย หลังจากนั้นกฎของผมคือปล่อยทุกอย่างตามลำพัง .. ว่าไงเพื่อน "
     " เรียบร้อยหมดแล้ว " แกทสบี้กลับมานั่งประจำโต๊ะ
     " งั้นก็ทานอาหารให้อร่อยนะ(ไม่ต้องรีบร้อนหรอก เมเยอร์ ->แกทสบี้ท้วง) คุณสุภาพมาก แต่ผมมันคนละรุ่นกัน คุณนั่งคุยกันไปตามประสา คนหนุ่ม เถอะ สำหรับผม 60 แล้ว ผมไม่รบกวนคุณดีกว่านะ " จับมือล่ำลา

     " เขาเป็นใครกันแน่ นักแสดง หรือว่า ทันตแพทย์ ? " นิคสงสัย
     " ฮ่า .. เขาเป็น เซียนพนัน เคยเป็นผู้จัดชิงแชมป์เบสบอลย้อนหลังไปจาก คศ.1919 "
     " ผมไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะได้รู้จักคนจัด เวิร์ลด์ซีรี่ย์ส " นิคจำได้ว่าครั้งนั้นทีมเต็งแชมป์เบสบอลเกิดเล่นไม่สมศักดิ์ศรี ผู้ชมกว่า 50 ล้านคนก่นด่าระงม " แต่ .. เขาทำได้ลงคอ "
     " เค้าแค่เห็นช่องทาง "
     " ทำไมเขาไม่ติดคุก "
     " ไม่มีใครจับเค้าได้ คนกะล่อนพรรค์นั้น คือว่าผม อะ .. " บ๋อยส่งบิลมา แกทสบี้รีบจ่ายเงิน
     " ให้ผมเป็นเจ้ามือเถอะ "
     " ไม่ "
     " นิค นายไปอยู่ไหนมาเนี่ย เดซี่ โกรธที่นายไม่โทรศัพท์มาเลย " ทอมโผล่พรวดไม่ทันตั้งตัว
     " คุณแกทสบี้ครับ นี่ คุณทอม บุชชาแนน " นิคละล่ำละลัก
     " สวัสดีครับ " ทอมเช็คแฮนด์กับแกทสบี้โดยไม่สนใจใยดี " ทำไมโบรกเกอร์กระจอกๆอย่างนายถึงมากินข้าวกับนักธุรกิจใหญ่ได้ "
     " ผมแค่ได้รับเกียรติมาทานอาหารกลางวันกับ คุณแกทสบี้ เท่านั้น "
     ทอมหันกลับก็ไม่เห็นแม้เงาของมหาเศรษฐีตัวจริง

มาร์ธา,ภรรยาวิลสัน-เจ้าของอู่ซ่อมรถซอมซ่อหรือจะปรนเปรอได้ดีกว่าชายชู้ผู้มั่งคั่งร่ำรวย มีฐานะทางสังคมสูงเจย์ แกทสบี้ เรียนรู้วิธีร่ำรวยอย่างรวดเร็วหลังจากไปรบในยุโรปนิค คาร์ราเวย์ ,มีโอกาสไปเยี่ยมคฤหาสน์ของแกทสบี้  ธุรกิจเจ้าของบ้านช่างลึกลับซับซ้อนจริงๆ  
 
     next chapter >>         


chapter [ 1- 4 ] [ 5 - 6 ] [ 7 - 9 ]
Pirachan : พิรฌาน